Showing posts with label Νηστεία. Show all posts
Showing posts with label Νηστεία. Show all posts

Saturday, August 28, 2021

Καταργείστε το Ψευτο-Ραμαζάνι! Η Αφανιστική Κριτική των Σημερινών Ψευτο-μουσουλμάνων από τον Ανατολιστή Ιστορικό καθ. Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΕΝΕΡΓΟ ΜΠΛΟΓΚ “ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ” 

Το κείμενο του κ. Νίκου Μπαϋρακτάρη είχε αρχικά δημοσιευθεί την 11η Φεβρουαρίου 2019.

---------------------------------------------------   

Καταργείστε το Ψευτο-Ραμαζάνι! Η Αφανιστική Κριτική των Σημερινών Ψευτο-μουσουλμάνων από τον Ανατολιστή Ιστορικό καθ. Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτη


https://greeksoftheorient.wordpress.com/2019/02/11/καταργείστε-το-ψευτο-ραμαζάνι-η-αφανι/  

============== 

Οι Ρωμιοί της Ανατολής – Greeks of the Orient

Ρωμιοσύνη, Ρωμανία, Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Καταργείστε το Ψευτο-Ραμαζάνι! Η Αφανιστική Κριτική των Σημερινών Ψευτο-μουσουλμάνων από τον Ανατολιστή Ιστορικό καθ. Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτη

 

Ο κ. Μεγαλομμάτης μπορεί να προσχώρησε στο Ισλάμ στα 36 του (το 1992) αλλά αυτό οφείλεται στην τέλεια γνώση της Ιστορίας, της Ιστορίας των Θρησκειών και των Ψυχικών Επιστημών εκ μέρους του. Δεν έγινε μουσουλμάνος δηλαδή επειδή βρήκε κάτι το σωστό στις σημερινές μουσουλμανικές κοινωνίες.

Έτσι γνωρίζοντας ο ίδιος τέλεια το ύψος, το βάθος και το πλάτος του ισλαμικού πολιτισμού προ 1000 ετών, έγινε ένας αδέκαστος κριτής και κατακριτής των σημερινών ισλαμιστών.

Αναδημοσιεύω εδώ το πρώτο από τα δύο άρθρα που ο διακεκριμένος ανατολιστής μουσουλμάνος δημοσίευσε το 2005, στηλιτεύοντας την υποκριτική κι ανελεύθερη τήρηση του Ραμαζανιού από τους σημερινούς ψευτο-μυσουλμάνους ισλαμιστές που είναι παράγωγα της Δύσης.

 




 



 

Abolish your fake Ramadhan, stupid!

 

By Prof. Muhammad Shamsaddin Megalommatis

http://www.politicsforum.org/forum/viewtopic.php?f=10&t=48600

24 October 2005

 

======================

 

Abolish your fake Ramadhan, stupid!

By Prof. Muhammad Shamsaddin Megalommatis

One of the basic duties of the Muslims of all times has been fasting during the month of Ramadhan. Is it necessary for today’s Muslims to keep fasting during this lunar calendar’s Islamic month? This article, written by a Muslim, focuses on the life conditions and the mindset of modern Muslims in the Middle East, who need not fast. In a fake Ramadan, fasting is useless!

Ramadhan fasting as a religious duty for Muslims

Already in the Coran’s second chapter Al Baqara (the Cow, verse 185) it is stated that the Coran was revealed to Prophet Muhammad during Ramadan, which makes of course the importance of the month absolutely distinct. To follow the text: ‘Ramadhan is the month in which the Qur’an was sent down, as a guide to mankind; also clear for guidance and judgment. So every one of you who stays home during that month should spend it in fasting’. More particularly, the Coran started being revealed on the Night of Destiny or Night of Power that is the 27th night of the month. This is stated in another part of the Coran (chapter 97, v. 1 – 3): ‘Indeed, We have indeed revealed this (i.e. the Coran) in the Night of Power. And what will explain to thee what the night of power is? The Night of Power is better than a thousand months’.

Ramadhan fasting is not confined to abstention from food; it involves also refraining from drinking, smoking, sexual intercourse, plus purifying one’s behavior, doing good deeds, and avoiding all sorts of bad thoughts and acts. It becomes clear from the very beginning that it has nothing to do with simple physical abstention from nutrition almost from dawn to sunset; it is an elaborate principle that aims not at the physical but mainly at the intellectual and the spiritual level of a human being’s acts, attitudes, behaviour and development. Ramadhan fasting with personal commitment in courage, generosity, compassion, honesty, steadfastness, exploration of the Truth is utterly useless.

This makes us ask as preamble the following question.

Is Ramadhan fasting simply commemorative? 

We deduce that it is not. On the occasion of the commemoration of Coran’s revelation, Ramadhan fasting aims at the achievement of the outmost goal of a human life: Contemplation of God, and Meditation. This is called in Arabic ‘Taqwa’, and consists in the ‘utmost spiritual health’ that Ibn Rushd described analytically in his Tahafut al-Tahafut, stating that it determines the spiritual level of existence. Attaining Taqwa is the foremost perfection of a Human Being, and corresponds to what Ibn Sina called ‘an-nafs al-falakiyya’. It is the highest level of spiritual existence that Christianity calls Union with God. When a person’s soul unites with an-nafs al-falakiyya, the person acquires supreme consciousness at a universal level.

Taqwa / Contemplation of God: the Ultimate Aim of Ramadhan fasting

That Taqwa is the main goal of Ramadhan fasting is also explicitly said in the Coran (2:183): ‘O you who believe! Fasting is prescribed to you as it was prescribed to those before you, so that you may attain taqwa’.

Primordial Islamic principle and value, Taqwa is at the same time an attitude and a process. As an attitude, it encompasses Metaphysics, Esthetics, Logic. Moral and Gnosiology (Cognitive Science), thus leading the person to absolute devoutness. As a process, it implies that, because of the human life’s absolute dependence of Principles, religious practices reduced to a set of blind rituals, and religiously ordained procedures that are performed at the level of physical movement only, are without the slightest value.

This approach is explicitly stated within the Coran (2:177): ‘It is not righteousness that you turn your faces towards East or West: But it is righteousness to believe in God and the Last day, and the Angels, the Book, and the Messengers; to give out of the things you hold dear to your kin, the orphans, the needy, the wayfarer, the one who asks, and to free the slave. And to be steadfast in prayer and to give for charity. To fulfill the covenants you have made, and to be firm and patient in times of pain, adversity, and panic. Such are the people of truth, and such are the God-conscious’.

Imitational religious practices: Useless 

Religious practices in Islam, like praying and fasting, ultimately aim at bringing about moral and spiritual uplifting; otherwise they are useless. This is widely found in Islamic Philosophy and in the Hadith (Sermons of Prophet Muhammad). The Prophet has been quoted saying: ‘It may be that a fasting person attains nothing from his fast except hunger. And it may be that one who stands (for night prayer) attains nothing from his standing excepted staying up late’. (by An-Nasai, Ibn Maajah, and Al Haqim – on the conditions of the basic Hadith collector Al-Bukhari)

Mohyieldin Ibn al-Arabi specified: ‘A person will not get a reward for his siyam (fasting). This means that the reward of siyam will not be given for false speech and whatever is mentioned with it’.

All this means that any practice, Ramadhan fasting, prayer, etc. is advisable, if it does obviously contribute to attaining taqwa; in the Coran (49:13) it is stated that ‘the most honored of you in the sight of God is the most devout (mutaqi)’, a word derived from ‘taqwa’, and this shows the importance of meditation in Islam. Ramadhan fasting without spiritual and intellectual delineation has no value.

The fake Ramadhan practice of besotted, fanaticized and hysteric masses

It will be with breathtaking astonishment that a Western reader, inexperienced in the daily social and behavioural realities of the Middle Eastern societies, will follow the rest. A fast inspection of the practices followed by today’s Muslims brings to surface a behavioural setup that has absolutely nothing to do with all the aforementioned!

Of course, it would be a methodic mistake to consider the entire Middle East from Morocco to Pakistan and from the confines of Central Asia to Eastern Africa as one social-behavioural unit. Certainly the technological development and the globalization effect are being felt to large extent, but undeveloped countries with reduced means of communications, secluded societies without electricity and telecommunications in the mountains of Yemen, Eritrea and Abyssinia, and in the deserts of Sudan, as well as faraway villages of Algeria, Iran, Egypt and Pakistan have preserved a life rhythm and a social system that are devoid of tensions attested in towns, cities and capitals.

Western specialists in Sociology should rather focus on, analyze and draw a conclusion from the fact that Islamic extremism, fanatic masses, anti-Western hatred, anti-Israel and anti-US hysteria are rather a matter of urban centers, not remote hamlets and rural communities.

For the needs of the present article, we will concentrate our analysis and description on major urban centers of the Middle East. We will focalize on several points.

1. Ramadhan: month of Sloth and Labor Paralysis 

If people go to the office usually around 9 a.m., in Ramadhan they usually arrive between 10:15 and 11 a.m. Instead of leaving around 5 p.m., they leave hastily around 2 p.m. heading home. Why? Because they ‘fast’! Reducing the day’s working hours from 8 to just 3 is not the major problem for the Middle Eastern tyrants, who are simple puppets of the extremist sheikhs, while keeping a smiley pro-Western face. Productivity, progress and labor conscience are not issues in the world of ‘rahat’, relaxation that reaches the level of apathy.

What is even worse is that a significant number of employees are absent several times, and when they come to the office, the reason of their presence is just to sleep. They look awful, as if they worked for months in the last Russian tsar’s factories. What did they do?

Something that is more valuable than working honestly and producing as during all the other months!

Something that prohibits any manager from severing for improper behaviour and from adjusting a penalty!

They contributed to the ‘rise of Islam’! The assumption is of course laughable, and we will analyze below the reason for which most of the Muslims appear truly exhausted at 11 a.m. when hypocritically going to their office.

What we have to stress here is that the practice of Ramadhan fasting in the Golden Age of Islamic Philosophy, Science and Arts was completely different: people were working as properly as they did all over the year, and in addition, they fasted. If fasting happened to reduce their capability of working properly, they would interrupt fast and do their best to perform. Performance and responsibility have nothing to do with the Universe of the so-called Muslims of today.

2. Ramadhan: month of Total Irrelevance of the Educational System

Since the aforementioned concerns the function of the society with regard to labor, it is easily surmised that in today’s fake Ramadhan, Education, as a national activity, ceases to exist. Schoolchildren have to go to the schools as early as 8 a.m. and usually the classes are over at 2 p.m., but in Ramadhan – when whoever likes can be absent without the risk of a remark – schoolchildren are omnipresent in the streets and the roads at 11 a.m.! After spoiling three (3) hours at the most, they return home to sleep!

3. Ramadhan: month of Traffic Chaos 

Whereas during the rest of the year, employees leave the offices to go back home over a span going from 2 p.m. to 6 p.m., in Ramadhan all people rush in the streets between 1:30 p.m. and 3 p.m. The pretext is that they want to be at home for the ‘iftar’, the first meal after breaking the fast at the sunset (this year, in Egypt, it occurs between 5:30 and 5:15 p.m.). A seemingly logical question would be why they do not leave their offices at 4 p.m., if they need half an hour or forty five minutes in order to reach home just in time! The hypocritical response would be that they are afraid they might be late, However, in reality, they are simply not apt to concentrate and work, since their mind is uninterruptedly stuck – all the day long ( !! ) – to the idea of having food again at the iftar time! From 9 am until the iftar time, almost every Muslim may calculate the time (i.e. how much time is left to him until breaking the fast) more than 100 times (at the rate of 12 times per hour or once every 5 minutes). This extraordinary and enduring mental stress causes irreparable psychological, mental, and intellectual collapse to all these unfortunate, de-spiritualized, demented humanoids.

There is also another reason for which they are not apt to regular work, and this is the real fact of their exhaustion; because of their silly nocturnal nutrition and due to their false faith (which triggers an enduring, unstoppable concentration on the time of the iftar and on having food again), the ensuing mental stress makes them feel easily exhausted; they are therefore totally unable to work, think, and act properly and logically. A kind of madness invades their distorted, profane, and purely Satanic minds. Of course, they deny that they are exhausted, but this is easily discernible on their abnormal and inhuman faces. Denying this truth is certainly not the first and not the last lie said by a ‘Muslim’ today!

As one can imagine, the rush hour in mega-cities during Ramadhan is awful, cars crash very often, because starving people, already exhausted since the previous night, simply cannot drive, and a distance that would take twenty minutes to drive under normal circumstances needs more than one hour and half during Ramadhan.

4. Ramadhan: month of Gluttony and Food Apotheosis

If for today’s Muslims Allah is the Only God, he is so certainly for 11 months. In Ramadhan, their real – yet fake – god is Food! Discussions turn around the food under preparation; the average thought focuses on nothing else except food; and when the sunset comes, all the people try to eat at nauseam. The immediate effect is that they queue for the toilet agonizing, as soon as they end up the meal! A nauseating materialism: this is today’s fake Muslims’ Satanic religion.

After relaxing for some time, they visit relatives and friends where they are treated various sweets that they please to consider traditional and therefore eat in incredibly huge quantities! Seeing them, one gets the impression that they lived under conditions worse than typical African famine and drought. This nutritional barbarism is called ‘culture’ by those lawless and faithless idiots. Then, before going to bed around 3:30 to 4 a.m., they have ‘sohour’, which is a second meal for those fasting. What a sohour must consist of is by definition the most discussed topic by the Food worshipers (who dares call them Muslims?) during Ramadhan, because the conclusions affect determinedly the stomach, as there are foods that cause thirst or make easier the effort of fasting. The entire situation has turned from Ramadhan – a month of discipline during the height of the Islamic Philosophy to Ramadhan – a month of gluttony, absolute self-indulgence, and nutritional hedonism.

5. Ramadhan: month of Consummate Hypocrisy, Hybristic Pride, and Silly Boasting 

The worst qualification for a human being within the Coran is ‘hypocrite’ (munafiq), but one may attest today a paroxysm of hypocrisy during Ramadhan throughout the corrupt societies of bogus-Muslims. We do not limit the case to those, who pompously pretend to fast and yet find consolation in secret moments spent in the kitchen or in the toilets of an office. There are plenty who smoke in a friend’s room, as they are sure that he will not reveal their ‘crime’, ‘weakness’ or ‘betrayal’! And then, with unashamed audacity, they attend an iftar, sparing no words of contempt in case someone reports of a third person who happened not to have fasted. There are many who commit three sins altogether because of this widely spread mindset.

Consummate hypocrisy is also to read the Coran in the bus, the metro, and in the office (stupidly pretending that the job tasks are ‘inferior’ to Quran-reading!). At the same time, these hypocritical Muslims, who constitute the outright majority among Muslims in urban centers, do contravene most of what is preached about Ramadhan fasting and about its real purpose. Yet, there is vast space in the hearts and the minds of the outright majority for self-indulgence, cowardice, greediness, avariciousness, miserliness, meanness, malice, aloofness, dishonesty, treachery, untrustworthiness, and indifference for anything going beyond the limits of a material egocentrism of the lowest level. And this is an understatement – quite unfortunately.

I do not know how many Libyans or Egyptians, Algerians or Palestinians cared truly – at least as much as many Americans and Europeans – about the destiny of the thousands of people affected by the recent earthquake in Kashmir. If someone raised the subject in daytime during Ramadhan, the interlocutor’s answer would rather focus on the time left for ‘iftar’, the first meal after breaking the fast.

6. Ramadhan: month of Hysterical, Prejudiced Hatred, and of Malicious Envy

Of course, there is a vast space left in their hearts and minds for hatred, an inhuman, malignant and poisonous hatred, of the ‘Other’; the ‘other’ may practically be the Israelis, the Americans, the Europeans, the Russians, Kemal Ataturk, Kemalist Turks, the Chinese, etc. Their hatred is laced with an extraordinary, obsessive envy. Even the announcement of the NATO expedition to help Pakistanis was accepted by these fake Muslims with a due dose of odium!

To use an Islamic term, a really Satanic negativism emanates from the self-afflicted, purely anti-Islamic intoxication of today’s Muslims. First and over the span of many centuries, Muslims gradually but thoughtlessly accepted the bogus-Islamic theological systems of Hanbal, Ibn Taimiya, Abdel Wahhab, and few other theological fornicators who over many centuries managed to reduce Islam from an extro-spective, leading Civilization to a misery of introspective decadence, rottenness, extremism and barbarism. To add perjury to infamy, over the span of the last two centuries, Muslims also mistakenly adopted Western theoretical systems (concocted by Western Orientalists and projected onto their Muslim students), such as Political Islam, Arab Nationalism, Socialism, and Consumerism. This explosive mixture brought about the Islamist Tsunami.

One should also take into consideration their natural – social milieu; it is always detrimental to be forced to limit oneself in a miserable life spent among tons of disintegrated rubbish that stinks permanently open in the air, because beggars pass before the cats, the dogs, the rats, the goats and the donkeys to collect, eat and survive. This barbaric misery only adds to the aforementioned troubles; the ensuing result is the formation of an incommensurable complex of inferiority toward the West, which is widely spread among today’s fake Muslim societies and which would necessitate entire libraries to adequately describe, narrate and analyze. This is a very self-contradictory and paranoiac situation; in fact, fake Muslims hate the West for what the Western anti-Islamic (and largely anti-Christian) materialism has achieved that they – being islamically wrong – envy in extremis! This situation is beyond any Islamic tolerance, beyond redemption, and beyond salvation.

The only proper Islamic advice to these bestialized masses would be that the only to be hated by them should be their own deviate self. This can be found in the valuable and foremost – yet unknown among today’s fake Muslims – texts of the great philosophers of the Golden Era of Islam, like Ibn Hazm, who detailed in his venerated Al-Akhlāq wa’l-Siyar (Morals and Behaviour), section IX. Treatment of Corrupt Character, how evil today’s Muslims’ behavior is.

But today, there is no sheikh or imam decently and thoroughly educated and cultured enough to dare say it openly to the filthy and pernicious, fake Muslims, who spend hours ‘praying’ in mosques, before going to demonstrate anti-Christian madness by burning or demolishing churches or killing Christians. Yet, a true and pertinent Muslim scholar could have told them that the Islamic prayer is not an act to be performed and repeated by apes.

7. Ramadhan: month of Religious Perversion / Vulgar Khutbahs and Satanic Taraweeh Curses

The epitome of Hatred-promotion through tarnishing Islam’s nature and image is what happens during Ramadan Friday prayers, and the long Taraweeh overnight prayers. The latter are the main reason many people look so unusually exhausted next morning, when they surface in their offices very late and for an hour or two. In the Friday prayers, a Khutbah (sermon) was originally delivered by a community member, who was serving as ‘leader’ of the prayers. One must bear in mind that clergy is totally prohibited in Islam, in striking contradiction to what happens in Christianity. The fact that in Islam there have been sheikhs and imams institutionalized as clergy is a total deviation, and much of barbarism and extremism divulged within Islam is due to this fact. One should rather describe this tragic development as a sort of ‘Christianization of Islam’ (at the structural level), but the nuance proves to be too difficult for the uncultured pseudo-Muslims of the 21st century to grasp.

Whereas a Khutbah was mostly of philosophical, moral, metaphysical, and theological content at the times of Islamic Civilization, in our times, the preaching sheikhs proved to be the real Ersatz, the perfect substitute for the missing political discourse in the treacherous Middle Eastern tyrannies. They flatter and extol the audients’ weak points, while misrepresenting and misinterpreting events and data, and exhorting the uneducated and passive masses to all sorts of disreputable (for a Muslim) acts and deeds. All this happens in flagrant violation of what is at the same time islamically correct and humanly pertinent. Giving no perspective of a betterment in this world (again in total opposition to Islam’s principles), they engulf the illiterate, ignorant, and bodily / mentally filthy audience into an ocean of erroneous misperception of the world affairs (that the fake Muslim preachers cannot possibly understand in the first place), thus locking them permanently into the Hell of the lowest of the low feelings and reactions.

There is no need for a foreigner to speak Arabic to understand the bestial character of these false, Satanic Sheikhs’ murderous preaching. Suffice it that one passes by a ‘mosque’ (we cannot afford to accept these un-Islamic conglomerates as proper mosques)! The hysterical screaming of a psychologically unbalanced person, who deserves medical treatment for severe derangement, cannot possibly correspond to a religious, spiritual and moral discourse. Of course, not all the ‘sheikhs’ are screaming, but again the more appeased ones come up with vulgar and hideous homilies of the type “if someone fornicates, he is a donkey”. Their level would have been considered as execrable and abominable by all the Islamic Ages’ Philosophers, had they come back to life for a furtive moment.

Yet, there is worse than the revolting, counterfeit Khutbahs that are preached every Friday. The Taraweeh overnight prayers during Ramadhan have turned out to be the most unpardonable case of collective, public curse ever attested in Human History, the most disreputable case of communal Black Magic ever registered since times immemorial. Under the pretext of Quranic recitation, a certain number of wishes may be expressed in parallel, encompassing passionate wishes for Sharon to be assassinated, for Bush to be slaughtered to pieces, for local tyrants who happen to be protected by their satanic false god, for American troops in Iraq to be murdered, and for all sorts of ominous natural disasters to be fallen upon Israel, Europe, Russia, India, America and the rest of the world. The most authentic spectrum of Satanism is covered by those who usurp the recitation of the Coran.

Under such circumstances the best way for Muslims to rediscover the totally lost meaning of the Ramadhan fasting would be not to fast at all, and to abolish once forever this practice that tarnishes Islam more than anything else in the world. The West should focus carefully on the issue, realizing in the name of Academic and Intellectual Truth that today’s Muslims do not represent Islam anymore, and they cannot be allowed to pretend anything of the sort. Absolute pressure must be exercised over the Middle East inhuman tyrannies (or alternatively a war must be undertaken) in order to eliminate most of these criminal sheikhs, who have been left to carry out their Satanic War against the Human Civilization for too long.

———————————————-

Κατεβάστε το άρθρο του κ. Μεγαλομμάτη σε Pdf εδώ:

https://www.academia.edu/25907214/Abolish_your_fake_Ramadhan_stupid_-_Text_by_Prof._M._S._Megalommatis_and_discussion

 



 

 

Thursday, August 26, 2021

Ηλίθια Νηστεία το Ραμαζάνι, ή Ηλίθιοι οι Σημερινοί Μουσουλμάνοι κι Αμόρφωτος ο Ψευτο-Τουρκολόγος Νίκος Χειλαδάκης;

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΕΝΕΡΓΟ ΜΠΛΟΓΚ “ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ” 

Το κείμενο του κ. Νίκου Μπαϋρακτάρη είχε αρχικά δημοσιευθεί την 3η Ιουνίου 2019.

Ο κ. Μπαϋρακτάρης αναφέρεται σε online άρθρα μου δημοσιευμένα στα μισά της δεκαετίας του 2000, στα οποία είχα ζητήσει την κατάργηση του Ραμαζανίου δεδομένου ότι η ισλαμική νηστεία έχει καταντήσει ένα άθλιο διάλειμμα ανάμεσα σε νυκτερινές ευωχίες, αποκρουστική κραιπάλη, αργία και οκνηρία, εικονική τήρηση νηστείας (κατά την διάρκεια ημερήσιου ύπνου ‘για να περνάει η ώρα’) και, ακόμη χειρότερα, στις περισσότερες μουσουλμανικές χώρες έχει μεταβληθεί σε είδος κοινωνικής και κρατικής τυραννίας, διότι απαγορεύεται να δουν οι περαστικοί στον δρόμο κάποιον να μασάει. 

Τα άρθρα μου εκείνα βρίσκονται αναδημοσιευμένα εδώ: https://www.academia.edu/25907214/Abolish_your_fake_Ramadhan_stupid_Text_by_Prof_M_S_Megalommatis_and_discussion 
και https://www.academia.edu/26051016/Tyrannical_Ramadhan_as_part_of_Islamic_Terrorism_by_Prof_Muhammad_Shamsaddin_Megalommatis 

Καθώς μας χωρίζουν 16 χρόνια από τις ημέρες κατά τις οποίες τα συνέγραψα, έχω δυστυχώς την αίσθηση ότι είπα ελάχιστα, είτε θεωρητικώς-ηθικώς, είτε ιστορικώς, είτε κοινωνικώς-ψυχολογικώς. Κατά το Ισλάμ και σε εκ διαμέτρου αντίθεση με το αίσχος των σημερινών ψευδο-μουσουλμάνων, η νηστεία είναι βασικά η μύηση του ανθρώπου στην αφαγία. Κάτι τέτοιο είναι ασύλληπτο για τους σημερινούς ψευδο-μουσουλμάνους των μεγαλουπόλεων οι οποίοι περιμένουν πως και πως την ώρα που θα αρχίσουν να καταβροχθίζουν ό,τι υπάρχει στον μπουφέ. 

Στους 14 αιώνες ισλαμικής ιστορίας, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι άνθρωποι εργάζονταν κανονικά κατά την διάρκεια της ημέρας ενόσω ενήστευαν. Σήμερα αυτό έχει καταργηθεί και η απλή πρόταση “νηστεύω” χρησιμεύει ως απαλλαγή από κάθε καθήκον εργασίας σε μία εταιρεία – εννοείται χωρίς καν να αφαιρείται ο μισθός μιας ημέρας, όπως θα απαιτείτο. 

Τέλος, και ακόμη χειρότερα, η νηστεία τηρείται από τους σημερινούς μουσουλμάνους ως “απόδειξη” υπεροχής τους έναντι των Χριστιανών, των Ινδουϊστών, των Βουδιστών και άλλων. Αυτό σημαίνει ότι μία θεάρεστη πράξη όπως η νηστεία έχει καταλήξει σε πρόκληση αλαζονείας και απροσμέτρητου εγωϊσμού – κάτι το οποίο είναι παντού, πάντοτε και για τους πάντες εντελώς σατανικό. 

Αν θα έγραφα σήμερα ένα τρίτο άρθρο περί Ραμαζανιού, θα εστίαζα στην διαμόρφωση ενός άρρωστου και αντι-ισλαμικού, απάνθρωπου χαρακτήρα τον οποίο διαμορφώνουν στους ψευδο-μουσουλμάνους η αντι-ισλαμική θεολογία και η πολιτική ιδεολογία, οι οποίες έχουν από καιρού αντικαταστήσει την θρησκεία ανάμεσα στις σύγχρονες ‘μουσουλμανικές’ κοινότητες. Αυθεντικό Ραμαζάνι μπορεί όντως κανείς να βρει σε πολύ απόμακρες και απομονωμένες περιοχές με ελάχιστη τεχνική-τεχνολογική υποδομή: από το Σουδάν και την Σομαλία μέχρι το Χαντραμάουντ της Νότιας Υεμένης, τα βουνά του Ιράν και της Κεντρικής Ασίας, και μερικά νησιά της Ινδονησίας. 

Ο κ. Μπαϋρακτάρης χρησιμοποιεί το περιεχόμενο των άρθρων μου και στοιχεία από συζητήσεις μας, καθώς και την δική του εμπειρία από δεκάχρονη και πλέον ζωή ανάμεσα σε μουσουλμανικές κοινότητες, για να απορρίψει τα αστοιχείωτα λεγόμενα του δημοσιογράφου κ. Χειλαδάκη ο οποίος, όπως σωστά λέει ο κ. Μπαϋρακτάρης, δεν είναι ούτε τουρκολόγος ούτε ισλαμολόγος. Νομίζω ότι το θέμα είναι αλλού: ο κ. Χειλαδάκης δεν έχει ποτέ του καταλάβει, όπως όλοι στην Ελλάδα, ότι η ‘επιστήμη’ δεν είναι προϊδεασμένη προπαγάνδα και η παρουσίαση μιας οποιασδήποτε κατάστασης δεν γίνεται για να υποστηριχθεί το τι αρέσει στον λέγοντα ή στον γράφοντα αλλά για να αντικατοπτρισθεί η αλήθεια. Μισώντας το αντικείμενο της όποιας, έστω επιφανειακής, έρευνάς του, κανένας δεν είπε την αλήθεια. 

Και ο κ. Χειλαδάκης, αντί ηλιθίως να χαρακτηρίζει το τι δεν έχει μάθει και συνεπώς καταλάβει, θα έπρεπε να απορρίψει την ψευδόχριστη και αντίχριστη Εκκλησία της Ελλάδας, δηλαδή τον σατανικό εσμό αποδοχής ομοφυλοφιλικών γάμων, εκτρώσεων και πλήθους άλλων ανομιών τυραννικώς επιβεβλημένων εν Ελλάδι από τους άνομους νόμους και την γενική σήψη που επικρατεί.

-----------------------------------------------  

Ηλίθια Νηστεία το Ραμαζάνι, ή Ηλίθιοι οι Σημερινοί Μουσουλμάνοι κι Αμόρφωτος ο Ψευτο-Τουρκολόγος Νίκος Χειλαδάκης;


https://greeksoftheorient.wordpress.com/2019/06/03/ηλίθια-νηστεία-το-ραμαζάνι-ή-ηλίθιοι-ο/ 

==================

Οι Ρωμιοί της Ανατολής – Greeks of the Orient

Ρωμιοσύνη, Ρωμανία, Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Ηλίθια Νηστεία το Ραμαζάνι, ή Ηλίθιοι οι Σημερινοί Μουσουλμάνοι κι Αμόρφωτος ο Ψευτο-Τουρκολόγος Νίκος Χειλαδάκης;

Στη διάρκεια μιας ομιλίας του σχετικά με τα σημερινά τουρκικά ισλαμικά τάγματα, ο ψευτο-τουρκολόγος Νίκος Χειλαδάκης έκανε μια παράδοξη περιγραφή του Ραμαζανιού. Την σημειώνω επειδή τα όρια μεταξύ του λάθους και του σωστού είναι μερικές φορές συγκεχυμένα και είναι δυνατόν κάποιος, ισχυριζόμενος κάτι το σωστό, να λέει ένα μεγάλο σφάλμα κι ανάποδα.

 

 


Α. Τι Σπουδές απαιτούνται για να μιλήσει κάποιος για Ισλαμικά Τάγματα

Δεν έχω παρακολουθήσει ολόκληρη την ομιλία του και το τμήμα που έχω ακούσει online, περίπου 37 λεπτά, εμφανίζει τρομερά κενά και παραλείψεις. Το χειρότερο όμως είναι το αμέθοδο της όλης παρουσίασης. Ο Νίκος Χειλαδάκης δεν είναι ούτε ιστορικός, ούτε αρχαιολόγος, ούτε γλωσσολόγος, ούτε ιστορικός θρησκειών, ούτε φιλόλογος. Ακόμη χειρότερα για την περίπτωσή του, ο ίδιος δεν είναι ούτε τουρκολόγος, ούτε ισλαμολόγος, ούτε ιρανολόγος, ούτε βέβαια ανατολιστής (οριενταλιστής). Είναι ένας τυπικός βλάκας ξερόλας του Ελληνικού Δημοσίου, δηλαδή ένα βρωμερό παράσιτο που το πληρώνει άδικα ο μέσος φορολογούμενος.

Για να μιλήσει κάποιος για ισλαμικά τάγματα, πρέπει να είναι ιστορικός θρησκειών με ειδίκευση σε ιρανολογία και τουρκολογία. Αυτό σημαίνει μεταπτυχιακές σπουδές σε μια επιστημονικώς κορυφαία χώρα (Γερμανία, Ρωσσία, ΗΠΑ, Αγγλία, Ιταλία, Γαλλία), επιτόπια έρευνα για χρόνια κάπου ανάμεσα σε Μαρόκο, Κεντρική Ασία κι Ινδονησία, ντοκτορά, κι επιστημονικές δημοσιεύσεις.

Καθώς στο Ισλάμ έχουν περάσει πλήθος στοιχείων άλλων θρησκειών από ασσυροβαβυλωνιακή κοσμογονία και κοσμολογία, αιγυπτιακή ψυχική οντολογία, χαλδαϊκό γνωστικισμό, ιρανικό μιθραϊσμό και ζερβανισμό μέχρι χριστολογικές έριδες, νεστοριανισμό και μανιχεϊσμό, ο ενδιιαφερόμενος να μελετήσει τα ιστορικά ισλαμικά τάγματα πρέπει να έχει προειδικευθεί σε Ιστορία των Αρχαίων Ανατολικών Θρησκειών.

Απλή Ισλαμολογία δεν είναι αρκετή, επειδή το Ισλάμ είναι αναμόχλευση και παρακαταθήκη των προτέρων ανατολικών θρησκειών, της Χριστιανωσύνης συμπεριλαμβανόμενης. Γι’ αυτό  άλλωστε κι όλοι οι σημερινοί σεΐχηδες κι ιμάμηδες του Ισλάμ είναι αμόρφωτοι κι ανίδεοι: δεν έχουν ειδικευθεί σε ανατολιστικές επιστήμες (Oriental  Studies / Orientalism).

Κι όλες αυτές οι ειδικεύσεις είναι στην Ελλάδα ολότελα ανύπαρκτες για πολλούς και διαφόρους λόγους. Ακόμη χειρότερα, σε μερικές περιπτώσεις, όπως στο πανεπιστήμιο μαϊμού – Πάντειο, υπάρχουν ψευτο-ειδικοί που στραβώνουν τους φοιτητές με τις βλακείες και την τύφλα τους, ενώ παράλληλα γελοιοποιούν την Ελλάδα διεθνώς επειδή αυτές οι περιπτώσεις καταγγέλλονται και γίνονται γνωστές.


 


Β. Ο Νίκος Χειλαδάκης ούτε Ισλαμολόγος είναι, ούτε Τουρκολόγος

Συνεπώς, χωρίς γερές βάσεις σπουδών σε Ιστορία Θρησκειών, κανένας ισλαμολόγος δεν μπορεί να μιλήσει για τα ιστορικά ισλαμικά τάγματα που έχουν όλα λήξει και τερματιστεί. Κι ο Χειλαδάκης δεν είναι καν ισλαμολόγος. Να τι γράφει ο ίδιος στο σάιτ του ως ‘βιογραφικό’ (δηλαδή, ο Θεός να το κάνει βιογραφικό!):

“Έχει σπουδάσει κατ’ αρχή οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ Αθηνών και τουρκικά στο ΙΜΧΑ Θεσσαλονίκης, ενώ παρακολούθησε μαθήματα τουρκολογίας. Έχει διατελέσει ανταποκριτής στην Τουρκία επί πολλά χρόνια και έχει γράψει πολλά άρθρα σε γνωστές εφημερίδες και περιοδικά, σχετικά με τα ελληνοτουρκικά, τις διεθνείς εξελίξεις, και ιδίως με ότι έχει σχέση με την Τουρκία”.

nikosxeiladakis.gr/βιογραφικο-2/

Τυπική ελληνική αμορφωσιά, θράσος, και κρετινισμός κατάλληλος για να ξεφτιλίζει την Ελλάδα αιώνια σαν ένα κράτος ψευτο-πανεπιστημίων, ανύπαρκτης επιστήμης, ψευτοϊστορίας, απεριόριστης βλακείας και βρωμερού δημοσιοϋπαλληλισμού, όπου ανίδεοι μιλάνε επί θεμάτων που αγνοούν κι έτσι συστηματικά αποχαυνώνουν τους υπόλοιπους.

Το ΙΜΧΑ Θεσσαλονίκης δεν είναι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα αλλά ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών ππυ προβάλλει τις άθλιες ψευτοθεωρίες και την βοθρώδη αμορφωσιά της ΚΥΠ. Αυτό το αίσχος αυτο-τύφλωσης πρέπει να κλείσει και τα πτυχία που μοίρασε να θεωρηθούν ως χρησιμοποιημένο χαρτί τουαλέτας και να πεταχτούν στα σκουπίδια – όπως άλλωστε και τα κουρελόχαρτα του Παντείου, πολλών άλλων ελληνικών ψευτοπανεπιστημίων, και της εγκληματικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης που είναι υπεύθυνη για τους κρετίνους κι άχρηστους, αριστερούς κι αριστεριστές, αναρχοάπλυτους δημόσιους υπαλλήλους τους οποίους πρέπει να πάψει να πληρώνει ο μέσος Έλληνας φορολογούμενος.

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να εργαστεί ως ανταποκριτής ΜΜΕ στην Τουρκία. Αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι ξέρει την χώρα και την Ιστορία της σωστά. Μάλιστα, αυτό ούτε καν σημαίνει ότι την μαθαίνει, την σπουδάζει, την ερευνάει ή την ξέρει εις βάθος. Το να ξέρει ένας δημοσιογράφος της σειράς την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα της Τουρκίας δεν είναι κάτι που τον κάνει ‘τουρκολόγο’. Το πως επισκέπτεται ένας ανίδεος ρεπόρτερ το Ντιγιάρμπεκιρ και το πως επισκέπτεται την πόλη αυτή ένας ειδικευμένος ιστορικός, ασσυριολόγος, ισλαμολόγος κι ιστορικός θρησκειών είναι δυο περιπτώσεις χαοτικώς διαφορετικές μεταξύ τους. Αυτό είναι κάτι που το δύστυχο μυαλουδάκι του Χειλαδάκη δεν μπορεί να χωρέσει.

Επίσης, το να γράψει κάποιος αμόρφωτος κι ανίδεος μερικά άχρηστα σκουπιδο-βιβλία χωρίς να είναι ειδικός στα θέματα που διαλαμβάνει είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Το γεγονός αυτό και μόνο πιστοποιεί το πόσο ξεφτιλισμένο σκουπίδι φαίνεται η Ελλάδα διεθνώς και πως σε διεθνές επίπεδο η χώρα βρίσκεται σε άσχημο επίπεδο ανάμεσα στις τριτοκοσμικές χώρες – όντας ένα ανάπηρο και σακάτικο ψευτο-κρατίδιο ανήμπορο να εφαρμόσει ευρωπαϊκές και διεθνείς συντεταγμένες και πρακτικές.

Αυτά όλα λέει από μόνο του το μίζερο και τρισάθλιο βιογραφικό του Νίκου Χειλαδάκη έτσι περίτρανα δικαιώνοντας τον ισχυρισμό μου ότι ψευδέστατα και πρόστυχα ο ίδιος αυτο-χαρακτηρίζεται ‘τουρκολόγος’. Τι είναι; Εμφανέστατα, ένας βρωμερός δημόσιος υπάλληλος, εφόσον και ΚΥΠατζής ήταν κι ανταποκριτής ψευτο-εφημερίδων μιας ή περισσοτέρων κρατικοδίαιτων εταιρειών.


 


Γ. Από βλακεία ο Νίκος Χειλαδάκης δικαιώνει τους Ισλαμιστές

Στο παρόν κείμενο ωστόσο δεν θα αναφερθώ στα όσα ασυνάρτητα λέει περί των σημερινών τουρκικών ισλαμικών ταγμάτων που σαν ανίδεος βλάκας τα παρουσιάζει ως συνέχεια των ιστοτικών τουρκικών ισλαμικών ταγμάτων. Αυτό είναι ένα αισχρό κι ανιστόρητο ψέμμα. Κι ακόμη χειρότερα για τον βλάκα Χειλαδάκη, είναι μια πανάθλια απόπειρα δικαίωσης του ισλαμιστικού κινήματος στην Τουρκία! Είτε εξεπίτηδες, είτε από την αμορφωσιά του, με τα στραβά λεγόμενά του, ότι δηλαδή τα σημερινά τουρκικά ισλαμικά τάγματα είναι συνέχεια των ιστορικών ταγμάτων, ο Χειλαδάκης δικαιώνει τους σημερινούς ψευτο-μουσουλμάνους ισλαμιστές της Τουρκίας! Απίστευτο αλλά αληθινό!

Η αλήθεια είναι ότι τα σημερινά τουρκικά ισλαμικά τάγματα είναι κενά ονόματα και δεν έχουν καμμιά σχέση με τα ιστορικά τάγματα που τερματίσθηκαν αμετάκλητα με την επιβολή του κοσμικού κράτους του Κεμάλ Ατατούρκ και τον εκμηδενισμό των ισλαμικών χαλιφατικών, θρησκευτικών και θεολογικών θεσμών. Ουσιαστικά, Ισλάμ έπαψε να υφίσταται από τα χρόνια του Κεμάλ Ατατούρκ: αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα.

Ακόμη χειρότερα για τα σημερινά ψευτο-τάγματα της Τουρκίας (κι άλλων χωρών), αυτά λειτουργούν σαν ψευτο-στοές και παρασυναγωγές, κάτι σαν δυτικοευρωπαϊκά κόμματα, και δεν έχουν κανένα ιερατικό περιεχόμενο όντας ολότελα ξεκομμένα από την θεουργία και την ισλαμική μυσταγωγία, όπως αυτές ήταν ιστορικά πριν από 14, 10 ή 6 αιώνες στον τότε ισλαμικό κόσμο.

Αλλά στο θέμα εκείνης της παρουσίασης θα επανέλθω. Εδώ ξεχωρίζω ένα πολύ μικρό απόσπασμα της ομιλίας του που διαρκεί λιγώτερο από ένα λεπτό. Στο τμήμα αυτό της ομιλίας του, ο Νίκος Χειλαδάκης αποκαλεί το ραμαζάνι “ηλίθια νηστεία”.

Το παράδοξο είναι ότι έχει ταυτόχρονα και δίκιο και άδικο, και γι’ αυτό θα αναλύσω το σημείο αυτό πιο εκτεταμένα. Αναφέρεται στο ορούτς. Oruç σημαίνει στα τουρκικά την ‘αποχή’, και συνεπαγωγικά την νηστεία. Καθώς η αποχή είναι μια σημαντική υποχρέωση για μουσουλμάνους, Ορούτς είναι επίσης προσωπικό όνομα για Τούρκους. Έτσι λεγόταν ένας μεγαλύτερος αδελφός του Μυτιληνιού Χαϋρεντίν Μπαρμπαρόσα, ο Ορούτς (Αρούτζ σε ρωσσικά, γερμανικά, αγγλικά, κλπ) Μπαρμπαρόσα, πειρατής κι έπειτα διοικητής της Οθωμανικής Αλγερίας. Σχετικά:

https://tr.wikipedia.org/wiki/Oru%C3%A7

https://en.wikipedia.org/wiki/Oru%C3%A7_Reis

https://en.wikipedia.org/wiki/Hayreddin_Barbarossa

https://ru.wikipedia.org/wiki/Хайреддин_Барбаросса

https://ru.wikipedia.org/wiki/Арудж_Барбаросса


 


Δ. Οικτρό Ψέμμα ότι οι Αλεβίδες της Τουρκίας είναι πιο κοντά στην Ορθοδοξία

Πριν μιλήσει για το Ραμαζάνι και το Ορούτς, ο Χειλαδάκης ισχυρίζεται ότι οι Αλεβίδες της Τουρκίας (που λαθεμένα αποκαλεί ‘Αλεβίτες’) έχουν στοιχεία που ‘αγγίζουνε την Ορθοδοξία’. Σαν τέτοια αναφέρει στο σημείο αυτό τα εξής:

α) δεν πηγαίνουν σε τζαμιά, και

β) δεν κρατούν το ορούτς (τη νηστεία του Ραμαζανιού)

Αυτά είναι ψέμματα. Δεν έχουν άλλους ναούς οι Αλεβίδες της Τουρκίας αλλά τζαμιά που αρχιτεκτονικώς είναι πανομοιότυπα με κείνα των Σουνιτών Τούρκων. Το βασικό αρχιτεκτονικό σημείο των τζαμιών είναι το μιχράμπ που δείχνει την κατεύθυνση προς την Μέκκα. Αυτό υπάρχει σε όλα τα αλεβιδικά τζαμιά της Τουρκίας, στα αλεβιτικά τζαμιά της Συρίας και του Λιβάνου, και στα σιιτικά τζαμιά του Ιράκ και του Ιράν. Όλο το βασικό τυπικό της ισλαμικής προσευχής είναι το ίδιο σε Σουνίτες και Σιίτες (παρακλάδια Σιιτών είναι οι Αλεβίδες της Τουρκίας κι οι Αλεβίτες της Συρίας και του Λιβάνου).

Απλώς, στους Σιίτες (που αντίθετα από τους Σουνίτες δεν αποτελούν μια μόνον ομάδα ή θρησκευτική κοινότητα αλλά πολλές δεκάδες διαφορετικών μεταξύ τους ομάδων με ελαφρά διαφοροποιημένη πίστη η μία από την άλλη), υπάρχουν μικρές διαφορές με ευχές κι αναφορές στον Αλί, τον Χασάν και τον Χουσεΰν μετά τον Μωάμεθ. Ενδεχομένως υπάρχουν στα σιιτικά τζαμιά και μερικές απεικονίσεις, κυρίως του Αλί ή ταφικών μνημείων – που είναι συμβολικού χαρακτήρα. Αλλά όλα αυτά είναι λεπτομερειακά στοιχεία, εφόσον τα βασικά χαρακτηρισυτικά είναι τα ίδια και περιστρέφονται γύρω από τις γνωστές ρήσεις ‘Λα ιλάχ ιλά Αλλάχ’ και ‘Μουχάμαντ αρ-ρασούλ Αλλάχ’ (‘Δεν υπάρχει θεός εκτός από τον Θεό’ και ‘ο Μωάμεθ είναι ο απεσταλμένος του Θεού’). Αλλά είναι συχνό το φαινόμενο Σιιτών που προσεύχονται σε σουνιτικά τζαμιά και Σουνιτών που προσεύχονται σε σιιτικά τζαμιά.

Το ότι αρκετοί Αλεβίδες δεν τηρούν το Ραμαζάνι δεν αποτελεί ούτε θρησκευτική διαφοροποίηση ούτε ‘προσέγγιση προς την Ορθοδοξία’. Αυτή η πραγματικότητα αντικατοπτρίζει μόνο το γεγονός ότι οι Αλεβίδες σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό και σε πολύ μεγαλύτερο βάθος από τους Σουνίτες αποδέχθηκαν τις αλλαγές του Κεμάλ Ατατούρκ ο οποίος έπινε δημόσια αλκοόλ στην διάρκεια της ημέρας κατά το Ραμαζάνι – κάτι το πολύ λογικό εφόσον ο μήνας αυτός (κι όλο το ισλαμικό ημερολόγιο) είχε καταργηθεί και στην Τουρκία είχε επιβληθεί το δυτικό γρηγοριανό ημερολόγιο.

Οπότε, το να νηστεύεις ή όχι στο Ραμαζάνι δεν λέει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγώτερο από το αν έχεις αποδεχθεί το κοσμικό (secular), λαϊκό (laic) κράτος του Κεμάλ Ατατούρκ. Δεν αποτελεί ούτε ένδειξη άλλης, διαφορετικής θρησκείας (ή αίρεσης), ούτε απόδειξη εγγύτητας προς την Χριστιανωσύνη.

Αλλά αυτή είναι η τυπική ηλιθιότητα και μιζέρια ενός ανειδίκευτου βλάκα Νεοέλληνα του Παντείου ή του ΙΜΧΑ: πάει ανειδίκευτος κάπου, συναντάει και γνωρίζει κάποιους, τους ρωτάει, του απαντάνε, κι ο κρετίνος νομίζει ότι έτσι ‘μαθαίνει’! Δεν του περνάει από το κλούβιο μυαλουδάκι του ότι τα άτομα με τα οποία μιλάει είναι ‘παρασκευασμένα’ μέσα από πολύ περίπλοκες διαδικασίες και συνεπώς ο καθένας από αυτά δεν του λέει την ‘αλήθεια’ αλλά το αφήγημα που του έχουν μάθει στο σπίτι, στο σχολείο, στην θρησκευτική σχολή, στο πανεπιστήμιο, στο κόμμα και γενικώτερα στην κοινωνία. Η πραγματική αλήθεια είναι άλλη και είναι αλλού.

Ο μέσος Νεοέλληνας βλάκας ψευτο-πτυχιούχος νομίζει – μέσα στην διεθνώς γελοιοποιημένη αφέλειά του – ότι θα πάει στη Σομαλία κι ο μέσος Σομαλός θα του ‘πει’ την ‘αλήθεια’ για τη Σομαλία, θα πάει στο Σουδάν κι ο μέσος Σουδανός θα του ‘πει’ την ‘αλήθεια’ για το Σουδάν, θα πάει στο Πακιστάν κι ο μέσος Πακιστανός θα του ‘πει’ την ‘αλήθεια’ για το Πακιστάν, κοκ.

Τόσο σκουπίδια είναι τα ελληνικά ψευτο-πανεπιστήμια που ο βλάκας απόφοιτος δεν μπορεί να καταλάβει ότι χρειάζονται σε κάποιον 10 χρόνια εξειδίκευσης σε σημαντικό πανεπιστήμιο (που τέτοια δεν έχει η άθλια ψευτοχώρα Ελλάδα) και στην συνέχεια αρκετά χρόνια επιτόπια έρευνα ώστε να ξέρει αυτός εκ των προτέρων πόσο διαφορετικό (ως προς τι και για ποιο λόγο) είναι το ‘αφήγημα’ του μέσου κατοίκου της Σεβαστείας από το ‘αφήγημα’ του μέσου κατοίκου της Καισάρειας, από το ‘αφήγημα’ του μέσου κατοίκου του Ικονίου, από το ‘αφήγημα’ του μέσου κατοίκου του Ερζερούμ, από το ‘αφήγημα’ του μέσου κατοίκου του Μάρντιν, κοκ. Ένας ειδικός ξέρει πως έχει ‘παρασκευαστεί’ πολιτιστικά, μορφωτικά, εκπαιδευτικά, και πολιτικά ο κατά τόπους συνομιλητής του, ο οποίος δεν του λέει την αλήθεια αλλά απλά και μόνο την …. ‘αλήθεια του’.



E. Τι λέει ο Νίκος Χειλαδάκης για το Ραμαζάνι

Για το Ραμαζάνι και το Ορούτς (αποχή / νηστεία), ο Χειλαδάκης λέει επί λέξει τα εξής: “Δεν ξέρω  πόσοι βρεθήκατε στην Τουρκία όταν είναι η νηστεία του Ραμαζανίου. Είναι μία κατά την άποψή μου ηλίθια νηστεία. Όλη την ημέρα απαγορεύεται να πιεις νερό και να φας, και το βράδι πέφτουν με τα μούτρα – σουτζουκάκια, παστουρμάδες! Έχω δει τέτοια, τα ιφτάρ τα λεγόμενα. Το τι γίνεται εκεί πέρα! Και μάλιστα το να τρως βράδι είναι ανθυγιεινό. Τι σόι νηστεία είναι αυτή, εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να την καταλάβω“.

Όλα αυτά έχουν την σφραγίδα της εμπειρίας ενός ανειδίκευτου τουρίστα και τίποτα παραπάνω. Θα αναφέρω διεξοδικά τι από όλα αυτά είναι αληθινό και τι είναι λάθος.

Αλλά πριν από όλα θα σημειώσω μερικά θέματα μεθοδολογικά:

α. Ο Νίκος Χειλαδάκης έχει παντελή άγνοια της ισλαμικής ιστορίας, Ούτε καν ξέρει τα ονόματα των πιο σημαντικών ιστορικών των ισλαμικών χρόνων – δεν συζητάω καν να έχει διαβάσει το περιεχόμενο των ατελείωτων κειμένων τους. Οπότε, αγνοεί τι υπήρξε το Ραμαζάνι μέσα στην Ιστορία και πως ενήστευαν το 800, το 1000, το 1200, το 1400, κοκ.

β. Ο Νίκος Χειλαδάκης έχει παντελή άγνοια της ισλαμικής φιλοσοφίας, θεολογίας και δικαίου. Οπότε, αγνοεί τι ορίζουν σωστό ως νηστεία και γενικώτερα ως συμπεριφορά των πιστών κατά το Ραμαζάνι οι μουσουλμάνοι φιλόσοφοι, θεολόγοι, νομομαθείς και τηρητές της ισλαμικής παραδόσης στην διάρκεια των τελευταίων δεκατεσσάρων αιώνων.

γ. Ο Νίκος Χειλαδάκης έχει παντελή άγνοια των μεγαλυτέρων φιλολογιών του ισλαμικού κόσμου. Αγνοεί την ιστορική περσική, τουρκική, αραβική, ουρντού, κα λογοτεχνία που αποτύπωσε στην διάρκεια των τελευταίων δεκατεσσάρων αιώνων πως ζούσαν οι μουσουλμάνοι κατά το Ραμαζάνι, πως ενήστευαν, πως και πόσο έτρωγαν, κοκ.

δ. Στο σημείο αυτό αφήνω το παρελθόν κι έρχομαι στο παρόν. Ο Νίκος Χειλαδάκης έχει παντελή άγνοια του ισλαμικού κόσμου. Έχει επίσης τρομακτική άγνοια της ίδιας της Τουρκίας. Γνωρίζει μόνον μερικά μεγάλα αστικά κέντρα της δυτικής Τουρκίας. Τα χωριά του Ερζερούμ (: Θεοδοσιόπολης) και της Μαλάτυα (: Μελιτηνής) του είναι άγνωστα. Όπως επίσης και η ζωή εκεί ή οι συνήθειες των ντόπιων κατά το Ραμαζάνι. Αλλά επειδή η Τουρκία μέχρι και σήμερα έχει ολότελα σφραγισθεί από τον Κεμάλ Ατατούρκ και την κατάργηση του Ισλάμ, είναι αδύνατο να καταλάβει τι ακριβώς είναι το σύγχρονο ισλαμιστικό κίνημα στην χώρα αυτή, το πόσο ξένο ως προς το ιστορικό Ισλάμ είναι, το πόσο ξενοκίνητο και ξενόφερτο είναι, και το πόσο ψευτο-ισλαμικά είναι τα χαρακτηριστικά του τα οποία παρατηρεί.

Αλλά ας αφήσουμε την Τουρκία πίσω, δεδομένου ότι το Ραμαζάνι κι η νηστεία του τηρούνται από παραδοσιακούς μουσουλμάνους σε πολλά μέρη της Ασίας και της Αφρικής, Οπότε δεν είναι τουρκικό αλλά γενικώτερο φαινόμενο. Οπότε, ο Νίκος Χειλαδάκης έχει τα μαύρα του μεσάνυχτα για το πως ζουν, νηστεύουν και τρώνε κατά το Ραμαζάνι οι Σομαλοί του Ογκάντεν, οι Μπέτζα του Σουδάν, οι Τουαρέγκ της Αλγερίας, οι Άφαρ της Αβησσυνίας, οι Μπαντού μουσουλμάνοι της Τανζανίας και της Κένυας, οι Νότιοι Υεμενίτες του Χαντραμάουντ, οι Μπαλούτς του Ιράν και του Πακιστάν, οι Λορί και Μπαχτιαρί του Ιράν, οι Τουρκμένοι του Ιράκ, οι Μπενγκάλι του Μπάνγκλα Ντες και της Ινδίας, οι Ινδονήσιοι του νησιού Τσελεμπές, κι οι Χαζάρα του Αφγανιστάν. Οπότε, είναι αστείο να ισχυρίζεται ότι ξέρει τι ακριβώς κάνουν οι κατά τόπους μουσουλμάνοι στο Ραμαζάνι και πως ακριβώς τηρούν τη νηστεία και καταλύουν μετά την δύση του ηλίου.



ΣΤ. Μερικά Βασικά Στοιχεία για το Ραμαζάνι και τη Νηστεία

Επειδή έχω από το 2010 ζήσει κι εργαστεί στην Ανατολική Αφρική, έχω γνωριστεί με χιλιάδες μουσουλμάνους από την Αίγυπτο μέχρι την Τανζανία και κυρίως σε Κένυα, Σομαλία και Τανζανία. Έχω επίσης την εμπειρία της συνεργασίας μου με Καζάκους συνεταίρους, της διαμονής μου στην μεγάλη κεντρασιατική χώρα, και της ταυτότητάς μου ως πολίτη του Καζακστάν (αν κι οι περισσότεροι Καζάκοι ακολουθούν τον Κεμάλ Ατατούρκ με μεγαλύτερο πάθος από όσο οι Τούρκοι στην Τουρκία σήμερα).

Έχω επιπλέον την εμπειρία πολλών ταξιδιών μου σε άλλες μουσουλμανικές χώρες και το όφελος πολλών συζητήσεων σχετικά με το θέμα αυτό με μουσουλμάνους, και πρωτίστως με τον καλό μου φίλο και κορυφαίο ανατολιστή, ιστορικό και πολιτικό επιστήμονα, καθ. Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτη, ο οποίος – Έλληνας πολίτης γεννημένος το 1956 – προσχώρησε στο Ισλάμ το 1992 και μάλιστα στηλίτευσε με τρομερό τρόπο το σημερινό ‘ψεύτικο’ Ραμαζάνι. Πιο κάτω, θα παραπέμψω σε παλιότερες αναρτήσεις μου σχετικά με διεξοδικές δημοσιεύσεις του για το θέμα πριν από σχεδόν 15 χρόνια (τις οποίες αναδημοσίευσα).

Εδώ θα σημειώσω μερικά βασικά στοιχεία.

Αντίθετα από το τι ισχυρίζεται ο Νίκος Χειλαδάκης, η νηστεία του Ραμαζανίου δεν αφορά μόνο φαγητό και ποτό. Απαγορεύεται κάθε μορφής κάπνισμα κι αναμάσημα (για παράδειγμα, τσίχλας) αλλά επιτρέπεται καθάρισμα του στόματος ή πλύσεις με νερό. Επίσης απαγορεύεται το σεξ (στις μορφές που αυτό είναι επιτρεπτό κατά το Ισλάμ) και κάθε βρισιά ή βλαστήμια.

Υπάρχουν εξαιρέσεις: άρρωστα ή ηλικιωμένα άτομα, ταξιδιώτες, έγκυες γυναίκες, λεχώνες ή γυναίκες σε έμμηνη ρήση. Αν κάποιος δεν νηστεύσει κάποιες μέρες για τον οποιονδήποτε λόγο, μπορεί να τις αναπληρώσει μετά το τέλος του Μπαϋράμ (Άιντ), της γιορτής που ακολουθεί το τέλος του Ραμαζανιού.

Η αποχή (‘νηστεία’ δεν είναι πολύ ακριβής όρος) δεν είναι από την αυγή μέχρι την δύση, όπως πολλοί μη μουσουλμάνοι νομίζουν: είναι από την στιγμή της αναγγελίας της πρωϊνής προσευχής (ποικίλει κατά τόπους κι εποχές αλλά ας το πούμε χονδρικά περίπου μια ώρα πριν την ανατολή) μέχρι την δύση – η οποία συμπίπτει με την αναγγελία της εσπερινής προσευχής (4ης από τις 5 ημερήσιες προσευχές των μουσουλμάνων).

Ό,τι οι Τούρκοι αποκαλούν ορούτς (oruç), στα φαρσί και στα ουρντού λέγεται ρούζα (روزه), στα αραβικά ονομάζεται σάουμ (صَوْم), στα σομαλικά σοόνκου (Soonku) και στα σουαχίλι των Μπαντού Αφρικανών κουφούνγκα (Kufunga). Σχετικά:

https://en.wikipedia.org/wiki/Fasting_in_Islam

Βεβαίως, τα λήμματα μιας εγκυκλοπαίδειας δεν δίνουν την σωστή αίσθηση, ή μάλλον δεν δίνουν καν αίσθηση της πρακτικής. Θα μεταφέρω λοιπόν συζητήσεις που είχα με τον φίλο κ. Μεγαλομμάτη που έχει νηστέψει σε διαφορετικές χώρες και σε διαφορετικές εποχές, κάτι που σημαίνει σε εντελώς άλλο κλίμα και σε εντελώς άλλη διάρκεια αποχής.

Η αποχή υπάρχει βασικά για την εξάσκηση της αντοχής των ανθρώπων, δηλαδή όσων πιστών τηρούν την αποχή. Καθώς το κλίμα επηρεάζει κι η διάρκεια της μέρας και της νύκτας μεταβάλλεται, είναι εντελώς άλλη εμπειρία να τηρείς το Ραμαζάνι

α. στην Σομαλία που βρίσκεται στον Ισημερινό και το 24ωρο μοιράζεται σε δύο ίσα τμήματα, ενώ σε όλη τη διάρκεια του χρόνου η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από τους 20 βαθμούς Κελσίου και δεν ξεπερνάει ποτέ τους 30-31.

β. στο βόρειο Σουδάν το καλοκαίρι (Μάιο – Ιούλιο) όπου η μέρα έχει μεγάλη διάρκεια κι η θερμοκρασία φτάνει τους 50-55 Κελσίου. Υπολογίστε αυτό πάντοτε σε σχέση με την εκεί απουσία ηλεκτροδότησης τεραστίων εκτάσεων, με την ανυπαρξία τεχνικής υποδομής και τεχνολογικού εξοπλισμού, και με τις συνθήκες διαβίωσης σε περιοχές χέρσες ή στην έρημο όπου τα βράχια, τα ξερά βουνά κι η άμμος αντανακλούν την θερμότητα.

γ. στα βουνά της Τουρκίας, του Ιράν, του Αφγανιστάν, του βόρειου Πακιστάν, της Κεντρικής Ασίας και της Σιβηρίας (όπου ζουν πολλοί μουσουλμανικοί πληθυσμοί – άλλωστε το Σιμπίρ ήταν Ισλαμικό Χανάτο πριν το καταλάβουν στα τέλη του 16ου αιώνα οι Ρώσσοι) τον χειμώνα (Δεκέμβριο – Μάρτιο), όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν κατά τόπους από το -20 Κελσίου στο -70.

Η περίπτωση α είναι σαφώς η ευκολώτερη για τους μοσυουλμάνους που εφαρμόζουν το Ραμαζάνι.

Η περίπτωση β έχει την δυσκολία της δίψας μέσα ένα πύρινο περιβάλλον και μάλιστα για μεγάλη χρονική διάρκεια (16 ώρες).

Η περίπτωση γ έχει την δυσκολία της τρομερής πείνας που προξενεί το καταπαγωμένο περιβάλλον έστω και για περίοδο μικρότερη από εκείνην της περίπτωσης β.

Στον ίδιο τόπο (π.χ. στην Αίγυπτο), οι ντόπιοι μουσουλμάνοι προτιμούν (: θεωούν ευκολώτερο) πάντοτε

– το Ραμαζάνι τον χειμώνα, αν μιλάμε για κλίματα θερμότερα του μέσου μεσογειακού, ή

 – το Ραμαζάνι το καλοκαίρι, αν μιλάμε για κλίματα ψυχρότερα του μέσου μεσογειακού.

Για όσους ταξιδεύουν κι έχουν την εμπειρία των πιο ακραίων περιπτώσεων, φαίνεται ότι Ραμαζάνι τον χειμώνα σε πολύ κρύα περιοχή είναι δυσκολώτερο από Ραμαζάνι το καλοκαίρι σε θερμό κλίμα της Σαχάρας.

Όταν δύει ο ήλιος σε μια μέρα του μήνα Ραμαντάν (Ραμαζάν σε φαρσί και τουρκικά) οι μουσουλμάνοι τρώνε ένα γεύμα. Αυτό στα αραβικά λέγεται ιφτάρ. Κυριολεκτικά είναι πρόγευμα. Έτσι λέγεται το ‘πρωϊνό’ που τρώει κάποιος το πρωΐ κατά τους άλλους μήνες του έτους (: σεληνιακό ημερολόγιο).

Η παράδοση είναι να τρώνε οι μουσουλμάνοι γλυκά στην διάρκεια της νύχτας και πριν από την πρωϊνή προσευχή (μια ώρα πριν την ανατολή) να τρώνε το σοχούρ, το καθαυτό γεύμα που θα τους συντηρήσει στην διάρκεια της ημέρας και μέχρι την δύση του ηλίου.


 


Ζ. Ραμαζάνι κι Ιστορία των Ισλαμικών Χαλιφάτων

Όσοι γνωρίζουν πολύ καλά Ιστορία του Ισλαμικού Πολιτισμού και Ιστορία των Ισλαμικών Χαλιφάτων τονίζουν ότι από τα πολύ πρώιμα ισλαμικά χρόνια (από την περίοδο των Ομεϋαδών της Δαμασκού, 661-750) η ισλαμική καθημερινότητα κι η καθημερινή ζωή των μουσουλμάνων χαρακτηρίστηκαν από πρωτοφανή ανοχή, ευημερία, ευμάρεια, πολυτέλεια, χλιδή, τρυφηλότητα, έλλειψη αυστηρότητας, διάθεση καλοπέρασης, φιλήδονες τάσεις, και απόλαυση όλων των αγαθών της ζωής.

Στην Βαγδάτη των Αβασιδών και στην Ανδαλουσία, στο Εσφαχάν, στο Δελχί, στα σομαλικά σουλτανάτα, στην Σαμαρκάνδη και στη Σταμπούλ επικρατούσαν οι ευωχίες, η καλοζωΐα, τα ατελείωτα γλέντια, οι αισθητικές αξιολογήσεις κι οι αισθησιακές απολαύσεις. Σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς που λάμβαναν χώρα στη διάρκεια συμποσίων ανταγωνίζονταν ποιητές που συνέγραφαν ποιήματα για την μελιντζάνα, την πιπεριά ή άλλα λαχανικά και φρούτα. Οι Χίλιες και Μία Νύχτες αντικατοπτρίζουν πολύ καλά εκείνες τις περιόδους.

Είναι σαφές γιατί συνέβαιναν αυτά: υπήρχε ισχυρός στρατός, υπήρχε μεγάλη συνάθροιση σοφών, επιστημόνων, καλλιτεχνών και μηχανικών, υπήρχε συσσώρευση πλούτου από το εμπόριο, κι η εξουσία ανήκε σε αιρετικούς μουσουλμάνους που επεδίωκαν να συνεχίσουν το αυτοκρατορικό μεγαλείο, την πομπή και την χλιδή της προϊσλαμικής, σασανιδικής αυτοκρατορίας του Ιράν. Οι αυθεντικοί μουσουλμάνοι που υποστήριζαν τον Αλί και τους απογόνους του καταδιώκονταν από τους χαλίφηδες.

Για να τα αντιληφθεί όλα αυτά, δεν χρειάζεται βέβαια ένας απλός αναζητητής να σπουδάσει Ισλαμολογία ή να περάσει μερικά χρόνια ψάχνοντας στο ιντερνέτ! Αρκεί να διαβάσει τις αναφορές στο Ισλάμ στο Περί Αιρέσεων έργο του Ιωάννου Δαμασκηνού. Εκεί καταλαβαίνει κανείς πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα πως έβλεπαν οι τότε Χριστιανοί τους τότε Μουσουλμάνους. Οι δεύτεροι θύμιζαν στους πρώτους ρωμαϊκές ακολασίες των ειδωλολατρικών χρόνων.

Το 800, απέναντι στην αυστηρή χριστιανική Κωνσταντινούπολη, η Βαγδάτη των Αβασιδών θύμιζε περισσότερο Πτολεμαϊκή Αλεξάνδρεια. Το ίδιο συνέβαινε και στην Ιβηρική χερσόνησο, όπου μπροστά στην ανήκουστη χλιδή της Γρανάδας, της Κόρντομπα και της Σεβίλλης, το χριστιανικό βασίλειο των Αστουριών θύμιζε ένα πάμπτωχο, στρατοκρατικό και λιτοδίαιτο τόπο. Οι πίδακες των συντριβανιών των ανακτόρων της Κόρντομπα ανέβλυζαν όχι νερό αλλά υδράργυρο! Στα ισλαμικά κράτη Τάιφα της Ανδαλουσίας, η φιλελεύθερη κοινωνία είχε αποδεχθεί ως κοινό επάγγελμα για όσους άνδρες ήθελαν να το εξασκήσουν την πορνεία!

Όλα τα παραπάνω είναι αρκετά για να τονίσω ότι οι μουσουλμάνοι των ιστορικών χρόνων ήταν ολότελα διαφορετικοί από τους σημερινούς φανατικούς κι υστερικούς εξτρεμιστές. Και βεβαίως η χειρότερη μέθοδος για να μάθει κανείς το Ισλάμ είναι να περιοριστεί στο διάβασμα του Κορανίου, το οποίο όλοι οι μουσουλμάνοι των χρόνων της ακμής του ισλαμικού πολιτισμού γνώριζαν ότι ήταν ένα φαλκιδευμένο βιβλίο με αλλοιωμένα πολλά από τα κεφάλαια και τους στίχους του που εμπράκτως δεν λάμβαναν τότε υπόψει.

Στους αιώνες της ακμής του Ισλάμ το Ραμαζάνι ετηρείτο αλλά την νηστεία δεν ακολουθούσαν λουκούλλεια ιφτάρ, πολύ απλά επειδή ο ισλαμικός κόσμος διακρινόταν από μια εκπληκτική ευμάρεια η οποία χαρακτήριζε τους άλλους μήνες. Εντυπωσιακά ιφτάρ είναι ωστόσο ανύπαρκτο είδος στην Ιστορία του Ισλάμ. Το Ραμαζάνι ήταν ο μήνας πιο αυστηρής συμπεριφοράς των τότε μουσουλμάνων.


 


Η. Το Ψευτο-Ραμαζάνι των σημερινών Ισλαμιστών ούτε Ιστορικότητα έχει, ούτε και τηρείται σε Επαρχίες, Χωριά κι Υπανάπτυκτες Περιοχές

Σήμερα, ο κόσμος του Ισλάμ, δηλαδή οι ανά τον κόσμο μουσουλμάνοι, χωρίζονται ουσιαστικά σε τρεις κατηγορίες ως προς τον τρόπο διαβίωσης, την συμπεριφορά και την τήρηση παραδόσεων:

1. Εκσυγχρονισμένοι οπαδοί του κοσμικού (secular), λαϊκού (laic) κράτους του Κεμάλ Ατατούρκ. Αυτοί δεν νηστεύουν κατά το Ραμαζάνι, οπότε και δεν τρώνε τεράστιες ποσότητες φαγητών κατά το ιφτάρ (‘πρόγευμα’) διότι δεν χάνουν την ώρα τους σε τέτοιες ανοησίες. Αυτοί αποτελούν μεγάλα πληθυσμιακά σύνολα σε Τουρκία, Καύκασο, Κεντρική Ασία, Ρωσσία – Σιβηρία, Ινδία, και Δυτική Αφρική.

2. Παραδοσιακοί πιστοί μουσουλμάνοι σε χωριά, υποβαθμισμένες περιοχές, υπανάπτυκτες περιφέρειες. Αυτοί νηστεύουν αλλά κατά την διάρκεια της νύχτας τρώνε με μέτρο και το ιφτάρ τους είναι πολύ ελαφρό και λιτοδίαιτο. Αυτοί οι πληθυσμοί αποτελούν μεγάλα σύνολα σε τεράστιες εκτάσεις της Ανατολικής Αφρικής (από Σουδάν μέχρι την Τανζανία), της Σαχάρας, της Υεμένης, του Ιράν, του Πακιστάν, της Ινδίας, του Μπάνγκλα Ντες και της Ινδονησίας.

Αυτοί οι πληθυσμοί είναι οι ελάχιστα επηρεαζόμενοι από την Δύση και γι’αυτό οι σιωνιστές διπλωμάτες των ΗΠΑ προσπαθούν να πιέσουν τις τοπικές κυβερνήσεις ώστε να στέλνουν με υποτροφίες τους ιμάμηδες και τους σεΐχηδες αυτών των περιφερειών στη Σαουδική Αραβία για να σπουδάσουν. Το πρόσχημα είναι ότι οι Σαουδάραβες δεν είναι αντι-αμερικανοί, ενώ όντως αυτοί οι πληθυσμοί της μουσουλμανικής περιφέρειας είναι αντιδυτικοί κι αντι-αμερικανικοί, χωρίς ωστόσο να καταφεύγουν στην ισλαμική τρομοκρατία. Απλώς απορρίπτουν την Δύση και μένουν στον τόπο τους ζώντας παραδοσιακά κοντά στη φύση.

Αλλά, όσοι ιμάμηδες και σεΐχηδες αυτών των περιφερειών αποστέλνονται στη Σαουδική Αραβία για να σπουδάσουν, επιστρέφουν ριζοσπαστικοποιημένοι, εξτρεμιστές, ισλαμιστές και προετοιμασμένοι τρομοκράτες. Χωρίς τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο δεν θα είχε ποτέ υπάρξει ισλαμική τρομοκρατία, λένε όσοι ξέρουν τα πράγματα από τα μέσα.

3. Ριζοσπαστικοποιημένοι ισλαμιστές, δηλαδή δυτικο-παρασκευασμένοι ισλαμιστές τρομοκράτες που ζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα του τρίτου κόσμου: τις τερατώδεις μεγαλουπόλεις του ισλαμικού κόσμου: Καράτσι, Τζακάρτα, Κάιρο, Τζέντα, Ριάντ, Αλγέρι και πιο πρόσφατα, αν και σε πολύ μικρότερο βαθμό, Ιστάνμπουλ. Στις εκτρωματικές κι αβίωτες μεγαλουπόλεις αυτές, τα κατ’ εξοχήν ριζοσπαστικοποιημένα τμήματα δεν είναι οι πτωχότερες και κατώτερες τάξεις αλλά η μέση τάξη.

Κανένας μπακάλης ή μανάβης, κανένας περιπτεράς και κανένας λούστρος, κανένας τσαγκάρης, κανένας μαραγκός και κανένας μικροπωλητής δεν γίνεται ισλαμιστής τρομοκράτης. Ισλαμική τρομοκρατία, διάθεση επιβολής της Σαρία (ισλαμικού δικαίου), κατάκτηση της Δύσης, κατάργηση της Χριστιανωσύνης, συν το αίσχος του λουκούλλειου ιφτάρ που τρώνε μέχρις αηδίας (και που σωστά σημειώνει ότι είδε στη Σταμπούλ ο Νίκος Χειλαδάκης) σημαίνουν: civil engineers, mechanical engineers, electτical engineers, δηλαδή πολυτεχνίτες, μηχανικοί και τεχνικοί παράγοντες. Και δημόσια διοίκηση.

Αυτοί είναι οι αμόρφωτοι κι άξεστοι ψευτομουσουλμάνοι που νομίζουν ότι με το να διαβάσουν το Κοράνι μαθαίνουν το Ισλάμ. Αυτοί είναι η ραχοκοκκαλιά του πολιτικού Ισλάμ (: Αδελφοί Μουσουλμάνοι) και του ουαχαμπισμού. Αυτοί είναι τα βρωμερά γουρούνια του Σατανά που τρώνε κι αφοδεύουν σαν κτήνη. Τους ξεχωρίζετε από την απάνθρωπη εμφάνιση: δύσκαμπτοι και χοντροκομμένοι κοιλαράδες.

Το ιφτάρ τους είναι κυριολεκτικά το Μάρκετινγκ του ψευτο-ισλάμ τους: δείχνουν στους άλλους ότι δεν υπάρχει πείνα στο Ισλάμ, κι άλλες τέτοιες αηδίες. Μόνον κρετίνοι δέχονται να συμμετέχουν σε κάτι τέτοιες αθλιότητες που είναι εργαλεία που μας φέρνουν πιο κοντά στον ψευτοθεό της παγκοσμιοποίησης. Αυτά τα γουρούνια φέρουν μαζί τους και το σατανόχαλο των ψευτο-προσευχών τους. Είναι έγκλημα να αφήσετε τέτοια συνειδητά όργανα του Σατανά να προσευχηθούν σε ένα στάδιο, σε ένα γραφείο ή σε ένα σπίτι. Μολύνουν τον τόπο. Πετάξτε τους έξω από την Ελλάδα.

Θέλουν σκότωμα όσοι λένε ότι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι έχουν τον ίδιο Θ/θεό. Ένας Αιγύπτιος, Σαουδάραβας ή Τούρκος πολιτικός μηχανικός ή ηλεκτρολόγος μηχανικός που σας προσκαλεί στο ιφτάρ του είναι το παιδί ενός κατώτερου θεού. Ο Αλλάχ του είναι ο Σατανάς. Αλλά ο Αλλάχ ενός φτωχού Ογκαντένι Σομαλού από το Κεμπρινταχάρ (https://en.wikipedia.org/wiki/Kebri_Dahar) είναι ο Θεός. Κι αν σας προσφέρει λίγο ντιγκίρ (είδος οσπρίων της Σομαλίας) για ιφτάρ, δεν χάνετε τίποτα να το δοκιμάσετε. Κι όπως θα υποθέσατε ήδη σωστά, αυτός ο Σομαλός από το Ογκάντεν που έχει για δουλειά ν’ αρμέγει τις κατσίκες και τις καμήλες του είναι πετσί και κόκκαλο.

 


Δείτε το βίντεο:

Глупо ли поститься в Рамадан или, скорее, арабоязычные мусульмане постятся глупо?

https://ok.ru/video/1392756984429

Is it stupid to fast in Ramadhan or rather the Arabic-speaking Muslims fast stupidly?

https://vk.com/video434648441_456240206

Ηλίθια Νηστεία το Ραμαζάνι, ή Αμόρφωτος ο Ψευτο-Τουρκολόγος Νίκος Χειλαδάκης;

Διαβάστε για το αίσχος του σημερινού Ψευτο-Ραμαζανιού και διώξτε από την Ελλάδα τα ισλαμιστικά τέρατα:

Καταργείστε το Ψευτο-Ραμαζάνι! Η Αφανιστική Κριτική των Σημερινών Ψευτο-μουσουλμάνων από τον Ανατολιστή Ιστορικό καθ. Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτη

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2019/02/11/καταργείστε-το-ψευτο-ραμαζάνι-η-αφανι/

 

Τυραννικό, Υποχρεωτικό, Ραμαζάνι είναι Ψευτο-Ραμαζάνι, καταγγέλλει ο κ. Μεγαλομμάτης στηλιτεύοντας τους Ισλαμιστές

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2019/02/12/τυραννικό-υποχρεωτικό-ραμαζάνι-είνα/

 

Το Τέλος του Ισλάμ: Τεράστια Άγνοια των Αξιών του Ισλαμικού Πολιτισμού από τους Σημερινούς Μουσουλμάνους και Έλξη τους από Λάθος Πρότυπα

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2018/11/08/το-τέλος-του-ισλάμ-τεράστια-άγνοια-των/

 

 


 



 



 



Φωτογραφίες:Ισλαμική Τέχνη από Εσφαχάν (Ιράν), Σιράζ και Αφρασιάμπ – Σαμαρκάνδη (Ουζμπεκιστάν)