Showing posts with label Ατατούρκ. Show all posts
Showing posts with label Ατατούρκ. Show all posts

Friday, October 1, 2021

Οι Ψευτομασώνοι, ο Ατατούρκ κι οι Ισλαμιστές: οι Τρομερές Αποκαλύψεις του κ. Μεγαλομμάτη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΕΝΕΡΓΟ ΜΠΛΟΓΚ “ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ” 

Το κείμενο του κ. Νίκου Μπαϋρακτάρη είχε αρχικά δημοσιευθεί την 13η Φεβρουαρίου 2019. 

---------------------------------- 

Οι Ψευτομασώνοι, ο Ατατούρκ κι οι Ισλαμιστές: οι Τρομερές Αποκαλύψεις του κ. Μεγαλομμάτη


https://greeksoftheorient.wordpress.com/2019/02/13/οι-ψευτομασώνοι-ο-ατατούρκ-κι-οι-ισλαμ/  

===================     

Οι Ρωμιοί της Ανατολής – Greeks of the Orient

Ρωμιοσύνη, Ρωμανία, Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Στην απάντησή του σε Τούρκο κεμαλιστή αναγνώστη πρότερου άρθρου του, ο κ. Μεγαλομμάτης καταγγέλλει την ανομία και τον σατανισμό των φιλο-ισραηλινών και φιλο-σιωνιστικών ψευτο-στοών και τα τρομερά προβλήματα που η διαστροφική και διεστραμμένη δράση τους προξενεί για την Ανθρωπότητα.

Αναδημοσιεύω εδώ την απάντηση – άρθρο του κ. Μεγαλομμάτη η οποία δημοσιεύθηκε αρχικά το 2007 κι αναδημοσιεύθηκε έκτοτε σε πολλά σάιτς.

Ο Ατατούρκ σε βαλς και σε ζεμπέκικο: η απόλυτη απόρριψη της αποικιοκρατικής, ψευτομασωνικής, σιωνιστικής, οριενταλιστικής διάκρισης του κόσμου σε ‘Ανατολή’ και ‘Δύση’. Η ιστορική αλήθεια οδηγεί στο σβύσιμο και στο κλείσιμο των γαλλικών ψευτο-πανεπιστημίων: η Αφρο-Ευρασία είναι Αδιαίρετη. Η δεύτερη φωτογραφία είναι από σκηνή ταινίας. Αλλά ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν γνωστός για την συμπάθειά του στον χορό αυτό και η διάθεσή του αυτή αποτυπώθηκε σε πολλά αγάλματα που διακόσμησαν πόλεις της Τουρκίας μετά τον θάνατό του (επειδή ενόσω ζούσε ο ίδιος, απαγόρευε κάθε διάσταση προσωπολατρείας).

Freemasonic History, Apostasy, Kemal Ataturk, Turkey and Islamists

By Muhammad Shamsaddin Megalommatis

http://www.centralclubs.com/you-know-that-t42796-36.html

https://www.academia.edu/25609316/Freemasonic_History_Apostasy_Kemal_Ataturk_Turkey_and_Islamists_by_Prof_Muhammad_Shamsaddin_Megalommatis

16 May 2008

==========================

An inquisitive and pertinent mail sent by a reader let me draw the conclusion that more light should be shed on issues discussed in my earlier article entitled “Erdogan: Turkey’s Bani Sadr in a Sinister ‘Second Republic’?”. I publish here the integral text of the mail, and then my answer. Discussing Freemasonic attitude, behaviour, choices, beliefs, apostasy and iniquity are part of understanding daily developments in the surrounding world; they have little to do with the original faith of the predecessors of the International Freemasonry, as their beliefs and practices that have all gone with the wind.

Questions about the Freemasonic involvement in Turkey

Dear Prof. Dr. M. S. Megalommatis,

I found this article quiet difficult to understand, especially the meaning of ‘Second Republic of Freemasonic Soft Power ‘, but then I’m also ignorant to the working and intentions of the Freemasonry, especially regarding the relationship between Islamists and Freemasonry. (Before reading your various articles, I assumed it was only a secular counter-power to the Roman Catholic Church. But I understand better now why Kemal Atatürk closed down the Freemasonic Lodges of Turkey)

Do various Freemasonic Lodges of the world have the same intentions, or is it primarily the Freemasonic Lodge of France that is helping Islamists?

If I understood the article correctly, they do not wish Turkey to have a similar Islamic Revolution as Iran, which would be for her to become the ‘Second Republic of Theocratic Paranoia’ but instead, want Turkey to become the ‘Second Republic of Freemasonic Soft Power’?

Should the Islamic Revolution of Iran be considered as being helped by, but at the same time also being a failure of the Freemasonic Lodge of France’s ultimate plan?

Thank you.

Freemasonic Clash with Roman Catholicism, and the Rise of Secularism

Dear Culduz,

Thank you for your questions and interest!

Re-reading my article, I find you are right; it is somewhat ‘cryptic’ or – to put it in another way – I assume that the readers have a certain background in the subject, whereas this apparently is not the case. However!

Yes, you are right in your overall approach; what you say, namely that Free Masonry “was only a secular counter-power to the Roman Catholic Church”. But this is correct if said within certain historical limits.

If said in 1793, in 1810, in 1870, in 1905, in 1920, your statement sounds absolutely accurate and up-to-the-point.

But, what if said in 1740?

Secular?

There was nothing secular in 1740!

“Those who, living in 1740, envisioned a Secular Republic to be materialized after decades or half a century” you may say.

Hmm!

Assuming that the 1740 Free Masons would be in favour of …. a secular state is assuming a lot!

Actually, we have no evidence for something like that.

The evidence we have from Freemasonic involvement in European politics is precisely the opposite; the first states they created out of scratch, namely the United States of America (1774) and the Nouveau Regime of France (the First Republic – 1789), show the marked existence of religious, anti-Catholic of course, ideas, concepts, theories, and an undeclared, semi-declared, hinted at, hidden (you choose whatever you like) faith is the Transcendental.

I suppose you agree with me that the replacement of the Trinity God of the Roman Catholic Church by the Supreme Being (Etre Supreme) consists in an act of Faith. Arranging the 20th Prairial (8th June) as Fête de l’Être Suprême is a purely religious phenomenon. Faith itself is utterly religious, and the French State religion was a semi-declared form of the Freemasonic religion the existence of which ridiculously and cowardly Freemasons deny in our days.

Why Freemasons do not admit their religion exists, and is different from the rest.

Unadulterated historical truth is that the Freemasons were always afraid to explicitly and boldly declare their faith and religion. Contrarily to the pleasant narrations that they teach in the lower degrees, when admonishing a new member, Free Masonry was not established in the beginning of the 18th century. The origins of Freemasonry go back in History, and antedate the formation of the official Christianity. Their virulent opposition to the Catholic Church over the span of the last centuries represents a very brief period of Freemasonic – Catholic rivalry.

To put it correctly, this rivalry exists between two Priesthoods that procreated several religious, philosophical and ideological systems in various continents and in different historical moments; one of these priesthoods put all its stakes on the formation of the system that is currently known as Christianity with center at Rome (out of which came the Catholic Church).

The other priesthood opposed Christianity, and due to the fact that Christianity prevailed, it lost all its impact on the society and the political power. It underwent various transformations (from the Gnostics of the Late Antiquity to the so-called Western Manichaeans – a pejorative term introduced by their Christian rivals –, the Cathars, the Knights Templar, the Illuminati and the Rosicrucians) the last of which adopted the – supposedly innovative and neutral – term of Freemasonry.

Due to the colossal dimensions of the Clash between Freemasons and Catholics, the supreme class of the International Freemasonry (religious branch) has always been hesitant to unveil in public, to introduce, to launch its own religion that preserves only at the esoteric level to those initiated in the various degrees of Freemasonry, and more explicitly in the highest degrees.

This has its counterpart within Christianity whereby the Jesuits initiate their members in a vision and faith totally different than that of the average Christian believer, although not opposed; one should perceive this faith as “qualitatively higher”.

This shows precisely what has happened since the times of the Late Antiquity until now; two priesthoods that had part of their religion publicly diffused and part available for the initiated members engaged in total confrontation, whereby one was defeated and preserved its faith only at the clandestine level (that available for the initiated members).

The fight has been too important for the diachronic Freemasonry to risk unwise movements, an eventual revelation of a religion opposite to Christianity, and an eventual rejection by the masses. Many other parameters play a certain role in this regard, and as the early 19th century Freemasons were not happy with the lukewarm acceptance of a copy of their religion, i.e. the French State religion of 1793, they did not go ahead with the plan of publicly introducing their religion.

One has to admit that the early decades of the 19th century justified such a decision; it was not certainly the correct moment for the introduction of a new religion; philosophies, ideologies, political systems, intellectual and scientific developments and explorations, technological discoveries and economic booming were all far more attractive. And the greatest of the Freemason philosophers of the 18th century, Voltaire, Rousseau, Diderot or Montesquieu, was not at the level of Basil of Caesarea, Origen, St Augustine, Mani, Celsius or Tabari.

Secularism – an imperative need of multi-cultural societies

However, my intention here is not to write the History of the Freemasonic clash with Catholic Christianity but to answer your questions as regards the Freemasonic involvement in Turkey, and more particularly in favour of Erdogan.

Before reaching that point it is important to bear in mind that the concept of the Secular Republic is absolutely Freemasonic, and does not consist in an ultimate target but in political means; it is the tool – according to the Freemasonic evaluation of it – of weakening, culturally, socially, intellectually, educationally, and therefore socially, economically, and politically, the Catholic Church and their supporters. The secular state is the reason for the rise of the high number of the non practicing Christians in the second half of the 20th century. To today’s Freemasons the Secular State has been a success, as it brought them in power. According to the original principles of Freemasonry, the Secular State is nothing important to consider, let alone laud.

Of course, it is correct that Kemal Ataturk was known for his Freemasonic affiliations, and his ideals were identical to those of the early 20th century Freemasons who, sticking to their unveiled faith, propagated the concept of secularism and the laic state.

Absence of Secularism means Rise of Islamic Terrorism

Of course, today someone does not need to be Freemason to see that a Secular state represents an imperative need for our multicultural societies. What slips the memory of many is the fact that our societies have changed tremendously over the last 80 years (as we speak of Ataturk). Few societies have remained absolutely uniform, and only to them a non-secular, religious, status could eventually apply. Again, even if there is an entirely mono-ethnic and uni-cultural society, established out of Christian Protestants or Muslim Sunnis, a religious state consists in direct oppression of those among the local populations who do not want to practice their religion. And this is very significant, because paranoid Western pseudo-Christians, by insisting on attacks against the Secular State – either in the United States or in Poland – trigger, either they want it or not, either they know it or not, the Islamic Terrorism rise.

This is precisely what Islamic terror promoting local groups and secret societies has devised in Afghanistan, Iran, Saudi Arabia, Egypt, Pakistan and other fanaticized societies of analphabetic masses: they try to impose strict practice on those, who – although Muslim – do not want to practice Islam. And they are the silent majority – to which the pathetic, useless, imbecile and wicked American and European politicians and diplomats do not even speak, sticking to their official interlocutors who all cheat and entrap the “Western enemy”.

Apostasy in Freemasonry 

Going back to your early statement and to my point about its time limits, we have to check whether all Freemasons stick to their Secular ideal today. Well, we have to admit that the late 80s – early 90s ideological changes reflect earlier, parallel and opposite, movements within Freemasonry.

Currently, an Apostate Freemasonic Lodge preaches atheism, evolutionism, and social immoralism and nihilism; and another Apostate Freemasonic Lodge denounces the traditional faith of Freemasonry in order to preserve a portion of power and members in a changing world. Two different sorts of apostasy! You can attest their ramifications in the political life and the societies of many countries.

Kemal Ataturk and Rudolf von Sebottendorf

Notice that I speak of ‘earlier movements’; Kemal Ataturk most honorably closed down the deviated Turkish Freemasonic Lodges that ostracized the disciples of Rudolf von Sebottendorf, attempting to target an alliance with Pope Pius XII (Eugenio Pacelli – Pastor Angelicus) and Hitler in the same way today the Prostitute French Freemasonic Lodge extols the disreputable Satanism practiced by Jean Paul II, the bogus-Freemasonic Pope.

When you listen to the irrelevant and comical people of the Academie Francaise laud such a pope, you understand that their fear, guilt and iniquity definitely render them authentic disciples of the bogus-leader they are currently fabricating; they consider their iniquitous deeds as concealed, but they are well known and visible to many as afar as the four corners of the Universe!

As you get through the lines, I already gave you an answer to the question whether all the Freemasonic Lodges have the same intentions. As you see, this is not the case, and one could eventually grasp this through my adjective ‘Apostate’ for one or some Freemasonic Lodges; if one or some are ‘apostate’, there is good reason to think that others are not!

Apostate Freemasonic Lodge and plans for Turkey

This problem does however hinge on the influence and the impact of every lodge, and this can vary tremendously; as a matter of fact, there are lodges more involved in Transcendental Research and Operation, and lodges well versed into Politics and Finance (either opposing one another or not).

In this regard, if the most highly politicized lodge of France supports the anti-Secular conspiracy against Turkey, it is quite enough; you don’t need all the French lodges to do so!

And again, as you say in your penultimate paragraph “they do not wish Turkey to have a similar Islamic Revolution as Iran, which would be for her to become the ‘Second Republic of Theocratic Paranoia’ but instead, want Turkey to become the ‘Second Republic of Freemasonic Soft Power’”; this by itself is twice disastrous.

“Soft Power”: the most monstrous and inhuman Tyranny of all times

First. If the plan meets success (which is highly unlikely), instead of the existing Turkish Republic that is ruled by Turks in a democratic way, there will be the much desired by the Apostate Freemasonic Lodge ‘Soft Power’, which is the most monstrous and inhuman Tyranny of all times, plus in this case the absolute powers will be in Non-Turkish hands.

The truth is simple; there is no perfect democracy, and many forms of non-democratic systems can be more democratic than several nominally democratic systems.

What the miserable, Freemasonic puppet-journalists attack in Turkey, namely the central role played by the army in the establishment and the preservation of the Republic and the secular democratic system, is precisely what prevents the Apostate Freemasonic lodge from ruling Turkey by proxies.

The military certainly represent a non-controllable (through elections and referenda) part of the Turkish democratic system. The Freemasonic puppets accuse this as un-democratic; their concern is not the complete – 100% – as democratization of Turkey, as complete democratization does not exist anywhere in the world, and it will never be the case in societies larger than a 50000 people city.

They want to replace – in the non-controllable part of the Turkish democratic system – the military with the Freemasonic proxies. They think that a constitutional change will be enough to pull to carpet under the feet of the military, give more powers to the controlled (through the mass media and the Finance world) Erdogan government that will go ahead with further liberalization steps, selling to Freemasons the state run companies that are property of the Turkish people – not the French Freemasons.

Like this, calculating as the most imbecile beings in the world, they hope to install a totally controlled (by them) situation in Turkey. By the way, if one wants to analyze the pathology of the Apostate Freemasons’ sick and debased thought, one would result in publishing the most voluminous opus in the history of all sciences.

What one should carefully remember is that, for the international, eschatological plans of the Apostate Freemasonic Lodge, the role of Turkey is a very limited one, much inferior to today’s Turkey’s role and stand, let alone the great potentialities that are always there. To minimize Turkey, they want to create a Kurdistan as they already control some Kurds, and they believe that, through further Turco-Kurdish clashes, they will control Kurds more effectively (expecting them to run to their proxies for protection).

Their iniquitous plan stipulates a dramatic increase of the Turkish homosexuals’ social role, a tremendous increase in drugs use, and all sorts of devious developments that absolutely dehumanize any society, not only Turkey.

Second, and more important: if the plan meets failure (which is highly likely), instead of them controlling Turkey, after the much desired (by them) destitution of the Turkish military, it will be the existing Islamists, who will just repeat the Iran 1979 – 81 old (but unstudied and unlearnt) story.

As you correctly understood, they tried to trigger events in Iran in 1979 (not the ‘Islamic Revolution of Iran’), but they turned against them, and they were able with great difficulty to save their Apprentice Proxy, the comical Iranian president, whose website (http://www.banisadr.com.fr/index.shtml) ranks no 945,110 this morning (down from 1,119,824, probably because of my reference to him as a museological curiosity)! This brilliant Freemasonic trash of a person (and personality) Erdogan should bring back in his mind once per hour at least, if he wants an honorable exit from this vain world of materialistic endeavors.

By Prof. Dr. Muhammad Shamsaddin Megalommatis
Published: 7 August 2007


Tuesday, September 28, 2021

Ισλαμιστές, Παντουρανιστές, Κεμαλιστές, ο Φετουλάχ Γκιουλέν, η Μεράλ Ακσενέρ και το διακύβευμα των εκλογών της 24ης Ιουνίου – Ιδεολογικό & Ιστορικό Διάγραμμα

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΕΝΕΡΓΟ ΜΠΛΟΓΚ “ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ” 

Το κείμενο του κ. Νίκου Μπαϋρακτάρη είχε αρχικά δημοσιευθεί την 9η Ιουνίου 2018. 

Στο κείμενό του αυτό, ο κ. Μπαϋρακτάρης αναπαράγει όλες τις αναλύσεις, δημοσιεύσεις και ομιλίες μου αναφορικά με την κοινωνική και πολιτική ζωή της σύγχρονης Τουρκίας, καθώς και το περιεχόμενο πολλών σχετικών συζητήσεών μας. 

Όπως και αν έχει το θέμα, τα πάντα έχουν εν προκειμένω επικαλυφθεί από το εκτεταμένο πρόσφατο άρθρο μου, το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ: 

Kemal Ataturk 1938-2020: the World’s Greatest 20th-century Statesman betrayed by Islamists, Pan-Turanianists & Kemalists

https://www.academia.edu/44743768/Kemal_Ataturk_1938_2020_the_World_s_Greatest_20th_century_Statesman_betrayed_by_Islamists_Pan_Turanianists_and_Kemalists 

------------------------------------------------------   

Ισλαμιστές, Παντουρανιστές, Κεμαλιστές, ο Φετουλάχ Γκιουλέν, η Μεράλ Ακσενέρ και το διακύβευμα των εκλογών της 24ης Ιουνίου – Ιδεολογικό & Ιστορικό Διάγραμμα


https://greeksoftheorient.wordpress.com/2018/06/09/ισλαμιστές-παντουρανιστές-κεμαλιστ/  

==========================      

Οι Ρωμιοί της Ανατολής – Greeks of the Orient

Ρωμιοσύνη, Ρωμανία, Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Από την προπαγάνδα που κάνουν υπέρ του Ερντογάν τα σιωνιστικά – ελεγχόμενα από ΣΙΑ και Μοσάντ – ΜΜΕ της Ελλάδας, ο μέσος Έλληνας, μέσα στην βλακεία και την τύφλα του αντιτουρκισμού του, έχει μαύρα μεσάνυχτα για το τι ακριβώς γίνεται στην Τουρκία.

Παρασυρόμενοι από ονόματα, ετικέτες, επίθετα κι ασαφείς ή υπερβολικές περιγραφές, οι Έλληνες ελάχιστα καταλαβαίνουν από τα όσα γίνονται στην Τουρκία. Έτσι, οι περισσότεροι Έλληνες δεν μπορούν να εκτιμήσουν σωστά τι συμφέρει στην χώρα, ποιοι είναι οι πιθανοί σύμμαχοί μας στην Τουρκία, και πως μπορεί η Ελλάδα να επηρεάσει τα αποτελέσματα των εκλογών στην Τουρκία.

Και με αυτό τον τρόπο, Ευρωπαίοι κι Αμερικανοί κουμαντάρουν απόλυτα την χώρα, έχοντας πολλούς εγκάθετους στα κόμματα, στην Βουλή και στην κυβέρνηση που δρουν εναντίον της Ελλάδας ανεμπόδιστα, εφόσον οι Έλληνες είναι ολότελα παραπληροφορημένοι.

Πόσο όμως ισλαμιστές είναι πλέον οι ισλαμιστές;

Πόσο κοντά ή πόσο μακριά από τον Κεμάλ Ατατούρκ είναι σήμερα οι κεμαλιστές;

Είναι εθνικιστές, όπως τους αποκαλούν στην Ελλάδα από άγνοια κι από βλακεία, οι Παντουρανιστές του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, συμμάχου πλέον του Ερντογάν;

Κι έχει μια κάποια ιδεολογία η Μεράλ Ακσενέρ, η πρώτη γυναίκα που διεκδικεί το αξίωμα της Προεδρίας της Δημοκρατίας στην Τουρκία;

Σε τέτοια ερωτήματα θα απαντήσω στο παρόν κείμενο. Περιορίζω – αποκλειστικά για λόγους χώρους – την παρουσίαση αυτή στα μεγαλύτερα κόμματα και τους πιο καθοριστικούς παράγοντες της τουρκικής πολιτικής ζωής.

Κόμματα κι Υποψήφιοι

Τα κόμματα κι οι υποψήφιοι των προσεχών προεδρικών και βουλευτικών εκλογών είναι:

CHP – το κόμμα αυτό κατεβάζει ως προεδρικό υποψήφιο – όχι τον αρχηγό του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου αλλά – τον βουλευτή Μουαρέμ Ιντζέ (το όνομα γράφεται Μουχαρέμ – Muharrem İnce – αλλά προφέρεται Μουαρέμ)

Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου (δεξιά) και Μουαρέμ Ιντζ.ε (αριστερά)

ΑΚΡ και Ερντογάν

MHP – το κόμμα αυτό υπό τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί δεν κατεβάζει υποψήφιο αλλά υποστηρίζει τον (υποψήφιο του ΑΚΡ) Ερντογάν

İYİ Party και Μεράλ Ακσενέρ (η Μεράλ Ακσενέρ ανήκε στο MHP και προσπάθησε να ανατρέψει τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί, όμως απέτυχε, αποχώρησε μαζί με αρκετούς βουλευτές, κι έτσι έστησε το νέο, δικό της, κόμμα – το Κόμμα του Καλού)

HDP και Σελαχετίν Ντεμιρτάς (Selahattin Demirtaş) ο οποίος είναι Τούρκος πολίτης καταγωγής Ζαζά – κι όχι ‘Κούρδος’ γιατί Κούρδοι δεν υπάρχουν.

Σημείωση: Δεν υπάρχουν ‘Κούρδοι’, ο όρος είναι ανυπόστατος, και μόνον ανίδεοι, άσχετοι, βλάκες ή πράκτορες τον αναφέρουν. Στην Τουρκία υπάρχουν Ζαζά και Κουρμάντζι που είναι διαφορετικά έθνη με διαφορετικές γλώσες, κι άσχετα προς τους Σοράνι του Ιράκ, τους Γκοράνι του Ιράν, κι επίσης διαφορετικά από άλλα 4-5 εθνο-γλωσσο-φυλετικά – θρησκευτικά σύνολα που οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, της Αγγλίας και των ΗΠΑ αποκαλούν ‘Κούρδους’. Αυτό έχει σημασία να το ξέρει κάποιος, γιατί πιο πολύ από όλους τους Τούρκους αξιωματικούς ο Ντεμιρτάς επιθυμεί να μην αποφυλακισθεί ο Οτσαλάν που δεν είναι Ζαζά αλλά Κουρμάντζι, γιατί επειδή οι Κουρμάντζι είναι πιο πολυάριθμοι, σε περίπτωση δημιουργίας Κουρμάντζι κόμματος, ο Ντεμιρτάς θα χάσει το 80% της εκλογικής του βάσης).

Σχετικά:

https://www.academia.edu/24272352/There_is_no_Kurdish_Nation_it_is_a_Freemasonic_Colonial_Orientalist_Hoax

και

https://www.academia.edu/26160549/The_Medes_will_not_return_The_Freemasonic_Forgery_of_a_Kurdish_Nation_and_the_US_False_Christians_-_by_Prof._Muhammad_Shamsaddin_Megalommatis

Δυο μικρότερα κόμματα συμπληρώνουν τον κατάλογο:

Saadet και Τεμέλ Καραμολάογλου (Temel Karamollaoğlu), ένα ισλαμικό τουρκικό κόμμα κοντά στο θεωρητικό, ιδεολογικό και πολιτικό σύστημα Millî Görüş (Εθνικό Όραμα) του πρώτου Τούρκου ισλαμιστή πρωθυπουργού Νετσμετίν Ερμπακάν, παλιού αρχηγού του Ερντογάν, και

Vatan και Ντόγου Περιντσέκ (Doğu Perinçek), ένα ιδιότυπο, στρατοκρατικό, αριστερό, παντουρανιστικό κόμμα

Τα δύο τελευταία κόμματα κι υποψήφιοι στην καλύτερη γι’ αυτούς περίπτωση θα πάρουν μαζί 2-3% στον πρώτο γύρο κι αναμένεται να συμπαραταχθούν με τον Ερντογάν στον δεύτερο γύρο.

Οι ιδεολογίες των κομμάτων κι οι σχέσεις τους με τον εξόριστο Φετουλάχ Γκιουλέν

Α. Οι Ισλαμιστές

ΑΚΡ – πρόκειται για αμερικανο-ισραηλινό πολιτικό παρασκεύασμα στους αντίποδες του Ρεφά Παρτισί, του κόμματος του πρώτου ισλαμιστή πρωθυπουργού της Τουρκίας καθ. Νετσμετίν Ερμπακάν, παλιού αρχηγού του Ερντογάν.

Δεν ταυτίζεται με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους κι είναι λάθος να νομίζουν κάποιοι κάτι τέτοιο. Είναι ένα οπορτουνιστικό ισλαμιστικό μόρφωμα δημιουργημένο από Τούρκους εγκάθετους του Φετουλάχ Γκιουλέν προετοιμασμένους για το έργο της καταστροφής της Τουρκιας επί μία εικοσαετία από σιωνιστικούς κύκλους.

Η άνοδος του ΑΚΡ στην εξουσία αποτελεί 9/11 2.0 κι έχει οριστεί ήδη από το 2009 ως απόπειρα μετατροπής της Τουρκίας σε αποικία των Άγγλων, Γάλλων κι Αμερικανών. Σχετικά:

https://www.academia.edu/25674462/The_Colonization_of_Turkey_2009_-_By_Prof._Muhammad_Shamsaddin_Megalommatis

και

https://www.academia.edu/25675709/How_Turkey_is_Gradually_Being_Colonized_2009_-_By_Muhammad_Shamsaddin_Megalommatis

Αυτό συμβαίνει επειδή κι ο ουαχαμπισμός και το πολιτικό ισλάμ είναι άσχετα με το Ιστορικό Ισλάμ και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κι έχουν παραχθεί από αποικιοκράτες οριενταλιστές, προβληθεί στις αποικίες των Γάλλων και των Άγγλων συστηματικά επί 200 χρόνια, και τοπικά επιβληθεί με τυραννικά μέσα, έτσι ολότελα παραμορφώνοντας κι αλλοιώνοντας την μουσουλμανική ταυτότητα των ντόπιων.

Αντίθετα, το πολιτικό – θεωρητικό σύστημα Millî Görüş (Εθνικό Όραμα) του πρώτου Τούρκου ισλαμιστή πρωθυπουργού Νετσμετίν Ερμπακάν είναι μια ντόπια, τουρκική, κεμαλική – ισλαμική σύνθεση ολότελα αντίθετη στα αποικιοκρατικά συμφέροντα των σιωνιστών, των μασώνων, της Γαλλίας, της Αγγλίας, του Ισραήλ, και της Αμερικής.

Είναι άλλωστε εμφανές: επειδή οι Σατανιστές (σιωνιστές και ψευτο-μασώνοι) της Δύσης δεν μπορούσαν να ελέγξουν τον Νετσμετίν Ερμπακάν, παρέσυραν τους αφελείς Τούρκους στρατηγούς εναντίον του, και στην συνέχεια, για να καταστρέψουν τον τουρκικό στρατό, προετοίμασαν τον Ερντογάν και το ψευτο-κόμμα του.

Όταν ο Ερντογάν ήταν στη φυλακή, δεχόταν συχνά-πυκνά τις επισκέψεις Αμερικανών κι Άγγλων διπλωματών, οι οποίοι στη συνέχεια απειλούσαν τους στρατηγούς για την περίπτωση στην οποία θα κινδύνευε η υγεία του. Δεν ήταν φυλακή εκείνη η περίπτωση, αλλά μάλλον ένα ιδιότυπο ξενοδοχείο πέντε αστέρων.

Μια γελοία και τιποτένια μαριονέτα ήταν πάντοτε ο Ερντογάν, ο οποίος θα ανατρεπόταν με την επιστροφή μιας άλλης σιωνιστικής μαριονέτας, δηλαδή του Φετουλάχ Γκιουλέν του οποίου την επιστροφή στην Τουρκία προετοίμαζαν οι σιωνιστές, ώστε να είναι κάτι ανάλογο με την επιστροφή του Χομεϊνί στο Ιράν.

Ευτυχώς όμως δυνάμεις εναντίον και των δύο, κινούμενες για να αποτρέψουν τα σιωνιστικά σχέδια, άφησαν να διαρρεύσει στον Ερντογάν το σενάριο ήδη από το 2007 και πολύ έντονα το 2010:

https://www.academia.edu/25610626/Erdogan_Turkeys_Bani_Sadr_in_a_Sinister_Second_Republic_-_by_Prof._Muhammad_Shamsaddin_Megalommatis

https://www.academia.edu/35018326/Turkey_Europe_Middle_East_Islam_Russia_China_the_Turkish_Military_and_the_Islamists

και

https://www.academia.edu/35031003/Turkey_Europe_Middle_East_Islam_Russia_China_the_Turkish_Military_and_the_Islamists_-_II

Έτσι η σύγκρουση Ερντογάν και Φετουλάχ Γκιουλέν δεν είχε τον δεύτερο ως κύριο χαμένο αλλά τους σιωνιστές, το Ισραήλ, και την Αμερική. Η Τουρκία θα ήταν σήμερα ένα σουνιτικό Ιράν, αν είχαν επιτύχει τα σατανικά και κτηνώδη σχέδια της Μοσάντ, της ΣΙΑ, των Αμερικανών, του Ισραήλ, των ψευτο-μασώνων και των λεπρών σιωνιστών.

Η σύγκρουση (Ερντογάν κατά Γκιουλέν) συνέφερε α) και στο τμήμα του ΑΚΡ που δεν ελεγχόταν από τους Γκιουλενιστές, β) και στους στρατηγούς (γιατί η γκιουλενική πλευρά του ΑΚΡ είχε κινήσει τις διαδικασίες εναντίον τους με σκηνοθετημένες ψευτο-οργανώσεις των παρασκηνίων), γ) και στην κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση (που είχε επίσης διαβρωθεί από Γκιουλενιστές), όπως επίσης δ) και στην παντουρανιστική αντιπολίτευση του MHP (που επίσης είχε διαβρωθεί από Γκιουλενιστές αλλά σε μικρότερο βαθμό).

Εννοείται ότι η γκιουλενική διάβρωση έπαιρνε κυρίως την μορφή ανοικτών παρεμβάσεων υπέρ κάποιων στελεχών εκ μέρους διπλωματών της Αμερικής, της Αγγλίας, της Γερμανίας και του ΝΑΤΟ: τοποθετούσαν εγκαθέτους εκβιάζοντας τους στρατιωτικούς με ποικίλες ιστορίες, φόβητρα, εκβιασμούς και πολιτικά σκιάχτρα, όπως η αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας και άλλα.

Αυτές οι ξένες παρεμβάσεις άρχισαν να συμβαίνουν από τα χρόνια του Τουργκούτ Οζάλ αλλά μετά την άνοδο του Ερντογάν (2003) πήραν μορφή κατακλυσμού. Καθώς η οργάνωση ήταν μυστική και μόνον οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες είχαν μια μέτρια έως καλή γνώση των στελεχών της, συχνά πολλοί πολιτικοί δεν καταλάβαιναν ότι θα ήταν καταστροφικό να προωθήσουν το στέλεχος που τους συνιστούσε ο δυτικός συνομιλητής τους.

Η διάβρωση του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών ήταν ελάχιστη και γι’ αυτό σκηνοθετήθηκαν οι δήθεν παρακρατικές οργανώσεις (Εργκενεκόν και Βαριοπούλα) για προξενήσουν ρήγματα στη συνοχή.

Μετά το 2016 και τις συνεχείς απολύσεις, διώξεις και φυλακίσεις στελεχών της μυστικής οργάνωσης αυτής, το σιωνιστικό τερατούργημα του Φετουλάχ Γκιουλέν έχει πλέον διαλυθεί κι εξαρθρωθεί σε βαθμό 80%. Γι’ αυτό κι οι δυνάμεις που είναι εναντίον των σιωνιστών στην Τουρκία (είτε ισλαμιστές, είτε κεμαλιστές, είτε παντουρανιστές) ακόμη επιμένουν στο θέμα αυτό (είτε πρόκειται για τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, είτε για άλλους που έχουν καταφύγει αλλού).

Υπάρχουν ακόμη στο κόμμα του Ερντογάν στελέχη προσκείμενα προς την οργάνωση του Φετουλάχ Γκιουλέν αλλά η συνεργασία με το MHP του Μπαχτσελί μειώνει και τον ισλαμιστικό χαρακτήρα του κόμματος του Ερντογάν και τις όποιες δυνατότητες των Γκιουλενιστών.

Β. Οι Παντουρανιστές (που ψευδώς στην Ελλάδα αποκαλούν εθνικιστές)

MHP – Αυτό το κόμμα πολύ εσφαλμένα στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως ακροδεξιό κι ακραίο εθνικιστικό.

Ο ιδρυτής του κόμματος Αλπαρσλάν Τουρκές δεν είχε καμμιά δυσκολία να συνεργαστεί σε κυβέρνηση με τους κεντροαριστερούς σοσιαλδημοκράτες του Ετζεβίτ.

Ούτε κι η οργάνωση της νεολαίας ‘Γκρίζοι Λύκοι’ έχει παρουσιαστεί στην Ελλάδα μέσα στις αληθινές διαστάσεις της κι ιδέες της.

Το κόμμα αυτό έχει μια παράξενη ιστορία. Εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1960 ενώ σχετικές θέσεις και ιδεολογίες συζητιούνταν στην Τουρκία ήδη από τη δεκαετία του 1950.

Όταν παρουσιάστηκαν, πήραν ένα χαρακτήρα φιλο-κεμαλικό, ενώ ο χαρακτήρας του κράτους που ήθελαν να στήσουν δεν είχε τίποτα το κοινό με το κράτος του Κεμάλ Ατατούρκ.

Είναι αντι-ισλαμιστές, κοσμικοί, πίνουν αλκοόλ, και βλέπουν το Ισλάμ περισσότερο σαν παράδοση παρά σαν θρησκευόμενοι πιστοί.

Το κόμμα αυτό ονομάστηκε εθνικιστικό, επειδή δεν μπορούσε να παρουσιάσει την ταυτότητά του στην Τουρκία του 1960.

Η ιδεολογία του κόμματος είναι απόλυτα αντίθετη προς τον κεμαλισμό κι αν τα στελέχη του θα την δήλωναν, θα πήγαιναν στη φυλακή μέσα σε λίγες ώρες. Αντί να είναι εθνικιστικό, το MHP είναι ένα υπερ-εθνικό κόμμα παντουρανιστικών τάσεων κι αντιλήψεων. Η διαφορά με το κράτος και την πρακτική του Κεμάλ Ατατούρκ είναι τεράστια – κι αποκρύπτεται στην Ελλάδα.

Η παντουρανιστική ταυτότητά τους σημαίνει ότι στόχος τους δεν είναι ένα ‘εθνικό’ κράτος, όπως πάντα ήταν η Τουρκία, αλλά μια υπερεθνική συνομοσπονδία στην οποία θα συμπεριλαμβάνονταν η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, οι Τουρκμένοι του Ιράκ και της Συρίας, οι Αζέροι κι οι Τουρκμένοι του Ιράν, το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Καζακστάν, η Κιργιζία, και το Ανατολικό Τουρκεστάν (η τεράστια βορειοδυτική επαρχία της Κίνας, όπου ζουν οι Ουϊγούροι κι άλλα τουρανικά φύλα). Δηλαδή κάτι ανάλογο με την Ευρωπαϊκή Ένωση, πλην όμως τεράστιο σε έκταση, ένα υπερεθνικό κράτος από το Αιγαίο μέχρι το Σινικό Τείχος.

Η ιδεολογία του παντουρανισμού αναπτύχθηκε από κάποια κορυφαία στελέχη των Νεότουρκων στα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν και Νεότουρκος παλιότερα, ο Κεμάλ Ατατούρκ τους έκλεισε την πόρτα της Τουρκίας στα μούτρα ήδη από το 1919.

Δεν ήταν μόνον αντίθετος στον παντουρανισμό ο Ατατούρκ. Επιπλέον, πίστευε κι επέβαλε ως χαρακτήρα της παιδείας, της εκπαίδευσης και της πολιτικής της Τουρκίας τον τοπικισμό και την πολιτισμική κληρονομιά της Ανατολίας, δηλαδή την πεποίθηση ότι δηλαδή οι σημερινοί Τούρκοι είναι

α) εγγύτερα στους Χριστιανούς Ρωμιούς, στους Καππαδόκες, στους Πόντιους, στους Ρωμαίους, στους Φρύγες, στους Λυδούς, στους Ίωνες, στους Χιττίτες, στους Λουβίτες, στους Ουραρτού (Αραράτ), και στα αρχαία ανατολικά έθνη της Μεσοποταμίας (Ασσύριους, Βαβυλώνιους, Ακκάδες και Σουμέριους), και

β) μακρύτερα στους Τουρκόφωνους (Turkic) του Καυκάσου, του Ιράν, και της Κεντρικής Ασίας

Αν σήμερα μιλάμε για ευρασιατική πολιτική της Κίνας, της Ρωσσίας, κλπ, πρέπει να έχουμε υπόψει ότι ο Κεμάλ Ατατούρκ δεν έβλεπε την Τουρκία ούτε ως ευρωπαϊκή, ούτε ως ασιατική, ούτε ως ευρασιατική χώρα, αλλά ως γέφυρα μεταξύ Ασίας κι Ευρώπης, Ανατολής και Δύσης.

Το MHP συνεργαζόμενο με τον Ερντογάν δεν έχει ακόμη ρίξει την μάσκα του εθνικισμού (στον οποίο δεν πίστεψε ποτέ) για να δείξει διάπλατα στο φως της μέρας το παντουρανιστικό του πρόσωπο. Πολύ λίγοι έχουν αντιληφθεί πόσο βαριά και μακριά είναι η σκιά του Κεμάλ Ατατούρκ και εκείνων που τον εδίδαξαν να στήσει ένα τέτοιο κράτος.

Όμως το MHP συστηματικά σέρνει τον Ερντογάν σε συνεργασία με Ρωσσία, Καζακστάν και Κίνα, και μακριά από ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Και το Καζακστάν παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο σχετικά.

Επειδή οι φίλα προσκείμενοι προς αυτό το κόμμα στρατιωτικοί έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποτυχία του γκιουλενικού πραξικοπήματος το 2016, η δύναμη κι η επιρροή τους αυξήθηκαν κατακόρυφα.

Μέχρι το 2012, ο τουρκικός στρατός απετελείτο στην συντριπτική πλειοψηφία του από κεμαλιστές, λίγους εθνικιστές (κρυπτο-παντουρανιστές) και λίγους ισλαμιστές. Ανάμεσα και στις τρεις τάσεις υπήρχαν Γκιουλενιστές που βεβαίως υποστήριζαν περισσότερο το άνοιγμα του στρατού προς τους ισλαμιστές (νεώτερα στελέχη, υπαξιωματικούς).

Η κατάσταση μέχρι το 2016 ήταν εκρηκτική, καθώς αυξάνονταν οι ισλαμιστές και σε μικρότερο βαθμό οι εθνικιστές. Οι κεμαλιστές ήταν ακόμη η πλειοψηφία των αξιωματικών, αλλά είχαν διαβρωθεί από Γκιουλενιστές που παρίσταναν τους κεμαλιστές πλην όμως προφασίζονταν ότι ως αξιωματικοί είναι αδιάφοροι ως προς την ισλαμιστική κυβέρνηση του Ερντογάν, κι αυτό το έκαναν με σκοπό να μειώσουν την αντι-ισλαμιστική τάση κι ορμή των κεμαλιστών.

Μετά το 2016, οι περισσότεροι Γκιουλενιστές ξηλώθηκαν, μειώθηκαν οι ισλαμιστές, κι αυξήθηκαν οι εθνικιστές που κατέλαβαν τα πιο σημαντικά πόστα, έτσι ουσιαστικά θέτοντας τον Ερντογάν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους.

Ο Ερντογάν δέχθηκε να παίξει αυτό το παιχνίδι, επειδή είχε χάσει κατά κράτος, κι έτσι προέκυψε η συνεργασία MHP και ΑΚΡ σε πολιτικό επίπεδο.

Ο Καππαδόκης (από την Καισάρεια) στρατηγός Χουλουσί Ακάρ (Hulusi Akar), αρχηγός ΓΕΕΘΑ της Τουρκίας, είναι παντουρανιστής. (Σχετικά με την όλη του σταδιοδρομία του στον στρατό μια αναλυτική παρουσίαση:  

https://www.nato.int/cps/en/natohq/who_is_who_122165.htm)

Αντίθετα, τα όσα γράφονται εδώ είναι αστεία (http://nikosxeiladakis.gr/σε-ανακριση-ο-αρχηγοσ-γεεθα-τησ-τουρ/): ο αστοιχείωτος ψευτο-τουρκολόγος Χειλαδάκης αναφέρει στοιχεία κατά του Ακάρ που έχει συλλέξει στην Τζουμχουριέτ (που ούτε να γράψει το όνομα της εφημερίδας σωστά στα τουρκικά δεν είναι ικανός: το γράφει ως Cumhurrıyet, ενώ θέλει ένα μόνον r!), αλλά δεν αντιλαμβάνεται ότι η Τζουμχουριέτ, ως το κατ’ εξοχήν έντυπο των κεμαλιστών, κάνει πόλεμο στον Χουλουσί Ακάρ και προσπαθεί να δημιουργήσει σφήνα μεταξύ του και του Ερντογάν. Όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον ανίδεο βλάκα Χειλαδάκη – τον ψευτο-τουρκολόγο του κώλου.

Γ. Το Ιδεολογικό Τίποτα: η Μεράλ Ακσενέρ, εκλεκτή του Φετουλάχ Γκιουλέν

İYİ Party – Το κόμμα της Μεράλ Ακσενέρ είναι το τελευταίο πολιτικό καταφύγιο εθνικιστών, κεμαλιστών κι ισλαμιστών που ελέγχονται από τους Γκιουλενιστές. Όπως προανέφερα, πρώτα προσπάθησε η Μεράλ Ακσενέρ να ανατρέψει τον Μπαχτσελί, κι αφού απέτυχε, πήρε τα βρεγμένα της κι έφυγε. Το κατά Μπαχτσελί κτύπημα ήταν ωστόσο άσχημο και γι’ αυτό η πολιτική επιβίωση του MHP επιβάλλει την συνεργασία με τον Ερντογάν. Έτσι δυο παράξενα συμβάντα έλαβαν χώραν!

Πρώτον, όση ανάγκη έχει ο Μπαχτσελί τον Ερντογάν για πολιτική επιβίωση (με ένα 6-7% ως οπαδούς, από τότε που έφυγε η Ακσενέρ, δεν μπορεί να εκλεγεί στη Βουλή, επειδή στον εκλογικό νόμο υπάρχει το όριο του 10% για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή), τόση ανάγκη έχει ο Ερντογάν τον Μπαχτσελί για την παραμονή του στην εξουσία και για την συνεργασία με παντουρανιστές στον στρατό, στις μυστικές υπηρεσίες, στην αστυνομία, στη δημόσια διοίκηση, και στον επιχειρηματικό κόσμο. Συμπέρασμα: η συνεργασία θα διατηρηθεί για πάντα.

Δεύτερον, αφού η μυστική οργάνωση του Φετουλάχ Γκιουλέν έχασε σχεδόν όλα τα κρυφά ερείσματα που είχε σε όλα τα κόμματα, στον στρατό, στις μυστικές υπηρεσίες, στην αστυνομία, στη δημόσια διοίκηση, στα πανεπιστήμια και στον επιχειρηματικό κόσμο, βρέθηκε με … ένα φανερό πλέον κόμμα, ολότελα δικό της! Αυτό της Ακσενέρ!

Θα ήταν αστείο να κάνει κάποιος λόγο για ‘ιδεολογία’, όταν αναφέρεται στο πιο οπορτουνιστικό πρόσωπο της τουρκικής πολιτικής ζωής: την Μεράλ Ακσενέρ! Σφηνάκια με την Τανσού Τσιλέρ παλιά το 1990, μαντήλα αν επισκέπτεται παραδοσιακά μέρη, λαχματζούν (λαϊκό φαγητό που τρώγεται στο πόδι όπως το σουβλάκι στην Ελλάδα) αν είναι σε συγκέντρωση σε καμμιά φτωχογειτονιά, η Ακσενέρ είναι και κεμαλική, και φιλελεύθερη, και συντηρητική, και προοδευτική, και με τους εθνικιστές, και με τους κρατικιστές, και με όποιους είναι οι αντίπαλοί της! Αυτοί που την ξέρουν λένε πολύ απλά ότι δεν πιστεύει τίποτα.

Σαφώς, σε αντίθεση με τον Μπαχτσελί που είναι εναντίον της ένταξης στην ΕΕ, η Ακσενέρ είναι υπέρ της συνέχισης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Σαφώς φιλοδυτική και με ελάχιστη γνώση της Ρωσσίας, της Κίνας, της Ασίας και της Αφρικής, η Μεράλ Ακσενέρ είναι μια πολύ κατώτερη και πολύ πιο λαϊκή εκδοχή της πανεπιστημιακής καθηγήτριας Τανσού Τσιλέρ που ήταν ένας παράγοντας του διεθνούς κατεστημένου.

Αν κι επαρχιώτισσα ή χωριάτα, η Ακσενέρ έχει τώρα όλη την υποστήριξη της Αμερικής, της ΣΙΑ, της Μοσάντ, του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ, της Ευρώπης, και μερικών πολύ μεγάλων εταιρειών στον κόσμο και στην Τουρκία.

Ένα είναι σαφές: όποιο και να είναι το ποσοστό που θα λάβει η Ακσενέρ, η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της (από το 50% μέχρι το 70% τους) θα είναι πρώην ψηφοφόροι του Ερντογάν (δηλαδή κοινό που επηρεάζεται από την μυστική οργάνωση του Φετουλάχ Γκιουλέν που θέλει να καταστρέψει τον Ερντογάν) κι όχι πρώην ψηφοφόροι του Μπαχτσελί, του παλιού της αρχηγού.

Το τόλμημα για την Ακσενέρ (να γίνει η πρώτη γυναίκα στον κόσμο πρόεδρος μιας μουσουλμανικής χώρας) είναι μεγάλο, αλλά το διακύβευμα για την ΣΙΑ, τη Μοσάντ, την Αμερική και το όργανό τους, τον Φετουλάχ Γκιουλέν, είναι τεράστιο: πρόκειται κυριολεκτικά γι’ αυτό που λένε στα γαλλικά quitte ou double ή το τι λένε στ’ αγγλικά to win the horse or lose the saddle.

Εδώ πρέπει να αποσαφηνίσω κάτι που μπορεί να αποτελεί ερώτημα πολλών. Συχνά αναφέρω τον Ερντογάν και το κόμμα του ως δημιουργήματα σιωνιστών. Επίσης ως δημιούργημα σιωνιστών αναφέρω τον Φετουλάχ Γκιουλέν που από το 2012-2013 είναι σε μετωπική σύγκρουση με τον Ερντογάν.

Ιδιαίτερα γι’ αυτές τις εκλογές της Τουρκίας σημειώνω ότι τους αντιπάλους Ερντογάν κι Ακσενέρ υποστηρίζουν ΣΙΑ, Μοσάντ, Ισραήλ κι Αμερική. Πολλοί μπορούν να δουν αυτό ως παράλογο. Αλλά δεν είναι.

Εκτός από την πολύ τυπική και συνηθισμένη περίπτωση ένα κέντρο εξουσίας (ή ακόμη κι ένας επιχειρηματίας) να υποστηρίζει ταυτόχρονα δυο αντιπάλους, συμβαίνουν κι άλλες καταστάσεις που πρέπει πάντα να έχουμε κατά νουν.

Σε μυστικές υπηρεσίες, στρατούς, κυβερνήσεις χωρών, όπως και σε διεθνείς οργανισμούς και κολοσσιαίες εταιρείες, υπεισέρχονται στελέχη μυστικών εταιρειών, δηλαδή των ιησουϊτών, των μασώνων και των σιωνιστών. Αλλά καμμιά από αυτές τις οργανώσεις δεν είναι μονολιθική κι αδιαίρετη. Έχουν όλες διασπασθεί.

Σήμερα, για παράδειγμα, υπάρχουν σιωνιστές που θέλουν να καταστρέψουν και να διαλύσουν το Ισραήλ. Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ υπήρξαν κάποιοι σιωνιστές που υποστήριξαν την Κλίντον κι άλλοι σιωνιστές που υποστήριξαν τον Τραμπ. Το ίδιο συμβαίνει και στις περιπτώσεις Γκιουλέν (Ακσενέρ) κι Ερντογάν στην Τουρκία. Οπότε, μια φράξια της ΣΙΑ υποστηρίζει την Ακσενέρ κι άλλη τον Ερντογάν. Όσο για την Μοσάντ, αυτή είναι γνωστό ήδη σε πολλούς ότι κάνει πόλεμο ακόμη και στον Νετανιάχου.

Δ. Οι Κεμαλιστές

CHP – Το παραδοσιακό κεμαλικό κόμμα. Εδώ πρέπει να προσθέσω ότι δεν πρέπει να συγχέουμε τον Κεμάλ Ατατούρκ με τους Κεμαλιστές. Το κόμμα του θεμελιωτή του τουρκικού κράτους έχει σταδιακά, αργά αλλά σταθερά απομακρυνθεί πάρα πολύ από την πρακτική του ιδρυτή του (κι αυτό συνέβηκε κατόπιν συνεχών μετά το 1945 ευρωπαϊκών κι αμερικανικών παρασκηνιακών επεμβάσεων), κι έτσι στο όνομα του Κεμάλ Ατατούρκ έχουν βαθμιαία αποδοθεί πολιτικές, θέσεις, ιδέες κι αντιλήψεις που εμφανέστατα βρίσκονται στους αντίποδες του έργου του.

Ο Κεμάλ Ατατούρκ δεν ήταν ούτε οπορτουνιστής, ούτε ιδεολόγος. Δεν ήταν ούτε κρατικιστής, ούτε λαϊκιστής. Είχε διδαχθεί πολύ καλά την τέχνη του κυβερνάν από τον κορυφαίο Γερμανό μύστη και ιεροφάντη Ρούντολφ φον Ζεμπότεν-ντορφ (Rudolf von Sebottendorf), οπότε τον διέκριναν ένας ρεαλισμός και μια ωμή αντίληψη της πραγματικότητας. Σχετικά με το θέμα:

Κεμάλ Ατατούρκ, Νεότουρκοι, Ντονμέ, Ψευτο-Μασώνοι, Ιησουΐτες, Χίτλερ, κι ο Μέγας Μύστης του Ελεύθερου Τεκτονισμού Rudolf von Sebottendorf

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2018/02/22/κεμάλ-ατατούρκ-νεότουρκοι-ντονμέ-ψευ/

Θεωρίες, φιλοσοφίες κι ιδεολογίες είναι ο σατανικός τρόπος με τον οποίο διαβρώνονται λαοί και συνειδήσεις, καταστρέφονται χώρες κι έθνη, και σβύννονται από την Ιστορία οι πανανθρώπινες ψυχικές αξίες κι αρχές.

Οπότε, διαιρετικές, ψεύτικες και κρετινίστικες φιλοσοφίες κι ιδεολογίες απουσίαζαν από την κοινωνία και το κράτος του Κεμάλ Ατατούρκ, όπου σημασία είχε δοθεί στην ανάπτυξη της ανατολιακής ταυτότητας των συγχρόνων Τούρκων, στην πρόοδο στην τεχνολογία και στην διοίκηση, καθώς και στην μετατροπή της Τουρκίας σε μια σύγχρονη κοινωνία.

Το διεστραμμένο, απάνθρωπο και σατανικό αίσχος του οργανωμένου πολυκομματισμού, ο οποίος αποβλακώνει τον λαό, τον διαιρεί, και τον μετατρέπει σε τιποτένια πιόνια σιωνιστών και μασώνων, απουσίαζε από την Τουρκία του Κεμάλ Ατατούρκ.

Μετά το 1950, το κεμαλικό κόμμα μονταρίστηκε πάνω στις γραμμές της δυτικοευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, κι έκτοτε ακολούθησε μια πολιτική υποστήριξης εφαρμογών κρατικισμού και παρεμβατισμού που για την εξασφάλιση της διαιώνισής του στην εξουσία την συνέδεσε με μια γενναία δόση προσωπολατρείας (στο όνομα του Ατατούρκ) – απόδειξη κι αυτό της εκ μέρους των κεμαλιστών προδοσίας του ιδρυτή του τουρκικού κράτους που σίγουρα θα επήρε πολλές στροφές μέσα στον τάφο του. Όσο ζούσε ο Ατατούρκ, δεν υπήρχε στην Τουρκία ίχνος προσωπολατρείας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η προσωπολατρεία συνιστά μια ώθηση της κοινωνίας προς συντηρητισμό, κι από το 1990 οι κεμαλιστές άρχισαν να χάνουν σοβαρό έδαφος ως προς τα συντηρητικά κεντροδεξιά κόμματα που ακολουθούσαν, κι αυτά στο όνομα του Ατατούρκ (Κύριε ελέησον!), πολιτικές συντηρητικών ή νεοφιλελευθέρων δυτικο-ευρωπαϊκών κομμάτων οι οποίες βρίσκονται επίσης στους αντίποδες του έργου του Κεμάλ Ατατούρκ!

Έτσι, η τουρκική κοινωνία, κατ’ όνομα κεμαλική αλλά διοικούμενη από κατ’ εξοχήν αντι-κεμαλιστές και ψευτο-κεμαλιστές πολιτικούς, ήταν αδύνατο να μην παρασυρθεί σε ισλαμιστικές σειρήνες, εφόσον η πολιτική είχε πλέον γίνει μια αντιλαϊκή αρένα ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών και παράνομου πλουτισμού – όλων πάντοτε στο όνομα του Κεμάλ Ατατούκ! Ένα συμπέρασμα σωστό κι εύκολο να εξαχθεί είναι ότι και την άνοδο του Νετσμετίν Ερμπακάν το 1995 και την άνοδο του σκουπιδιού Ερντογάν το 2002-2003, τις προξένησαν μόνοι τους οι ψευτο-κεμαλιστές.

Περιορίζοντας την πολιτική τους σε α) εξασφάλιση κεκτημένων, β) στείρο αντι-ισλαμισμό και γ) αναιτιολόγητη, τυπική, φορμαλιστική εμμονή στο κοσμικό κράτος (secular state), οι κεμαλιστές μετέτρεψαν την κληρονομιά του Κεμάλ Ατατούρκ σε μια θλιβερή ρυτίδα από τσιτάτα, ευχολόγια, κλισέ, κι αποφθέγματα, καθώς ήταν ανίκανοι οι ίδιοι να επιχειρηματολογήσουν πέραν του στερεοτύπου ‘έτσι έκανε / είπε ο Κεμάλ Ατατούρκ’.

Σήμερα, οι ίδιοι οι κεμαλιστές έχουν παρασυρθεί σε μια μη-θέση. Επιθυμούν να επανέλθουν στην εξουσία και ν’ ανατρέψουν τα σχετικά λίγα (για μια περίοδο διακυβέρνησης 15 ετών) ισλαμιστικά μέτρα και νομοθετήματα του Ερντογάν, αλλά δεν μπορούν σε καμμιά περίπτωση να υπερβούν το 30% του τουρκικού λαού που τους ψηφίζει όχι επειδή τους θεωρεί ικανούς ή ‘καλούς’, αλλά επειδή απεχθάνεται, μισεί και βδελύσσεται (δικαιολογημένα) τον Ερντογάν.

Σε καμμιά περίπτωση δεν θα υπερβούν οι κεμαλιστές τα εμπόδια στο δρόμο τους για την εξουσία, εκτός αν κάνουν μια γενναία αυτοκριτική, την οποία ωστόσο σήμερα ακόμη δείχνουν ανίκανοι ν’ αποπειραθούν.

Ο μέσος Τούρκος γνωρίζει ότι ‘κεμαλιστές’ (δηλ. ψευτο-κεμαλιστές) σημαίνει α) αδιαφορία για την κεντρική κι ανατολική Τουρκία, β) περιφρόνηση για τα χωριά, γ) ελιτιστική εξουσία γύρω από τα μεγάλα αστικά κέντρα της δυτικής Τουρκίας (ή μάλλον τις πλούσιες συνοικίες αυτών των αστικών κέντρων), και δ) στερεοτυπικό αναμάσημα των κενών πολιτικών λόγων της δεκαετίας του 1990.

Την κατά του Ερντογάν κριτική τους, την δέχονται πολλοί, αλλά όταν θα βγει από την μέση ο Ερντογάν, τι θα έχουν να πουν οι κεμαλιστές; Άδηλον!

Έτσι, οι κεμαλιστές γνωρίζουν πολύ καλά ότι, εκτός από την εναντίον τους έχθρα του συνόλου του διεθνούς παρασκηνιακού κατεστημένου (όλων των πλευρών των ιησουϊτών, των μασώνων και των σιωνιστών) που τους περιορίζει δραστικά στο περιθώριο της πολιτικής ζωής της Τουρκίας, το βασικό τους εμπόδιο στην επιστροφή στην απόλυτη εξουσία είναι ο κακός κι ο ανίκανος εαυτός τους. Χωρίς μια γενναία αυτοκριτική, δεν πρόκειται να δώσουν ποτέ οι (ψευτο-)κεμαλιστές ένα νέο όραμα στον μέσο Τούρκο.

Οπότε, οι κεμαλιστές συστηματικά επιχειρούν να επανέλθουν στην εξουσία βασιζόμενοι σε ένα στείρο αντι-Ερντογανισμό (ο οποίος σίγουρα και περνάει στον μισό τουρκικό πληθυσμό και παραπάνω) και σε οπορτουνιστικές συνεργασίες με τον …. οποιονδήποτε.

Προσέξτε λοιπόν: κατά τη διαδικασία των προεδρικών εκλογών του 2007 (όπου η ψηφοφορία γινόταν μέσα στο κοινοβούλιο κι απαιτείτο παρουσία 2/3, κάτι που δεν ήταν δυνατό, επειδή οι κεμαλιστές ως αξιωματική αντιπολίτευση, το MHP και τα μικρότερα κόμματα μποϋκοτάρησαν την εκλογή), η Τουρκία οδηγήθηκε σε κοινοβουλευτικές εκλογές και μετά από αυτές, η κεμαλική αντιπολίτευση συνέχισε να μποϋκοτάρει την διαδικασία.

Τότε, το MHP κατέβασε τον δικό του υποψήφιο εναντίον του Αμπντουλάχ Γκιούλ κι ο Σαμπαχετίν Τσακμάκογλου (Sabahattin Çakmakoğlu) πήρε 70 ψήφους αντί 339 του Γκιούλ ο οποίος εκλέχθηκε.

Η αποστασιοποίηση του MHP από τους κεμαλιστές οφειλόταν στο ότι ούτως ή άλλως οι ισλαμιστές είχαν πλειοψηφία στο κοινοβούλιο και πλέον ήταν σαφές ότι κι όλη η αντιπολίτευση να απεπειράτο και πάλι να μποϋκοτάρει την εκλογή, στον τρίτο γύρο ο Γκιούλ θα εκλεγόταν με απλή πλειοψηφία. Περισσότερα: https://en.wikipedia.org/wiki/Turkish_presidential_election,_2007

Στις προεδρικές εκλογές του 2014, υπό άλλη πλέον ηγεσία (Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου αντί του Ντενίζ Μπαϋκάλ), οι κεμαλιστές  έπρεπε να κατεβούν σε καθολική ψηφοφορία, επειδή μετά τις προεδρικές εκλογές του 2007 είχε διεξαχθεί ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα στο οποίο ένα από τα ερωτήματα που είχαν τεθεί ήταν η καθολική ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου δημοκρατίας.

Οι κεμαλιστές έκαναν τότε ένα από τα χειρότερα λάθη τους με το να απόσχουν. Η συμμετοχή ήταν πολύ χαμηλή, γύρω στα 2/3 των ψηφοφόρων, και το ‘Ναι’ πήρε μόνο 68%. Πολλοί υπολογίζουν ότι, αν οι κεμαλιστές συμμετείχαν, το ‘Ναι’ δεν θα έπαιρνε πάνω από 45-47%. Σχετικά: 

https://en.wikipedia.org/wiki/Turkish_constitutional_referendum,_2007

Οπότε, στις προεδρικές εκλογές του 2014, οι κεμαλιστές ‘κρύφτηκαν’ πίσω από το MHP και συμφώνησαν να ψηφίσουν ένα πολιτικά άχρωμο κι άοσμο πρόσωπο που δεν είχε ποτέ του ασχοληθεί με την πολιτική αλλά κατόπιν συμφωνίας Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, και άλλων χωρών είχε εκλεγεί γενικός γραμματέας της Οργάνωσης της Ισλαμικής Συνεργασίας (Organisation of Islamic Cooperation) και είχε ήδη συμπληρώσει μια θητεία δέκα ετών στην θέση αυτή (2004-2014): τον Εκμελετίν Ιχσάνογλου (Ekmeleddin İhsanoğlu). Ο Ερντογάν εκλέχτηκε με 51% στον πρώτο γύρο, ενώ ο Ιχσάνογλου πήρε σχεδόν 39% κι ο Ντεμιρτάς (του HDP) σχεδόν 10%.

Καταγγέλθηκαν πολλές παρατυπίες στην καταμέτρηση ψήφων αλλά τα σιωνιστικά ΜΜΕ, υποστηρίζοντας για μια ακόμη φορά τον Ερντογάν, αποσιώπησαν το θέμα. Πρέπει να σημειωθεί ότι, παρά την ήδη τότε υπαρκτή επί διετία σύγκρουσή του με τον Ερντογάν, ο Φετουλάχ Γκιουλέν δεν έδωσε εντολή στα μέλη και τους οπαδούς της μυστικής οργάνωσής του να διεξαγάγουν μετωπικό πόλεμο κατά του Ερντογάν κατά τις εκλογές αυτές.

Ο λόγος είναι απλός: ακόμη πίστευε ότι, με τον υπουργό εξωτερικών και προαλειφόμενο για πρωθυπουργό και διάδοχο του Ερντογάν στην ηγεσία των ισλαμιστών Αχμέτ Νταούτογλου δικό του, διέθετε ακόμη αρκετή επιρροή για να βουλιάξει τον Ερντογάν, όταν θα ερχόταν η ώρα. Περισσότερα: https://en.wikipedia.org/wiki/Turkish_presidential_election,_2014 και https://en.wikipedia.org/wiki/Ekmeleddinhsanoğlu

Το 2015 έλαβαν χώρα δυο κοινοβουλευτικές εκλογές, επειδή στις πρώτες η κυβερνητική πλευρά, οι ισλαμιστές, έχασαν την πλειοψηφία και δεν μπόρεσε να σχηματιστεί κυβέρνηση.

Όμως οι εκλογές του Ιουνίου 2015 (οι δεύτερες εκλογές έγιναν τον Νοέμβριο του 2015) κατέδειξαν ένα ακόμη μεγάλο λάθος των Κεμαλιστών: τα δυο μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης (CHP και MHP) πήραν μαζί (24.95% και 16.29%) 41.24%, δηλαδή περισσότερο από τους ισλαμιστές που έλαβαν 40.87%.

Αυτό σημαίνει ότι, αν είχαν κατέλθει στις εκλογές σε κοινό μέτωπο κατά του Ερντογάν, κάτι πλέον δεν θα ήταν περίεργο μετά την κοινή υποστήριξη προεδρικού υποψήφιου ένα χρόνο πιο πριν, σίγουρα θα συνεκέντρωναν περισσότερο ποσοστό (πείθοντας ότι αποτελούν σοβαρή εναλλακτική λύση εναντίον των ισλαμιστών), ενώ ακόμη και με το ίδιο ποσοστό θα αποκτούσαν κυβερνητική πλειοψηφία, δεδομένου ότι θα κυβερνούσαν με ψήφο ανοχής του HDP.

Όμως, οι δύο εκλογές του 2015 και το δημοψήφισμα του 2017 αποτελούν δεδομένα για πιο προσεκτική ματιά, επειδή δείχνουν πολλές και σημαντικές αλλαγές που επιτελούνται στην Τουρκία και που – σύμφωνα με τις επιταγές των σιωνιστικών ΜΜΕ της Ελλάδας – αποσιωπούνται. Στο θέμα αυτό θα αναφερθώ στο επόμενο κείμενό μου.