Ντυροζέλ, Αρβελέρ, Μεγαλομμάτης κι η Ελληνική Παθογένεια ΙΙ – Ο Αμόρφωτος Ελύτης κι οι Βλακείες του

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΕΝΕΡΓΟ ΜΠΛΟΓΚ “ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ” 

Το κείμενο του κ. Νίκου Μπαϋρακτάρη είχε αρχικά δημοσιευθεί την 25η Ιουλίου 2019. 

Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος της παρουσίασής του, ο κ. Μπαϋρακτάρης θέτει μερικά από τα πιο καθοριστικά υπαρξιακά θέματα για την χώρα η οποία ακούει στο παράδοξο όνομα ‘Ελλάδα’. Επιχειρώντας να εξηγήσει για ποιο λόγο συνέβη στην Ελλάδα το ανήκουστο, δηλαδή η ομαδική παράκρουση αναφορικά με το ολόσωστο και θαυμάσιο βιβλίο του Ζαν Μπατίστ Ντυροζέλ, ο φίλος κ. Μπαϋρακτάρης θίγει μερικούς απο τους ακρογωνιαίους λίθους του σαθρού, ψευδέστατου και ανυπόστατου παρασκευάσματος το οποίο Άγγλοι και Γάλλοι διεθνώς λανσάρισαν ως ‘κράτος’ το 1828. Τότε, οι διεστραμμένοι και θεόστραβοι γαλλο-, αγγλο- και γενικώτερα δυτικο-σπουδαγμένοι ψευτο-διανοούμενοι, ψευτο-καθηγητές, ψευτο-ιστορικοί και ψευτο-πνευματικοί παράγοντες άρχισαν να διαδίδουν τις ποικίλες, ανόητες και ασυνάρτητες παραμέτρους του ψευτο-ιστορικού δόγματος και της διεστραμμένης και παρανοϊκής εκπαίδευσης η οποία επιβλήθηκε δικτατορικά στην χώρα επί δύο αιώνες, μετατρέποντας τους εντόπιους από κανονικούς ανθρώπους και φυσικά Ρωμιούς σε σατανικά και αυτοκαταστροφικά τέρατα ονομασμένα ‘Έλληνες’. 

Οι λέξεις ophthalmologie (στα γαλλικά) και ophthalmology (στα αγγλικά) όντως και υπήρχαν και το 1790! Αλλά κανένας -νορμάλ άνθρωπος- Ρωμιός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν υπερηφανευόταν ότι οι πρόγονοί του ήσκησαν ‘πολιτιστική επίδραση’ στους δυτικο-Ευρωπαίους επειδή οι τελευταίοι χρησιμοποιούσαν ήδη τότε “λέξεις παρεμφερούς ετυμολόγησης”. Αλλά το σιχαμερά διεστραμμένο έκτρωμα ψευτο-ανθρώπου, το οποίο ακούει στο γελοίο παρατσούκλι ‘Έλληνας’, έχει ζωτική ανάγκη να πιστέψει στο ψέμμα αυτό, επειδή από αυτό εξαρτάται ο ίδιος τόσο όσο και ο Δράκουλας από το αίμα των θυμάτων του. Γιατί; Γιατί αν αφαιρέσεις τα ψέμματα από την γελοία ψευδο-ταυτότητα του ‘Έλληνα’, τότε -ακαριαία, αυτόματα και αμετάκλητα- αυτός διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, και συνεπώς το ακόμη και σε ζόμπι υπαρκτό ένστικτο της αυτοσυντήρησης δραστηριοποιείται και τον προσκολλάει ακόμη πιο έντονα στο βρωμερό όπιο του ανύπαρκτου “ελληνισμού”, την βρωμερή ντρόγκα δηλαδή που παράγει τα σύγχρονα καταγέλαστα αποβράσματα της νοτιο-βαλκανικής παράνοιας Όμως το 2021, αυτά τα αποβράσματα έφθασαν στο τέλος τους, επειδή οι εκεί συγκεντρωμένοι και δεόντως προετοιμασμένοι ποικίλοι Νιγηριανοί, Φούλα, Γιορούμπα, Μπαντού, Μπαλούτς, Παστούνοι, Πουντζάμπι, Μπενγκαλέζοι, Κουρμάντζι, Βέρβεροι και άλλοι λαθρομετανάστες δεν θα έχουν καμμία δυσκολία να τους εξαλείψουν. 

Αυτό είναι το επίτευγμα των κρετίνων κακούργων σημερινών ψευτο-καθηγητών των ψευτο-ελληνικών πανεπιστημίων, των οποίων όλα τα συγγράμματα πρέπει να καούν και να γίνουν στάχτη όπως και οι ίδιοι: παρατείνοντας την διάδοση του ψευτοϊστορικού δόγματος του ‘ελληνισμού’, μετέτρεψαν το ευρωπαϊκό ψευτο-κράτος τους σε αφροασιατικό Λαθρομεταναστιστάν, όπου οι γελοίοι ανδριάντες των ψευδο-ηρώων της ψευδο-ελληνικής ψευδο-επανάστασης θα έχουν σύντομα την τύχη των αγαλμάτων των Καντάφι, Σαντάμ Χουσεΐν, κλπ. Πλην όμως στο Ιράκ και στην Λιβύη, καλώς ή κακώς, ντόπιοι (και όχι αλλοδαποί) γκρέμισαν τα αγάλματα των ηλιθίων τυράννων τους. Αλλά στην πολύ κατώτερη, ευτελέστερη και αθλιώτερη Ψωροκώσταινα, το έργο θα διεκπεραιώσουν τα αρκετά εκατομμύρια λαθρομεταναστών τα οποία καλοδέχθηκε εκεί η πολιτική, οικονομική, θρησκευτική, ακαδημαϊκή, καλλιτεχνική και δημοσιογραφική ελίτ, κατεχόμενη από το απύθμενο ψυχολογικό κόμπλεξ του ομοφυλοφιλικού αυτο-ταπεινωτικού εξευτελισμού το οποίο την κυριεύει και την καθοδηγεί έως τον τελικό της όλεθρο, συμπαρασύροντας μαζί της όσους ηλίθιους μένουν ακόμη στο θεοκατάρατο εκείνο τόπο. 

——————————————————  

Ντυροζέλ, Αρβελέρ, Μεγαλομμάτης κι η Ελληνική Παθογένεια ΙΙ – Ο Αμόρφωτος Ελύτης κι οι Βλακείες του

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2019/07/25/ντυροζέλ-αρβελέρ-μεγαλομμάτης-κι-η-ελ/ 

========= 

Ντυροζέλ, Αρβελέρ, Μεγαλομμάτης κι η Ελληνική Παθογένεια ΙΙ – Ο Αμόρφωτος Ελύτης κι οι Βλακείες του

 greeksoftheorient Ευρώπη - Πολιτική & Οικονομία, Εθνικισμός, Πατριωτισμός, Αντιτουρκισμός, Ανθελληνισμός, Εκπαίδευση - Education, Ελλάδα & Ευρώπη, Ελλάδα - Πολιτική, Ελληνικός τύπος και ΜΜΕ, Ιστορία - History, ελληνική κοινωνία July 25, 2019 0 Minutes

Σε ένα πρόσφατο κείμενό μου αναφέρθηκα στην υπόθεση Ντυροζέλ που ξέσπασε στην Ελλάδα το 1990, όταν ο κυρυφαίος Γάλλος ιστορικός και ακαδημαϊκός δημοσίευσε κατ’ εντολήν της Επιτροπής (Commission) της τότε ΕΟΚ ένα βιβλίο (Ευρώπη: Ιστορία των Λαών της), το οποίο επρόκειτο να διανεμηθεί και έκτοτε διανέμεται σε όλα τα λύκεια όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και διδάσκεται κανονικά ως Ευρωπαϊκή Ιστορία (αν και πιο σωστό θα ηταν να χαρακτηριστεί ως ‘ευρωπαιο-κεντρική’ Ιστορία), αφού μεταφράστηκε σε όλες τις τότε επίσημες ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως και στις γλώσσες των ευρωπαϊκών χωρών που προσχώρησαν πιο πρόσφατα.

 

Το κείμενό μου αυτό βρίσκεται εδώ:

“Μόνον ο Ντυροζέλ δικαιώθηκε” – Αρβελέρ, Μεγαλομμάτης και η Ελληνική Παθογένεια

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2019/07/18/μόνον-ο-ντυροζέλ-δικαιώθηκε-αρβελέ/

 

Το κείμανο περιλαμβάνει τις εξής δύο ενότητες:

Ι. Πως έμαθα για την Υπόθεση Ντυροζέλ

ΙΙ. Το Πρόβλημα: η Υπόθεση Ντυροζέλ (Jean Baptiste Duroselle)

 

 

Το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν ότι το βιβλίο αυτό θεωρήθηκε ως εξεπίτηδες ανθελληνικό, επειδή δεν αναφερόταν στην αρχαία Ελλάδα και στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην έκταση, στην οποία οι αμόρφωτοι και κρετίνοι Έλληνες δημοσιογράφοι, ψευτο-επιστήμονες των πανεπιστημίων, και τιποτένιοι πολιτικοί νόμιζαν / πίστευαν ότι θα έπρεπε να αναφέρεται. Προκλήθηκε τότε μια ανείπτωτη υστερία με κατακλυσμό άρθρων και γραμμάτων στα ελληνικά ΜΜΕ, με απίστευτα βαρβαρικές κι ηλίθιες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, και με απερίγραπτο ανταγωνισμό βλακών στο ποιος θα υπερθεματίσει ομιλώντας εναντίον του ββλίου, του συγγραφέα, της ΕΟΚ, και της Δύσης γενικώτερα, ενώ κανένας δεν είχε καν διαβάσει το βιβλίο εφόσον, αυτό δεν είχε ακόμη εκδοθεί αλλά βρισκόταν σε επίπεδο δοκιμίων.

 

Συνέπεια αυτής της παρανοϊκής κατάστασης ήταν ότι το βιβλίο του Ντυροζέλ δεν μεταφράστηκε στα ελληνικά και δεν διδάσκεται στα ελληνικά λύκεια, έτσι μετατρέποντας την Ελλάδα στην μόνη χώρα που δεν ακολουθεί τις άλλες στην διδασκαλία κι εκμάθηση της Ευρωπαϊκής Ιστορίας αλλά μένει προσκολλημένη στα ψέμματα και τις αηδίες που διαδίδονται στην χρεωκοπημένη χώρα για την τάχα σημαντική αλλά πραγματικά όχι τόσο σημαντική ιστορία της.

 

Οπότε, εμπράκτως κι ενσυνειδήτως η Ελλάδα αποτέλεσε κι αποτελεί από το 1990 και μετά τον ψωριάρη της Ευρώπης κατά το ρητό ‘Όλοι όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια’. Δεν περιέγραψα τυχαία την Ελλάδα ως ‘χρεωκοπημένη χώρα’. Σε προ ετών συνέντευξή της η βυζαντινολόγος ιστορικός Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, μιλώντας για την ελληνική χρεωκοπία, περιέγραψε το φαινόμενο ως κυρίως μορφωτικών – και όχι μόνον οικονομικών – αιτίων και για παράδειγμα έφερε και περιέγραψε την υπόθεση Ντυροζέλ, λέγοντας μάλιστα ότι ήταν έκτοτε σαφές ότι η Ελλάδα βάδιζε στραβά και ότι όλα αυτά θα είχαν πολύ κακό τελειωμό. Στο προηγούμενο κείμενό μου υπάρχει σύνδεσμος με το συγκεκριμένο απόσπασμα της συνέντευξης εκείνης, στο οποίο η διακεκριμένη Ελληνίδα και Γαλλίδα ιστορικός περιγράφει τον Ντυροζέλ ως τον καλύτερο Γάλλο ιστορικό.

 

 

Ο μόνος, ο οποίος ήδη τότε σθεναρά εναντιώθηκε στα όσα ελέγοντο στην Ελλάδα εναντίον του Ντυροζέλ, ήταν ο Έλληνας ανατολιστής ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, καθ. Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, ο οποίος νεαρός τότε (34 ετών) είχε μόλις περάσει την διδακτορική διατριβή του στην Γερμανία (σε ασσυριολογία κι αιγυπτιολογία) και μάλιστα ονομαζόταν ακόμη Κοσμάς Μεγαλομμάτης, εφόσον δεν είχε ακόμη προσχωρήσει στο Ισλάμ (κάτι που συνέβη δυο χρόνια αργότερα). Στο προαναφερμένο μου κείμενο περιγράφω περιληπτικά την αντίδραση του κ. Μεγαλομμάτη, την δημοσιευμένη Συνηγορία του υπέρ της Ιστορίας Ντυροζέλ, την επικοινωνία του με τον Γάλλο ακαδημαϊκό (και φίλο των Γάλλων καθηγητών του κ. Μεγαλομμάτη), και τις επαφές του με τον τότε πρόεδρο της Επιτροπής της ΕΟΚ (και βασικό παραλήπτη υπέρμετρων κι ηλίθιων ελληνικών διαμαρτυριών) Ζακ Ντελόρ τον οποίο (όπως και πολλούς ευρωβουλευτές) ενημέρωσε για τα αίτια αυτής της βαρβαρικής και παρανοϊκής στάσης των ελληνικών αρχών και του ελληνικού λαού, καθώς και για την ψευτοϊστορία που έχει τυραννικά και διδακτορικά επιβληθεί στην Ελλάδα από την εποχή της σύστασης του νεοελληνικού κράτους.

 

Όπως ήδη ανέφερα στο προηγούμενο κείμενο, όταν ξέσπασε αυτή η υπόθεση, εργαζόμουν εκτός Ελλάδας και ούτως ή άλλως, ήδη από καιρό δεν παρακολουθούσα τα ψευδολογούντα κι αποβλακωτικά ελληνικά ΜΜΕ της διαπλοκής και της διαφθοράς. Οπότε, έμαθα σχετικά με την υπόθεση αυτή μόλις το 2011 και μάλιστα χάρη σε φίλους. Και μόλις εφέτος είχα λίγο χρόνο για να κάνω μια σχετική online research και να δω τι αντίκτυπος από αυτή την υπόθεση έχει μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες μείνει στο ιντερνέτ, το οποίο ως γνωστόν δεν υφίστατο τότε παρά μόνον σε ελάχιστες χώρες, σε εμβρυακή μορφή και σε πολύ περιορισμένη έκταση.

 

Μου δημιούργησε λοιπόν οικτρή κι αλγεινή εντύπωση το τι βρήκα στο ιντερνέτ σχετικά με αυτή την υπόθεση: από υστερικές κραυγές μέχρι άθλιες ύβρεις εναντίον της καθ. Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ. Πολύ λίγοι έχουν μιλήσει εναντίον του προβλήματος αυτού και κατήγγειλαν την υστερία που είχε καταλάβει μάλιστα και επώνυμους, όπως τους ιστορικούς Ανδρόνικο και Σακελλαρίου και τον ποιητή Αλεπουδέλη (που έγινε γνωστός με το επώνυμο Ελύτης). Πριν παραθέσω μια επιλογή από αποσπάσματα και τα σχολιάσω, θα αναφερθώ στα αίτια της υπόθεσης αυτής που κατεξευτέλισε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είκοσι σχεδόν χρόνια πριν γίνει η χώρα ο γελοίος περίγελως των Ευρωπαίων και καταλήξει ως χρεοδουλοπαροοικία, όπως σωστά περιγράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης. Σ’ αυτό όμως δεν έφταιξαν ούτε η εχθρότητα των άλλων, ούτε πλεκτάνες και συνωμοσίες, αλλά το …. ξερό μας το κεφάλι.

 

ΙΙΙ. Το Ιστορικό Ψέμμα μέσα στο οποίο ζουν οι Νεοέλληνες, ένας Λαός χωρίς Ταυτότητα

 

Ό,τι μαθαίνουν επί δύο σχεδόν αιώνες οι Νεοέλληνες ως Ελληνική Ιστορία είναι ένα απόλυτο ψέμμα και δεν υπήρξε ποτέ. Ακόμη και το τι μέσα στο ψέμμα αυτό αποτελεί ένα αληθινό στοιχείο είναι στραβά τοποθετημένο, ιδωμένο και μαθημένο.

 

Το ιστορικό ψέμμα που διδάσκεται ως εθνικό ψευτοϊστορικό δόγμα έχει λαθεμένα στοιχεία όχι μόνον στην αφήγηση της Ιστορίας αλλά και σε τεχνικά, δομικά θέματα.

 

1. Ψέμμα το τι νοείται στην Ελλάδα ως ‘πολιτισμική επίδραση’

Ένα πρώτο παραχαρακτικό και παραμορφωτικό σημείο είναι το τι διδάσκεται και πιστεύεται στην Ελλάδα ως ‘επίδραση’ ενός πολιτισμού σε ένα άλλο. Αυτό είναι καταστροφικό διότι αλλοιώνει την πραγματικότητα σε τρομερό βαθμό και δίνει μια υπέρογκη αίσθηση κι υπερμεγέθη εκτίμηση του τι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες κι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.

 

Δεν υπάρχει ετεροχρονισμένη επίδραση. Επίδραση ενός πολιτισμού σε ένα άλλο είναι μόνον θέμα ταυτόχρονων πολιτισμικών ανταλλαγών. Τον 2ο και το 1ο προχριστιανικό αιώνα, μια ιρανική θρησκεία, ο Μιθραϊσμός διαδόθηκε ανάμεσα στους Έλληνες. Αυτό είναι μια ιρανική επίδραση πάνω στην Ελλάδα.

 

Αλλά αν εγώ σήμερα γράψω ένα μυθιστόρημα με μιθραϊκή θεματολογία που να ανάγεται στην Ελλάδα, τον Πόντο, την Κομμαγηνή, την Μεσοποταμία και το Ιράν του 1ου προχριστιανικού αιώνα, αυτό δεν θα είναι ‘ιρανική επίδραση’. Είναι δική μου αναζήτηση, παιδεία και δημιουργία.

 

Δεν υπάρχει λοιπόν καμμιά αρχαιοελληνική ή ρωμαϊκή επίδραση στον Σέξπηρ (Ιούλιος Καίσαρ) ή στον Ρακίνα (Φαίδρα). Είναι νεώτερες, αγγλικές και γαλλικές, αναζητήσεις και δημιουργίες.

 

Αντίστοιχα, αν δώσω το όνομα Βεραθράγκνα (ενός θεού του Μιθραϊσμού) σε ένα μου παιδί, αυτό δεν αποτελεί ‘ιρανική επίδραση’ πάνω μου αλλά δική μου αναζήτηση, παιδεία κι επιλογή.

 

 

2. Γελοίο να θεωρούνται αρχαιοελληνικές λέξεις κι ονόματα ως ‘επίδραση’ πάνω στους σύγχρονους Ευρωπαίους

Αυτό χαρακτηρίζει μια πλειάδα συγχρόνων δυτικών ευρωπαϊκών επιστημών που χρησιμοποίησαν αρχαίες ελληνικές και λατινικές λέξεις για να δημιουργήσουν όρους. Για παράδειγμα, ο όρος ‘Ιχθυολογία’ δεν αποτελεί ελληνική επίδραση αλλά γλωσσική δημιουργία ενός νεώτερου Ευρωπαίου επιστήμονα, ο οποίος θέλησε έτσι να προσδιορίσει την επιστήμη που μελετάει τα ψάρια.

 

Αυτό, στην αμόρφωτη, ηλίθια κι αποβλακωμένη Ελλάδα, λανσάρεται για πολιτικούς λόγους ως ‘ελληνική επίδραση πάνω στους Ευρωπαίους’. Ο σκοπός αυτής της οικτρής αθλιότητας είναι να φουσκώσει σαν γαλοπούλα το όποιο θύμα πιστέψει την βλακεία αυτή, και ‘μάθει’ ο κάθε απορφανισμένος από εθνική ταυτότητα κάτοικος των Νοτίων Βαλκανίων πόσο τάχα επίδρασε η δήθεν χώρα του στον υπόλοιπο κόσμο και να καμαρώσει (βουλιάζοντας μέσα στο ψέμμα κι αφήνοντας τα καθάρματα που του πούλησαν το ψέμμα να κυβερνούν ανεξέλεγκτα όσο ο ίδιος ζει εκτός τόπου και χρόνου).

 

Καμμιά ελληνική επίδραση δεν υπάρχει στην εισαγωγή του όρου ‘Ιχθυολογία’ στις νεώτερες δυτικές ευρωπαϊκές γλώσσες. Θα υπήρχε όντως ελληνική επίδραση, αν υπήρχε μια τέτοια λέξη στην Αρχαία Ελλάδα για να περιγράψει ένα κλάδο των Φυσικών Επιστημών της εποχής (αλλά δεν υπήρχε), αν ο όρος είχε στην συνέχεια περάσει στην Ρώμη και στην Νέα Ρώμη – Κωνσταντινούπολη κι εκείθεν, έπειτα από συνεχή χρήση ανά τους αιώνες, στους νεώτερους ευρωπαϊκούς λαούς.

 

Βεβαίως και υπάρχει επίδραση των Αρχαίων Ελλήνων στους Ρωμαίους με τις χρήσεις όρων όπως Μεσοποταμία (Mesopotamia) και Αίγυπτος (Aegyptus) στα λατινικά. Αρχικά, οι Ρωμαίοι έμαθαν την Ανατολή με τα μάτια και το στόμα των Αρχαίων Ελλήνων και μόνον αργότερα είχαν άμεση επαφή και παρουσία, οπότε και αυθεντική, πρωτότυπη ρωμαϊκή γνώση της Ανατολής. Αλλά η διάδοση των παραπάνω όρων σε Ιταλούς, Ισπανούς, Γάλλους, κα είναι άμεση ρωμαϊκή επίδραση και μόνον έμμεση αρχαιοελληνική επίδραση. Αλλά δεν υπάρχει επίδραση στους Γερμανούς που χρησιμοποιούν τον όρο Zweistromland για την Μεσοποταμία.

 

Όπως έμαθα άλλωστε, στις μέρες εκείνης της παράνοιας, ο γνωστός ποιητής Οδυσσέας Αλεπουδέλης (που είναι γνωστός ως Ελύτης και που, όπως λένε οι πληροφορίες μου, πήρε ένα ψευτο-Νόμπελ για το οποίο πλήρωσαν κάτι χοντρά λεφτά κάποιοι Έλληνες εφοπλιστές) είπε την απροσμέτρητη βλακεία ότι τα ίδια τα προσωπικά ονόματα του Ντυροζέλ είναι ελληνικά!

 

Αυτό και μόνον δείχνει πόσο αμόμφωτη, άξεστη κι αστοιχείωτη είναι η ελληνική ελίτ σε όλες της τις όψεις (πολιτική, πνευματική, ακαδημαϊκή, επιστημονική, μορφωτική, πανεπιστημιακή, οικονομική, κλπ). Δεν αποτελεί άρχουσα τάξη αλλά καρα-τσογλαναρία του κερατά κατάλληλη μόνο για τον σκουπιδοτενεκέ των Γερμανών και των άλλων Ευρωπαίων, καθώς και για τον υπόνομο της Ιστορίας.

 

Το αμόρφωτο χαϊβάνι Ελύτης είναι ένα παρασκεύασμα της νεοελληνικής ψευτομασωνίας και της ελληνικής ελίτ που δεν ‘άντεχε’ να φαίνεται η γυφτιά του από το πραγματικό επώνυμο της οικογένειάς του (Αλεπουδέλης).

 

Ο τρισάθλιος λοιπόν ‘Ελύτης’ δεν είχε σπουδάσει ούτε αρχαία εβραϊκά, ούτε αρχαία αραμαϊκά (που ήταν η μητρική γλώσσα του Ιησού κι όλων των Ιουδαίων το θρήσκευμα τα τότε χρόνια), ούτε Ιστορία του Ιουδαϊσμού, ούτε Πρώιμη Χριστιανωσύνη, ούτε Γνωστικισμούς, ούτε Θεολογία της Καινής Διαθήκης, ούτε Ιστορία Θρησκειών, αλλά πετάχτηκε σα μπορδή για να μιλήσει και να πει το τι είπε.

 

Ξέχασε όμως ο αστοιχείωτος Ελύτης ότι το όνομα ‘Ιωάννης’ δεν είναι αρχαίο ελληνικό όνομα. Δεν έλεγαν έτσι ούτε τον πατέρα του Ησίοδου, ούτε τον γιο του Θουκυδίδη, ούτε τον ανηψιό του Πλάτωνα. Αποτελεί ελληνοποίηση του αρχαίου εβραϊκού ονόματος Γιοχανάν. Τίποτα περισσότερο. Είναι ιουδαϊκό και χριστιανικό.

 

Αντίστοιχα, ο όρος ‘βαπτιστής’ αποτελεί μόνον αρχαία ελληνική μετάφραση του αρχαίου εβραϊκού Χαματμπίλ που περιέγραφε την ιερατική ιδιότητα του Προδρόμου. Τίποτ’ άλλο. Είναι επίσης ιουδαϊκό και χριστιανικό.

 

Οπότε, τα γαλλικά ποσωπικά ονόματα Jean Baptiste που είναι αυτά του Ντυροζέλ (Duroselle) δεν είναι ελληνικά, ούτε στοιχειοθετούν ελληνική επίδραση πάνω σε Ρωμαίους και Γάλλους, αλλά είναι αρχαίας εβραϊκής καταγωγής (יוחנן המטביל Yokhanan HaMatbil) και τεκμηριώνουν απόλυτα μια πολιτισμική επίδραση των Ιουδαίων των χρόνων του Ιησού και των Αποστόλων πάνω σε Έλληνες, Ρωμαίους κι άλλους μεταγενέστερους ευρωπαϊκούς λαούς. Πολύ περισσότερο, επειδή ο Πρόδρομος ‘εβάπτιζε’ στον Ιορδάνη αλλά κανένας Σωκράτης ή Πλάτων δεν ‘εβάπτιζαν’ τους μαθητές τους στον Κηφισό ή τον Ιλισσό.

 

 

3. Ψέμμα η Ιστορική Συνέχεια των Ελλήνων

Για ποιο λόγο να ενδιαφερθεί κάποιος αν ένας αρχαίος λαός επηρέασε πολλούς άλλους ή όχι, αν ο πολιτισμός του ήταν σημαντικώτερος από τους πολιτισμούς άλλων ή όχι, ή αν η συνεισφορά του στην Παγκόσμια Ιστορία ήταν λιγώτερο σημαντική;

 

Στο παραπάνω ερώτημα η απάντηση περιλαμβάνει πολλούς λόγους.

 

Πρώτον, θα πρέπει να έχει επηρεαστεί από τα σύγχρονα ιδεολογήματα του ρατσισμού και του εθνικισμού που εισάγουν την έννοια της ψευτοϊστορίας στο καταστροφικό πέρασμά τους. Έτσι, ένα ψεύτικο παρελθόν παρουσιασμένο ως ανώτερο ‘δικαιολογεί’ πολιτικού χαρακτήρα επιλογές της εξουσίας και ενώνει-φανατίζει τις μάζες ώστε να μην αποτελούν εμπόδιο στις επιλογές αυτές.

 

Στην Ιστορία δεν παρατηρείται κάτι τέτοιο. Η πίστη μετράει, η πράξη στο παρόν μετράει, αλλά το παρελθόν είναι παρελθόν. Δεν μετράει. Οι παραδόσεις είναι πάντοτε ‘παρόν’ άλλωστε – ποτέ ‘παρελθόν’. Ένα παρελθόν παρουσιασμένο ως ανώτερο εκείνου γειτονικών εθνών δεν είχε ποτέ μνημονευθεί από τους Αρχαίους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Χριστιανούς Ρωμιούς των αυτοκρατορικών χρόνων. Ποτέ δεν είπαν οι Αρχαίοι Έλληνες ότι σε κάποιο παρελθόν ήταν ‘ανώτεροι’ των Φοινίκων, των Βαβυλωνίων ή των Αιγυπτίων. Ποτέ δεν είπαν οι Ρωμαίοι ότι σε κάποιο παρελθόν ήταν ‘ανώτεροι’ των Ιρανών. Ποτέ δεν είπαν οι Χριστιανοί Ρωμιοί ότι σε κάποιο παρελθόν ήταν ‘ανώτεροι’ των Ιρανών ή των Αράβων ή των Σκυθών ή των Ινδών, κοκ. Ό,τι μετρούσε σε κάθε στιγμή ήταν η ισορροπία δύναμης, η κυριαρχία κι η επιβολή εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή.

 

 

 

Δεύτερον, αυτός που ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο (να ‘έχει’ ένα παρελθόν ανώτερο εκείνου ενός γειτονικού έθνους), θα πρέπει να βλέπει την Ιστορία ανταγωνιστικά, εχθρικά και κομπλεξικά. Πρόκειται για βασικά στοιχεία στην Ψυχολογία των Μαζών. Μόνον κάποιος λαός ή άνθρωπος που έχει νοιώσει πολύ σκουπίδι, πολύ ξεφτιλισμένος, πολύ ισοπεδωμένος από τα γεγονότα, έχει ανάγκη να δει μια καλύτερη στιγμή του σε ένα απώτατο παρελθόν και να της προσδώσει σημασία, έτσι όμως βουλιάζοντας στο μίσος, στην εχθρότητα και στην μισαλλοδοξία που είναι όλα συνώνυμα της αυτοκαταστροφής.

 

Τρίτον, για να ενδιαφερθεί τόσο πολύ για την πίστη σε ένα ανώτερο των άλλων παρελθόν, ένας λαός θα πρέπει να πιστεύει ότι σχετίζεται / συνδέεται με το παρελθόν εκείνο. Γιατί να ενδιαφερθεί ένας Έλληνας ή Αλβανός σήμερα για το ιστορικό παρελθόν των Σομαλών ή των Σουδανών; Κι όμως πριν από 4000 χρόνια, οι Αρχαίοι Κουσίτες, πρόγονοι των σημερινών Σουδανών, αποτελούσαν μια τρομερή απειλή κατά της Αιγύπτου, ενώ τότε τα πρώιμα ελληνικά φύλα (Αχαιοί) ήταν νομάδες που μόλις έφθαναν στην Νότια Βαλκανική. Και πριν από 3500 χρόνια, η γη των Αρχαίων Σομαλών, προγόνων των σημερινών, εθεωρείτο ως Γη του Θεού από τους Αρχαίους Αιγύπτιους που οργάνωναν ναυτικές αποστολές εκεί για να μεταφέρουν χώμα από την Σομαλία στις Θήβες της Αιγύπτου, ενώ οι τότε Ιλλυριοί, πρόγονοι των σημερινών Αλβανών, δεν είχαν ακόμη φτάσει στον χώρο της σημερινής Αλβανίας.

 

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει κάτι το καθοριστικό: για να ενδιαφερθούν τόσο πολύ για την πίστη σε ένα ανώτερο των άλλων παρελθόν, οι σημερινοί Νεοέλληνες πρέπει να πιστεύουν ότι σχετίζονται / συνδέονται με το παρελθόν των Αρχαίων Ελλήνων. Αυτό είναι ένα οικτρό ψέμμα: όχι μόνον δεν σχετίζονται οι Νεοέλληνες με τους Αρχαίους Έλληνες, αλλά ούτε καν οι Χριστιανοί Ρωμιοί των αυτοκρατορικών χρόνων της Ρωμανίας που είναι όντως οι πρόγονοι των σημερινών Ρωμιών δεν πίστευαν κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει κανένα ρωμέικο κείμενο των χρόνων της Χριστιανικής Ορθόδοξης Ρωμανίας που είτε να αναφέρεται σε κατ’ ευθείαν καταγωγή των Ρωμιών από τους Αρχαίους Έλληνες είτε να κάνει λόγο για αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ως ανώτερο εκείνου των Αιγυπτίων, των Βαβυλωνίων, των Φοινίκων, των Ιρανών ή των Ρωμαίων.

 

Ξέρετε πόσο οικτρά εκμηδενιστικό όλων των σημερινών νεοελληνικών εθνικιστικών κι ελληνοκεντρικών βλακειών είναι αυτό;

 

Δείχνει ότι η νεοελληνική παράνοια είναι μια κατάσταση κατά την οποία καυχιέται ο εγγονός (Νεοέλληνας) για τον παππού του (Αρχαίο Έλληνα)μ τον οποίο όμως ο πατέρας του εγγονού (Χριστιανός Ρωμιός) δεν θεωρεί καν δικό του πατέρα!

 

Εάν η άρχουσα τάξη του νεοελληνικού κράτους φανάτισε μέσω της ψευτοϊστορίας και της ψευτο-εκπαίδευσης τόν νεοελληνικό λαό ώστε να πιστεύει στα τάχα μεγαλεία των Αρχαίων Ελλήνων και στην δήθεν ανωτερότητα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, αυτό οφείλεται στο ότι

– έδωσαν στους Ρωμιούς μια ψεύτικη, ανύπαρκτη, νεοελληνική ταυτότητα,

– τους υποχρέωσαν τυραννικά να ξεχάσουν την δική τους ορθόδοξη ρωμέικη ταυτότητα (την τόσο επικίνδυνη για τα ξένα αφεντικά της πρόστυχης άρχουσας τάξης του νεοελληνικού κράτους), και

– τους πούλησαν το παραμύθι της ανωτερότητας των τάχα αρχαίων τους προγόνων (αρχαίων Ελλήνων) για να τους κάνουν να ξεχάσουν την ιστορική αλήθεια της ανωτερότητας των πραγματικών προγόνων των Νεοελλήνων: των Ορθοδόξων Ρωμιών των αυτοκρατορικών χρόνων.

 

Η ανύπαρκτη ιστορική συνέχεια των Νεοελλήνων από τους Αρχαίους Έλληνες κάνει τους Νεοέλληνες να ξεχνούν συνέχεια το ποιοι είναι: οι Ρωμιοί της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, του Ιουστινιανού, του Ηράκλειου και των Ακριτών – που τότε που μεγαλουργούσαν έφτειαχναν την Ιστορία της Ανθρωπότητας: όταν δεν υπήρχε καν Ευρώπη.

 

—————————————————————–

 

 

 

 

“Μόνον ο Ντυροζέλ δικαιώθηκε” – Αρβελέρ, Μεγαλομμάτης και η Ελληνική Παθογένεια

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΕΝΕΡΓΟ ΜΠΛΟΓΚ “ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ” 

Το κείμενο του κ. Νίκου Μπαϋρακτάρη είχε αρχικά δημοσιευθεί την 19η Ιουλίου 2019. 

Στο ενθουσιαστικά υπέρ εμού γραμμένο κείμενό του, ο φίλος κ. Μπαϋρακτάρης αποδεικνύεται πολύ φειδωλός στις αναφορές του στο άχρηστο, μολυσμένο και σάπιο ακαδημαϊκό, εκπαιδευτικό, δημοσιογραφικό, δημοσιοϋπαλληλικό, πολιτικό, ψευτο-θρησκευτικό, καλλιτεχνικό και επαγγελματικό κατεστημένο της θεοκατάρατης ψευτο-Ελλάδας, η οποία βαδίζει προς το απαιτητό τέλος της και την βιολογική εξαφάνιση του εκεί συγκεντρωμένου ψευτο-έθνους. Όλα εδώ πληρώνονται, και η κάθαρση από την αριστερή-κομμουνιστική χολέρα της Χρυσής Αυγής, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, και των λοιπών κομματικών αποβρασμάτων θα απαιτήσει την εξολόθρευση του μισού πληθυσμού της χώρας. Το τι λέω είναι πολύ χαριστικό σε σχέση με τις επερχόμενες θεόσταλτες καταστροφές. Άλλωστε, και αν ακόμη λάβουμε υπόψει τις Κατευθυντήριες Πλάκες της Γεωργίας, η Ελλάδα -αναλογικά- δεν χρειάζεται πάνω από 700000 κατοίκους όλους κι όλους. Χωρίς έμφυτη και εμφανή τάση για ψυχική αυτοκυριαρχία, ηθική, ανεξαρτησία, ελεύθερη οικονομία, δημιουργικότητα και επινοητικότητα, ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να υπάρχει επειδή πολύ απλά δεν είναι άνθρωπος. 

Ακολουθεί το κείμενο του κ. Μπαϋρακτάρη για την υπόθεση Ντυροζέλ, και ακολουθεί και δεύτερο μέρος. 

Προσωπικά, δεν έχω ακόμη μιλήσει δημόσια για το θέμα μετά την Συνηγορία μου υπέρ του βιβλίου του επιφανούς ακαδημαϊκού παλιά, προ τριακονταετίας. Είναι προτιμώτερο να μην υπάρχει Ελλάδα, όταν θα μιλήσω. 

———————————————————  

“Μόνον ο Ντυροζέλ δικαιώθηκε” – Αρβελέρ, Μεγαλομμάτης και η Ελληνική Παθογένεια

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2019/07/18/μόνον-ο-ντυροζέλ-δικαιώθηκε-αρβελέ/  

=========== 

 “Μόνον ο Ντυροζέλ δικαιώθηκε” – Αρβελέρ, Μεγαλομμάτης και η Ελληνική Παθογένεια

 greeksoftheorient History & Ancient Civilizations - Ιστορία & Αρχαίοι Πολιτισμοί, Αρχαία Ελλάδα κι Αρχαίοι Ανατολικοί Πολιτισμοί, Γαλλία - Φραγκιά, Ευρώπη - Πολιτική & Οικονομία, Εκπαίδευση - Education, Ελλάδα & Ευρώπη, Ελλάδα - Πολιτική, Ελληνικός τύπος και ΜΜΕ, Ιστορία - History, Προπαγάνδα & Ελίτ, Σχετικά με τον καθ. Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτη, ελληνική κοινωνία July 18, 2019 0 Minutes

Όταν στις αρχές του 1990 ξέσπασε η υπόθεση Ντυροζέλ στην Ελλάδα, εγώ ήμουν 34 ετών αλλά δεν ζούσα εκεί. Από την δουλειά μου ήμουν υποχρεωμένος να ζω στο εξωτερικό και να περνάω από την Ελλάδα μόνο αραιά και που (μια φορά τον μήνα) και μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα (μια – δυο μέρες). Έτσι, δεν άκουσα τίποτα σχετικά τότε και το όνομα του κορυφαίου Γάλλου ιστορικού και πολιτικού επιστήμονα μου παρέμεινε ολότελα αγνωστο μέχρι το 2010.

 

Ι. Πως έμαθα για την Υπόθεση Ντυροζέλ

 

Συμπτωματικά, στην Ερυθραία, εργαζόμενος στην εταιρεία ενός συνομίληκου Έλληνα επιχειρηματία, το 2011 πρωτο-άκουσα την ιστορία εκείνη, δηλαδή με μια καθυστέρηση άνω των 20 ετών. Αν και η υπόθεση αυτή φαίνεται παράξενη και είναι προφανώς άγνωστη σε άτομα που γεννήθηκαν μετά το 1980 ή ακόμη και το 1975, έχει κάποιο νόημα να αναφερθώ σ’ αυτήν επειδή αποτελεί την πιο εμβληματική συμπύκνωση και την πρώτη διεθνή παρουσίαση της φύσης όλων των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων της χώρας.

 

Δεν έχουν άλλωστε περάσει πολλά χρόνια από τότε που σε μια τηλεοπτική συνένετυξή της (δείτε παρακάτω βίντεο) η πολύ γνωστή βυζαντινολόγος καθ. Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ αναφέρθηκε στο θέμα και μάλιστα αφηγήθηκε την υπόθεση Ντυροζέλ για να δείξει ότι τα αίτια της οικονομικής χρεωκοπίας της Ελλάδας, καθώς και τα αίτια όλων των κοινωνικών και των πολιτικών προβλημάτων της χώρας, είναι κατ’ ουσίαν μορφωτικά. Η διακεκριμένη ιστορικός περίμενε την χρεωκοπία και οικονομική συμφορά ήδη από τότε, επειδή είχε καταλάβει – ήδη από το 1990 – που θα οδηγούσαν τα συμπτώματα της τρομερής παθογένειας που είχαν τότε σημειωθεί.

 

Ουσιαστικά, η Ελλάδα σε λιγώτερο από 20 χρόνια μετά την υπόθεση Ντυροζέλ κατέρρευσε.

 

Είδα την συνέντευξη αυτή της κας Αρβελέρ συμπτωματικά προ ολίγων μηνών και αμέσως θυμήθηκα πως είχα μάθει εγώ πριν από 8 χρόνια (το 2011) για την υπόθεση αυτή: μαθαίνοντάς την είχα ακούσει ακριβώς την ίδια αποτίμηση στην οποία προέβη η ελληνίδα ιστορικός που διακρίθηκε στην Γαλλία, ότι δηλαδή η χώρα θα κατέρρεε επειδή είχε συμβεί αυτή η ιστορία (δεν ήταν η αιτία αλλά σύμπτωμα της παθογένειας).

 

Αναφερόμενος σε ένα πρόσωπο, το οποίο τότε δεν γνώριζα, ο εργοδότης μου ήταν αυτός που μου περιέγραψε την υπόθεση Ντυροζέλ σε μέσες άκρες: ήμασταν στην Ασμάρα της Ερυθραίας και ήταν αρχές του 2011. Υπήρχε ένας πολύ συγκεκριμένος λόγος για τον οποίο μάλιστα ο εργοδότης και σήμερα φίλος και συνεταίρος μου ανέφερε αυτό το πρόσωπο με το οποίο διατηρούσε στενές φιλικές από τα μισά της δεκαετίας του 1980 όταν συμπτωματικά είχαν γνωριστεί σε ένα τουρκικό εστιατόριο στο Σουλταναχμέτ της Κωνσταντινούπολης σχεδόν απέναντι από την Αγιά Σοφιά: το πρόσωπο εκείνο ήταν ο μόνος ο οποίος στην Ελλάδα πρώτα και έπειτα στην Ευρώπη υπερασπίσθηκε τον διεθνούς φήμης κορυφαίο Γάλλο ιστορικό και πολιτικό επιστήμονα, ο οποίος βαλλόταν αισχρώς κι υστερικώς στην Ελλάδα το 1990 εξαιτίας ενός βιβλίου το οποίο είχε συγγράψει κατ’ εντολήν της Επιτροπής της τότε ΕΟΚ για να διδάσκεται σε όλα τα ευρωπαϊκά λύκεια σε όλες τις γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το βιβλίο αυτό υποτίθεται ότι περιελάμβανε μια υποτιμητική και περιορισμένη περιγραφή της Ελλάδας και της ελληνικής ιστορίας.

 

Ζαν Μπατίστ Ντυροζέλ – Jean Baptiste Duroselle

 

Το πρόσωπο αυτό ήταν ο επίσης συνομίληκός μου Έλληνας ανατολιστής ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας καθ. Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, ο οποίος τότε ονομαζόταν ακόμη Κοσμάς Μεγαλομμάτης, εφόσον δεν είχε ακόμη προσχωρήσει στο Ισλάμ – κάτι το οποίο συνέβη όταν εκείνος βρισκόταν το 1992 στο Σουδάν κι επισημοποιήθηκε λίγο αργότερα στο ιστορικό τζαμί Αλ Άζχαρ του Καΐρου.

 

Το 1990, ο κ. Μεγαλομμάτης είχε – μετά την αποφοίτησή του από το Ιστορικό – Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Αθηνών (1974-1978) – ήδη ολοκληρώσει την μετεκπαίδευσή του σε ασσυριολογία, αιγυπτιολογία, ιρανολογία κι ισλαμολογία σε Παρίσι (1978-1981), Λονδίνο (1981-1982) και Βρυξέλλες (1982-1983), είχε ήδη εξερευνήσει και μελετήσει αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία και συμμετάσχει σε ανασκαφές σε Συρία (1983-1984), Ισραήλ (1984-1985), Ιράκ (1985-1986), Ιράν (1986-1988) και Τουρκία (1988-1990), είχε ολοκληρώσει την διδακτορική διατριβή του στην Γερμανία (1984-1990) και είχε ήδη δημοσιεύσει πλήθος άρθρων, εγκυκλοπαιδικών λημμάτων, και επιστημονικών άρθρων. Ο κ. Μεγαλομμάτης είχε ήδη μάθει σφηνοειδή ασσυροβαβυλωνιακά κι αιγυπτιακά ιερογλυφικά, είχε περάσει τέσσερα μεταπτυχιακά διπλώματα πριν το ντοκτορά του, και είχε μαθητεύσει στους πιο σημαντικούς Γάλλους, Άγγλους και Γερμανούς ανατολιστές, ασσυριολόγους, αιγυπτιολόγους, χιττιτολόγους, ιρανολόγους και ειδικούς σε Χαναάν, Φοινίκη και Καρχηδόνα, προϊσλαμική Υεμένη, προϊσλαμικό Άτλαντα (ΒΔ Αφρική), αρχαίες ανατολικές θρησκείες, γνωστικισμούς και μανιχεϊσμό, ανατολικούς χριστιανισμούς και πρώϊμο Ισλάμ. Με άλλα λόγια είχε ειδικευθεί σε τομείς των ανατολιστικών επιστημών (Oriental Studies / Orientalisme / Altorientalische Altertumskunde) τις οποίες κανένας μέχρι τότε Έλληνας δεν είχε σπουδάσει.

 

Αυτό σημαίνει ότι ήδη το 1990 ο κ. Μεγαλομμάτης, μετά από 12 χρόνια μεταπτυχιακών σπουδών, επιτοπίων ερευνών, και διδακτορικής έρευνας, ήταν – και είναι μέχρι σήμερα – ο μόνος Έλληνας ικανός να δει την Αρχαία Ελλάδα, τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και την αρχαιοελληνική ιστορία στο μόνο πραγματικό υπαρκτό πλαίσιο στο οποίο αναπτύχθηκαν: ως πολιτισμικά παράγωγα των αρχαίων ανατολικών εθνών και των πολιτισμών της Ανατολίας, της Χαναάν – Φοινίκης, της Αιγύπτου, του Ιράν, της Καρχηδόνας και προπάντων της Μεσοποταμίας από όπου ξεκίνησε ο ανθρώπινος πολιτισμός. Μέχρι το 1990 ο κ. Μεγαλομμάτης δεν είχε γνωρίσει προσωπικά τον Ντυροζέλ, αν και βέβαια το όνομα του Γάλλου ακαδημαϊκού του ήταν γνωστό κι ο διακεκριμένος ιστορικός ήταν φίλος των Γάλλων ανατολιστών καθηγητών του κ. Μεγαλομμάτη.

 

Αντίθετα όμως από τον κ. Μεγαλομμάτη, όλοι οι άλλοι σύγχρονοι Έλληνες ιστορικοί κι αρχαιολόγοι, φιλόλογοι κι ιστορικοί θρησκειών – είτε έχουν ειδικευθεί σε αρχαιοελληνική ιστορία, είτε έχουν αφιερωθεί στην Ιστορία της Χριστιανικής Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, είτε έχουν στραφεί στην νεοελληνική ιστορία – δεν έχουν ιδέα από τους αρχαίους ανατολικούς πολιτισμούς, γλώσσες, φιλολογίες, μυθολογίες, έπη, θρησκείες, θεουργίες, τέχνες κι επιστήμες που αναπτύχθηκαν χιλιετίες πριν υπάρξει Αρχαία Ελλάδα (έστω κι αν αναφερθούμε στις Μυκήνες και στην Μινωϊκή Κρήτη), που διεμόρφωσαν τις βάσεις του πολιτισμού της Αρχαίας Ελλάδας, και που όταν αναπτύχθηκε πολιτισμός στην Αρχαία Ελλάδα συνέχισαν να τον επηρεάζουν καθοριστικά και καθολικά.

 

Αυτό το αναντίρρητο γεγονός μειώνει αυτόματα όλους τους σύγχρονους Έλληνες ιστορικούς. Χωρίς να έχουν κατανοήσει τι είναι το φαινόμενο της Θρησκείας σε Σουμέρ, Ελάμ, Βαβυλώνα, Ασσυρία, Αίγυπτο, Ανατολία, Χαναάν, κλπ, είναι ολότελα ανίκανοι να καταλάβουν την αρχαιοελληνική θρησκεία. Το ίδιο σχήμα αφορά και όλες τις άλλες εκφάνσεις πολιτισμού: κοσμογονία, κοσμολογία, έπη, θέατρο (που γεννήθηκε στην Αρχαία Αίγυπτο), λογοτεχνία, επιστήμες, τέχνες, ιστορία – ιστοριογραφία, ψυχική οντολογία, δίκαιο, βασιλεία (: εξουσία), θεουργία – μυστικισμό, εσχατολογία, κοκ.

 

Όταν πρωτο-άκουσα σχετικά με την υπόθεση Ντυροζέλ από τον τότε εργοδότη και κοινό φίλο με τον Έλληνα ανατολιστή, δεν είχα ακόμη γνωρίσει προσωπικά τον κ. Μεγαλομμάτη. Αλλά ίσως περισσότερο από τις πολλές δημοσιεύσεις του, τις εξερευνήσεις, τα ενδιαφέροντά του και τις μετακινήσεις του, ό,τι με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο σ’ αυτόν μέχρι να τον γνωρίσω ήταν η διάθεσή του να υπερασπιστεί ένα ακαδημαϊκό που δεν είχε καν γνωρίσει, να καταγγείλει την αμορφωσιά εκείνων που είχαν στην Ελλάδα επιτεθεί εναντίον του Ντυροζέλ, και να καταδείξει ότι όσα και να έχει σπουδάσει ένας κλασικός αρχαιολόγος, φιλόλογος ή ιστορικός, όσα και να έχει μελετήσει ένας ‘βυζαντινολόγος’ ή νεοελληνιστής, ακόμη και 100 ντοκτορά να έχουν πάρει, είναι αμόρφωτοι (ή αν προτιμάτε στραβά μορφωμένοι), αν δεν έχουν μελετήσει τον κόσμο από τον οποίο προέκυψε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, τον κόσμο του οποίου οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες (αλλά και οι Χριστιανοί Ρωμιοί) είδαν εαυτούς ως μαθητές και ως συνεχιστές, και τον κόσμο στον οποίο ντε φάκτο ανήκαν οι αρχαίοι Έλληνες: την Αρχαία Ανατολή, δηλαδή τον κόσμο που εκτείνεται από την Βόρεια – Βορειοδυτική Αφρική μέχρι την Ινδία, την Κεντρική Ασία και την Κίνα και εξικνείται από την Σιβηρία και τον Καύκασο μέχρι την Υεμένη, το Κέρας της Αφρικής και τα ανατολικά αφρικανικά παράλια.

 

 

Ο κ. Μεγαλομμάτης δεν είχε καμμιά ανάγκη να υπερασπισθεί τον Ντυροζέλ. Δεν προσέθετε με την περίφημη Συνηγορία του υπέρ της Ιστορίας Ντυροζέλ (Οικονομικός Ταχυδρόμος, τεύχος της 9.8.1990, σ. 54) τίποτα το ουσιαστικό είτε στις επιστημονικές είτε στις εκλαϊκευτικές δημοσιεύσεις του. Ουσιαστικά το τι έγραψε υπέρ του Ντυροζέλ ο Έλληνας ανατολιστής ήταν κάτι το αυτονόητο, κάτι το ήδη γνωστό και κάτι το εντελώς κοινότυπο για τους ειδικούς επιστήμονες, ανατολιστές ή κλασικιστές. Αλλά όπως μου είπε ο ίδιος αργότερα, όταν τον συνάντησα προσωπικά, το έκανε από απόλυτη ηθική υποχρέωση σε ένα άδικα εξυβριζόμενο – από αμαθείς κρετίνους κι ημιμαθείς ψευτο-επιστήμονες – κορυφαίο ιστορικό, ο οποίος είχε κάνει μια σωστή ιστορική σύνθεση, και από την διάθεσή του να συμβάλει στην αφύπνιση των αποχαυνωμένων κι αμόρφωτων Νεοελλήνων, έτσι καταδεικνύοντάς τους ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός αλλά οι ίδιοι στραβά αρμενίζουν.

 

Αρκετούς μήνες μετά την πρώτη πληροφόρηση που είχα σχετικά με την υπόθεση Ντυροζέλ στην Ερυθραία το 2011 και αφού είχα στο μεσοδιάστημα διαβάσει αρκετά από τα βιβλία του κ. Μεγαλομμάτη και πολλές από τις online δημοσιεύσεις του, σε ένα επαγγελματικό ταξίδι με τον τότε εργοδότη μου στο Κάιρο κατά τα τέλη της χρονιάς, γνώρισα επιτέλους προσωπικά τον Έλληνα ανατολιστή, ο οποίος τότε ακόμη ζούσε στην Αίγυπτο. Συναντηθήκαμε στο ιστορικό, ιταλικό καφέ-εστιατόριο Γκρόπι στην πλατεία Ταλαάτ Χαρμπ στο κέντρο της αιγυπτιακής πρωτεύουσας. Αν και είχα πολλά να τον ρωτήσω, θέματα σχετικά με την τότε σε μεγάλο αναβρασμό Αίγυπτο, με την Σομαλία στην οποία πηγαινοερχόταν, με την Αβησσυνία (Αιθιοπία) με την οποία η Ερυθραία ήταν ακόμη σε εμπόλεμη κατάσταση, κλπ, ξεκίνησα τις ερωτήσεις μου από την υπόθεση Ντυροζέλ.

 

Τότε η όψη του εξαιρετικού φίλου Σαμσαντίν φωτίστηκε κι ο ίδιος με έμφαση μου είπε, καταλαβαίνοντας ότι ο κοινός μας φίλος και τότε εργοδότης μου είχε ήδη περιγράψει τα καθέκαστα, ότι από όλη εκείνη την ‘ιστορία’ θα έπρεπε να κρατήσω μονάχα ένα σύντομο συμπέρασμα:

– Μόνον ο Ντυροζέλ δικαιώθηκε!  

 

Ο κ. Μεγαλομμάτης είχε μιλήσει με τόσο στεντόρεια φωνή και με το αριστερό του χέρι τιναγμένο πολύ ψηλά και με προτεταμένο τον δείκτη που όλοι οι Αιγύπτιοι πελάτες του εντυπωσιακού για τους περίτεχνους πολυελαίους του ιταλικού καφέ – εστιατορίου γύρισαν και μας κύτταξαν! Και στην συνέχεια, σε χαμηλότερους τόνους και με την δεξιά παλάμη του να χτυπάει τον αέρα προς τα κάτω, προσέθεσε:

 

– Και η Ελλάδα καταστραπατσαρίστηκε!

 

Ύστερα, και επί μακρόν, μας περιέγραψε μάλιστα πολλές λεπτομέρειες από την γνωριμία του με τον Γάλλο ιστορικό εξαιτίας της υποστήριξης που του προσέφερε δημόσια στην Ελλάδα και την οποία θεώρησε υποχρέωσή του να του κοινοποιήσει, με τον συνεργάτη του Γάλλου ιστορικού και σύμβουλο της έκδοσης επιχειρηματία Frederic Delouche (Γάλλο, Άγγλο και Νορβηγό υπήκοο) και με τον πρόεδρο της Επιτροπής της τότε ΕΟΚ Ζακ Ντελόρ, ο οποίος ήταν ο ανάδοχος της έκδοσης του μνημειώδους βιβλίου του Ντυροζέλ και ο οποίος είχε εκπλαγεί από τον παράξενο θόρυβο που είχε προξενήσει ένα μέλος της ΕΟΚ (: η Ελλάδα) ενάντια στο αναντίρρητα εξαιρετικό βιβλίο.

 

Ο κ. Μεγαλομμάτης είχε τότε αναλυτικά εξηγήσει στον κ. Ντελόρ ολόκληρη την κοινωνική, πολιτική, οικονομική παθογένεια της Ελλάδας ως ουσιαστικά απόρροια μορφωτικών αιτίων, κάκιστης εκπαίδευσης, κι δι’ αυτής επιβολής ενός ψευτοϊστορικού δόγματος σε όλη την χώρα. Ο κ. Ντελόρ είχε μείνει ενεός, όπως επίσης και όλοι οι Γάλλοι, Γερμανοί, Ολλανδοί, Βέλγοι κι Ιταλοί ευρωβουλευτές και επίτροποι με τους οποίους ο πρόεδρος της Επιτροπής ζήτησε από τον κ. Μεγαλομμάτη να συναντηθεί, κάτι το οποίο έγινε εκείνες τις ημέρες. Όσοι άκουσαν τον Έλληνα ανατολιστή είπαν ότι, αν όντως ίσχυαν όλα αυτά, η χώρα θα αντιμετώπιζε πολύ άσχημα προβλήματα σε ένα ορίζοντα 10-20 ετών. Ο κ. Μεγαλομμάτης τους είχε απαντήσει ότι τα συμπεράσματά τους ήταν σωστά κι ότι το τεχνητό, θνησιγενές κράτος είχε κακώς γίνει δεκτό στην ΕΟΚ εξαιτίας της άγνοιας του πρόεδρου Ζισκάρ Ντ’ Εστέν για το τι πραγματικά ήταν η Ελλάδα.

 

Συνεπεία της δημοσίευσης της Συνηγορίας υπέρ της Ιστορίας Ντυροζέλ εκ μέρους του τότε 34χρονου διδ. Κοσμά Μεγαλομμάτη στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (τεύχος της 9.8.1990, σ. 54), η Εκδοτική Αθηνών διέκοψε την συνεργασία της μαζί του, αφού ο Έλληνας ανατολιστής είχε συνεργαστεί επί πενταετία δημοσιεύοντας εκατοντάδες λημμάτων στους τόμους του Παγκόσμιου Βιογραφικού Λεξικού, των Θρησκειών, της Παγκόσμιας Ιστορίας, και της Παγκόσμιας Μυθολογίας. Ο γνωστός για τις σχέσεις του με τον τότε πρόεδρο Καραμανλή εκδοτικός οίκος είχε παραλάβει δοκίμια της γερμανικής έκδοσης του βιβλίου του Γάλλου ιστορικού για να προετοιμάσει την ελληνική μετάφραση δεδομένου ότι το έργο είχε συγγραφεί με σκοπό να διδάσκεται και έκτοτε διδάσκεται ως Ευρωπαϊκή Ιστορία σε όλα τα λύκεια όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (έχει μεταφραστεί και σε ανατολικές ευρωπαϊκές γλώσσες αργότερα) πλην της Ελλάδας.

Η εθνικιστική, βαρβαρική υστερία που επικράτησε στην Ελλάδα κατά του βιβλίου του Ντυροζέλ, και στην οποία συμμετείχε και ο γνωστός για τις πολυτελείς εκδόσεις του εκδοτικός οίκος Εκδοτική Αθηνών (παρά το ότι ελάχιστοι συνεργάτες του όπως ο κ. Μεγαλομμάτης και η κ. Αρβελέρ διαφωνούσαν), είχε ως αποτέλεσμα να μην μεταφραστεί το βιβλίο στα ελληνικά και να χαρακτηριστεί η Ελλάδα – πολύ πριν από το 2009, την οικτρή οικονομική της κατάρρευση και την διεθνή πολιτική της σκουπιδοποίηση – από το γνωστό: “όλοι όλοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια”.

 

ΙΙ. Το Πρόβλημα: η Υπόθεση Ντυροζέλ (Jean Baptiste Duroselle)

 

Το ελληνικό πρόβλημα ξεκίνησε ως εξής: η Επιτροπή της τότε ΕΟΚ ανέθεσε στον κορυφαίο Γάλλο ιστορικό κι ακαδημαϊκό την συγγραφή ενός βιβλίου για την Ιστορία της Ευρώπης το οποίο θα επιδοτούσε και στην συνέχεια τα μέλη κράτη (όπως και όλα τα μελλοντικά μέλη κράτη) θα διένειμαν στην δημόσια κι ιδιωτική εκπαίδευση ώστε να διδάσκεται στα λύκεια. Όπως είναι αυτονόητο, το βιβλίο το οποίο συγγράφηκε από αρκετούς συγγραφείς υπό την επιμέλεια του Ντυροζέλ, θα μεταφραζόταν σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες που θεωρούνται επίσημες στην ΕΟΚ (σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση).

 

Το βιβλίο αυτό (Ευρώπη: η Ιστορία των Λαών της) δεν είναι μια τυπική ιστορική αφηγήση. Σημειώνω εδώ ότι προσωπικά δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και ότι ό,τι έχω ακούσει για το περιεχόμενό του οφείλεται σε συζητήσεις που είχα με τον κ. Μεγαλομμάτη. Το βιβλίο, το οποίο επιμελήθηκε ο Ντυροζέλ, γράφηκε με σκοπό να αποτελέσει (και ήδη αποτελεί) την βάση της ιστορικής συνείδησης των Ευρωπαίων.

 

Όπως το χαρακτηρίζει ο κ. Μεγαλομμάτης, είναι μια ‘ιδεολογική’, μια ‘ευρωπαϊκή’, μια ευρωπαιοκεντρική ιστορία της Ευρώπης γραμμένη με τον σκοπό να δικαιώσει την κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα προσπάθεια ένωσης της ευρωπαϊκής ηπείρου σε μια χώρα, σε ένα κράτος.

 

Ως ιδεολογικού χαρακτήρα απόπειρα είναι μια μεγαλοφυής συγγραφική προσπάθεια, λέει ο κ. Μεγαλομμάτης. Όταν λέμε ‘Ευρωπαϊκή Ιστορία’ κατά τον Ντυροζέλ και κατά το βιβλίο που του ζήτησαν, εννοούμε το επίθετο ‘ευρωπαϊκή’ ως ιδεολογικό χαρακτηριστικό: δεν είναι μια ‘μαρξιστική’ (κατά τον Μαρξ ή τους Σοβιετικούς), μια γερμανική ιστορικιστική’ (κατά τον γερμανικό ιστορικισμό), μια γαλλική ‘αναλιστική’ (κατά την σχολή ιστορικών που αρθρογραφούσαν στο επιστημονικό περιοδικό Annales) αλλά μια ιδεολογικώς ευρωπαϊκή Ιστορία που δικαιώνει το εγχείρημα της ΕΟΚ – Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Αυτό ξέφυγε τελείως από την αντίληψη των αμόρφωτων Ελλήνων ψευτο-πανεπιστημιακών, των άθλια άξεστων και κρετίνων δημοσιογράφων και των λοιπών αρθρογράφων που γράφοντας πάντοτε διαδίδουν μόνον την άγνοια και την αμορφωσιά τους. Αντέδρασαν υστερικά νομίζοντας ότι τους ‘πετάνε’ έξω, κι έτσι με τον τρόπο τους πέταξαν οι ίδιο το μίζερο έκτρωμα ‘Ελλάδα’ (αυτή είναι η πραγματικότητα κι αυτό φάνηκε το 2009-2019) έξω από την Ευρώπη.

 

Αλλά, αν δει κάποιος την Ιστορία του Ντυροζέλ ως ιδεολογικώς γραμμένη Ιστορία της Ευρώπης, δηλαδή ως περιγραφή του ευρωπαιοκεντρικού πνεύματος, τότε τον δικαιώνει απόλυτα.

 

Ποιος ήταν ‘Ευρωπαίος’; Ο Μέγας Αλέξανδρος; Όχι βέβαια! Δεν προχώρησε ούτε μισό χιλιόμετρο πέραν των δυτικών συνόρων του βασιλείου του για να εκστρατεύσει 4000 χμ στα ανατολικά. Ούτε το Λούξορ της Άνω Αιγύπτου, ούτε η όαση της Σίουα είναι Ευρώπη. Ούτε η Βαβυλώνα, πρωτεύουσα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι Ευρώπη. Ούτε το Ιράν, το καθαυτό όνομα του κράτους του Μεγάλου Αλεξάνδρου μετά την ολοκλήρωση των κατακτήσεών του, είναι Ευρώπη. Ούτε η βασίλισσα Ρωξάνη ήταν Ευρωπαία. Ούτε η Πενταποταμία, ούτε η Γεδρωσία, ούτε η Βακτριανή, ούτε η Σογδιανή, ούτε η Υπερωξειανή είναι Ευρώπη: όλες αυτές οι εκτάσεις των σημερινών Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, κλπ αποτελούν περιοχές της Ασίας.

 

Ποιοι ήταν ‘Ευρωπαίοι’; Οι Αφρικανοί Πτολεμαίοι; Όχι βέβαια!

Ποιοι ήταν ‘Ευρωπαίοι’; Οι Ασιάτες Σελευκιδείς; Όχι βέβαια!

 

Ποιος ήταν ‘Ευρωπαίος’; Ο Οκταβιανός; Όχι βέβαια!

Κατέλαβε την Αίγυπτο αλλά όχι την Γερμανία!

 

Ποιος ήταν ‘Ευρωπαίος’; Ο Τραϊανός; Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας που έλεγξε από την Ρώμη τις μεγαλύτερες εκτάσεις που είχε ποτέ η Αυτοκρατορία; Όχι βέβαια!

Ήταν ο μόνος Ρωμαίος αυτοκράτορας που είδε τα παράλια της Κασπίας Θάλασσας και τον μυχό του Περσικού Κόλπου. Αλλά δεν είδε ποτέ του, ούτε και νοιάστηκε βέβαια να δει, τα παράλια της Βαλτικής!

Ίσως ο αυτοκράτορας που έλεγχε με βάση την Ρώμη και τη Νέα Ρώμη περισσότερες εκτάσεις της Ευρώπης από οποιονδήποτε άλλον ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος. Αλλά ο αυτοκράτορας που έγινε Χριστιανός λίγο πριν πεθάνει δεν είχε καμμιά ευρωπαιοκεντρική ανησυχία. Ενδιαφερόταν περισσότερο για τις εκτάσεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Αφρική, την Αίγυπτο, την Ανατολία και την Συρο-Παλαιστίνη.

 

Ακόμη κι ο Ιουστινιανός που με βάση την Κωνσταντινούπολη οργάνωσε την περίφημη επανάκτηση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Reconquista) άφησε την Φραγκιά εκτός του κράτους του και νοιαζόταν περισσότερο για την Καρχηδόνα και για το μέτωπο στα ανατολικά κατά του Σασανιδικού Ιράν, παρά για την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, αν υπολογίσουμε τις ευρωπαϊκές εκτάσεις του Ιουστινιάνειου κράτους (σε Βαλκάνια, Ιταλική χερσόνησο και Ισπανία), σύντομα καταλήγουμε ότι υπήρχαν Οθωμανοί σουλτάνοι που, 1000 χρόνια μετά τον Ιουστινιανό, έλεγχαν περισσότερες ευρωπαϊκές εκτάσεις (σε Βαλκάνια, Κεντρική Ευρώπη, και Ανατολική Ευρώπη), καθώς πάνω από τις μισές εκτάσεις της σημερινής Ουκρανίας και όλο το νότιο τμήμα της σημερινής Ευρωπαϊκής Ρωσσίας ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αλλά η Σταμπούλ δεν ήταν ευρωπαιοκεντρική αλλά ισλαμοκεντρική.

 

Στο κάτω – κάτω της γραφής και οι Τάταροι που επί αιώνες κατείχαν σχεδόν τα 8/10-9/10 της σημερινής Ευρωπαϊκής Ρωσσίας (και βεβαίως τεράστιες εκτάσεις στη Σιβηρία) έλεγχαν ένα πελώριο τμήμα της Ευρώπης. Αλλά δεν ήταν ευρωπαιοκεντρικοί καθόλου. Δεν φταίει λοιπόν ο Ντυροζέλ που δεν τους περιέλαβε στο βιβλίο του.

Ουσιαστικά, η άγνοια των πραγματικών διαστάσεων του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, η γενικώτερη αμορφωσιά κι η ανικανότητα να δουν τα ιστορικά γεγονότα στις σωστές διαστάσεις τους και στα σωστά πλαίσιά τους γελοιοποίησαν την άθλια νεοελληνική ιντελιγκέντσια του 1990 και προοιωνίστηκαν όλες τις δυσμενείς εξελίξεις που ήδη από τότε διείδαν ξεχωριστά άτομα όπως η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ και ο Μουχάμαντ Σαμσαντίν (Κοσμάς) Μεγαλομμάτης.

 

Στο θέμα θα επανέλθω.

Δείτε το βίντεο:

Элени Арвелер полностью поддержала европейскую историю Жана Батиста Дюроселя

https://www.ok.ru/video/1440482789997

Helene Ahrweiler fully endorsed Jean Baptiste Duroselle’s European History

https://vk.com/video434648441_456240257

Ελένη Αρβελέρ: δικαιώνει απόλυτα τον Ντυροζέλ και την Ευρωπαϊκή Ιστορία του